کـومـه

طعم شيرين عزت و ايستادگي انقلابي که در دهانمان ماسید!

2007-04-04T19:27:00.000+03:30

باز هم این مسئولین سازشکار ما نگذاشتند این طعم خوش غرور بیشتر از چند روز در دهانمان بماند. تازه آن هم زمانی که دهانمان پر بود از انواع آجیلات و شیرینی های شب عید دیگر جایی برای این طعم نبود. دروغ سیزده خیلی دو روز بیشتر دوام نداشت. هر 15 ملوان بریتانیایی آزاد شدند تا رافت اسلامی مان را به رخ پیر استعمار بکشانیم. ما نه تنها به "اشداء علی الکفار رحماء بینهم" اعتقاد داریم بلکه بر اثر افکار ترقی خواهانه و گسترش مدارا برای کفار نیز رحماء هستیم. این رقیق القلب بودن هم هیچ ربطی به تهدید بلر و آزادی دبیر دوم سفارت ایران در عراق که ربوده شده بود ندارد. باز هم این مسئولین سازشکار ما که به آرمان های انقلاب خیانت کردند و نگذاشتند اقتدار را نشانشان دهیم. دفعه قبل که خاتمی و حسن روحانی از انگلیس پول گرفته بودند. زهی خیال باطل از این دولت امام زمانی . لااقل می گذاشتید هیمنه دروغین اش یک بار دیگر شکسته می شد. مگر قرار نبود رسما عذرخواهی کنند؟ مگر به آب های تجاوز نکرده بودند؟ما می خواستیم این ها را چند روز نگه داریم تا 13 آبان دیگری رقم بزنیم.این دانشجویان ضد انگلیسی که ساعت ها تجمع کردند چه؟

* * *
حالا که این ملوانان آزاد شدند چند سوال برام به وجود آمد.
آیا واقعا به آب های ایران تجاوز شده بود؟
چرا این خبر توسط احمدی نژاد اعلام شد؟

این پست جالب را هم بخوانید.
در ضمن نوع نگاه متکی تو این عکس خیلی جالب است. و رحیم مشایی که در بین این همه جذابیت بصری با وفاداری کامل فقط و فقط به احمدی نژاد نگاه می کنه.

برآمد باد صبح و بوي نوروز

2007-03-20T22:52:00.000+03:30

دارد نفس‌هاي آخرش را مي‌زند. ساعاتي بيشتر به پايان حيات اين محتضر نمانده. او كه برود مانند همه رفتگان تنها چيزي كه از خود براي ما خواهد گذاشت خاطره است.
سال 85 را مي گويم. باز هم مانند هميشه اين سنت كهنه كه همواره نو است تكرار مي شود. حسي مثل روز تولدم دارم. شايد از آن جا كه همه ما جزيي از طبيعتيم و چون طبيعت نو مي‌شود و مي‌شكفد، مادر زمين بيدار مي‌شود و هزار نشانه رستاخيزي ديگر. خاك مرده حيات مجدد مي‌يابد و قباي سبز رنگ و رنگ رنگي به تن مي كند.
سال كهنه مي‌شود اما خلاف ديگر چيز‌هاي كهنه خود مي‌رود و جايش را به جديد‌تر مي‌دهد.365 روز 24 ساعته كه لحظه هايش پر است از نشانه. در اين چند ساعت باقيمانده بايد به كارنامه امسال‌ام نگاه كنم. هر چند دير هنگام است.
سال جديد اما مانند هديه‌اي است كه به هر نفر مي‌دهند. بسته‌اي در بسته. امسال چه خواهد شد؟
سلامت، سعادت، سيادت، سُرور، سَروري، سبزي و سَرزندگي را سر سفره هاي هفت سينمان بچينيم و آرزو كنيم براي تك تك انسان‌ها.
نوروز 86 مبارك.

با خنده گفت:
ببين رود شاد را...
انگار، آب دگرباره نوبر است!
موج از ميان رود خروشان به طنز گفت:
امروز خنده‏هاى تو هم نوع ديگر است‏
باد از ميان شاخه به نجوا اشاره كرد...
اينان چه غافلند؟
فردا، سحر، بهار دل افروز، بَر دَر است!

حسين اكبري

بهاريه‌هاي شاعران ايران
نوروزنامه

مادایران (ماشین های اداری ایران)

2007-03-02T18:40:00.000+03:30

_ آقای محترم! این کاری که انجام میدی فایده ای نداره تازه با اهداف سازمان ضدیت هم داره.
_ ببین من می دونم تو چی میخوای بگی اما همین سازمان این رو از من می خواد. من هم مجبورم هر چی که سازمان میخواد رو براش انجام بدم.
- درسته که شما پول میگیری تا خواسته های سازمان رو برآورده کنی، ولی خلاقیت و نوآوری چی میشه؟
- من حوصله این بحث ها رو ندارم. کاری رو انجام میدم که سازمان ازم میخواد. سازمان از من این رو میخواد. سازمان از من این رو میخواد. سازمان از من این رو میخواد...

میزان اطلاعات من از علم مدیریت با دانسته هایم از نجوم برابر است، تقریبا چیزی نزدیک به صفر. اما این مدتی که به عنوان خدمت سربازی در حال گذرانش هستم با بخشی از مدیریت میانی سازمان در ارتباط نزدیک هستم و با همکارانی مرواده دارم که در طیف وسیعی هستند چه آن ها که از همسن و سال های خودم هستند و چه کسانی که من جای فرزند یا نوه آن ها هستم. شاید قبل از این دوره زیادی از بوروکراسی و کاغذ بازی شنیده بودم. این که تعیین تکلیف یک پرونده در این ماشین افراط گر کاغذ بازی تا حصول نتیجه سیکلی معیوب بی نتیجه دارد. اما این دیوانسالاری در ذات خود چیز بدی نیست بلکه برای نظم امور بسیار لازم است اما وقتی که کاغذ بازی خلاقیت را می کشد و به جای ابتکار می نشیند آن وقت است که باید یک جفت پاپوش فلزی به پا کرد و به دنبال کارت به این سو آن سو بروی.
اما مشکل دیگر افتادن کار به دست کسانی است علاوه بر علاقه مندی مفرط به کاغذ بازی، دارای دیدی تنگ نظرانه و نگاهی سنتی هستند. کسانی که به جنبه فیزیکی بیشتر اهمیت می دهند و کار را در درشت و چشمگیر بودن آن می بینند نه درست بودن اش. این ها همان مدیرانی هستند که پابندهای سنگینی به پای کارکنانشان می آویزند تا چون برده ای باشند و یا بهتر اینکه ماشینی باشند که طبق یک فرمول مشخص یک کار معین رو انجام بدهند. خود این مدیران هم بیشترین کاربردشان این است که ماشین امضا باشند. به تبع این مناسبات دروغ گفتن در سیستمی اینچنین تبدیل کاری عادی و حتی فضیلتی تحسین برانگیز می شود. چرا که در صورت راستگویی یا متهم به کم کاری می شوید و یا اینکه مدیران بالادست پی به ناکارآمدی سازمان می برند. نمومه بارزش در این روزهای پایانی سال، گزارش عملکرد سالیانه است. گزارشی ساختگی که پر از ارقام و اعداد جعلی است. سعی می شود پر حجم و خوشگل و دلنواز و دلفریب باشد تا دیدگان و عقل مدیران مافوق با دیدنش فریب بخورد چرا که آن ها مردمی هستند و مثل خیلی از همین مردم عقلشان در چشمشان است. این آمار هم به همین صورت مانند یک تشکیلات درختی از پائین تا بالا جمع آوری و جمع بسته می شود و آمار نهایی توسط مسئول عالی رتبه مربوطه اعلام می شود و آن گاه است که جماعتی انگشت به دهان می مانند که اگر این آمار صحیح است پس چرا وضع به این صورت است. دم خروس یا قسم حضرت عباس!
ته این مبحث را باز می گذارم تا خودم یا شما بعدا به آن چیزی اضافه کنیم.

ساکنان تپل پادگان

2007-02-16T19:05:00.000+03:30

این چند وقت به اجبار در حال گذران خدمت هستم. به قول بعضی ها مالیات عمر یا خدمت زیر پرچم یا اجباری یا هر چیز دیگه ای که معنی یه نوعی بیگاری و علافی بده. به قول یکی از رفقا حالا ما اگه خدمت نمی اومدیم به کجای دنیا بر می خورد؟
اما دو ماه آموزشی و الان که توی پادگانم یه چیز مشترک داشت. از مجموعه حیوانات و جانورهایی که تو محدوده های نظامی عبور می کنن و زندگی می کنند گربه هاش برام خیلی جذاب و جالبند هر چند زیاد بهداشتی هم نیستند. گربه های پادگان اغلب چون آدم زیاد می بینند و یه جورهایی دست آموز و لوسند راحت به شما نزدیک می شند و اگر شما هم به اون ها نزدیک بشید نباید انتظار رم کردن ازشون داشته باشید چو به عبارتی اصلا شما رو عددی حساب نمی کنند. بیشتر این گربه ها چاق و فربه هستند طوری که بیشتر شبیه گربه وحشی هستند. نا سلامتی از تیره گربه سانان هستند. غذای پادگان معمولا با تمام آمارهایی که گرفته می شه زیاد میاد یا اینکه آنقدر کیفیت بالایی داره که فقط به درد گربه ها می خوره.به همین دلیل هم این گربه ها حسابی پروار میشن. هم پروار میشن هم پررو. یه بار که توی خوابگاه بودیم یه گربه با کلاس اومد تو و راحت یه گوشه نشست، انگار نه انگار که محل زندگی آدمهاست.بعضی وقتها هم اذیت میشن.خودم یه گربه رو دیدم که دم نداشت. بعد کاشف به عمل اومد که افسر نگهبان وقت دم این گربه رو بریده بود.
خلاصه این که اگه می خواهید گربه تون پروار بشه بفرستینش پادگان.

تصمیم

2007-02-11T16:05:00.000+03:30

آدم ها در طول زندگی خود در موقعیت های مختلفی قرار می گیرند. این کنش های زندگی است که انسان را به واکنش می رساند. هر واکنشی هم محصول تصمیم خاص خود است. همانطور که انسان های مختلف در موقعیت های گوناگون تصمیمات مخصوص به خود را اتخاذ می کنند، به همان میزان هم دلایل و استدلالات خود را دارند.
اگر تصمیم نگیرید حتما برایتان تصمیم میگیرند. این موقعیت های مختلفند که لحظه به لحظه از ما گذر می کنند. شاید کسی صبر و سعه صدر تجویز کند اما همین صفت نیکو چون از حد خود بگذرد دیگر نه تنها حسنه نیست بلکه خطایی جبران ناپذیر می شود. صبر مفرط با بی عملی یکسان است و آن زمان است که برایت تصمیم می گیرند. انفعال نهایتا شما را سر جایتان می نشاند تا ببینید که چطور با شما بازی خواهند کرد. تصمیم گیری شجاعت می خواهد و بصیرت. بصیرت تا بسنجی تمام جوانب و شرایط را و شجاعت تا در مقابل تصمیمی که خود گرفته ای خویشتن را مسئول بدانی. اگر منتج به خیر شد فبها المراد و اگر نشد خود را مقصر بدانی.مانند برخی بی عمل نق زن نباشی که فقط تجویز کنند بدون عمل.
اما مقدمات اخذ تصمیم چیست؟ مشاوره کجای این پروسه قرار دارد؟ فرق مشاوره با کسب تکلیف چیست؟
این ها سوالات من است. سوالاتی کلی که اکنون برایم پر رنگ تر از گذشته اند. چه در امور خرد چه کلان.
ذهنم مشغول است.

محرم 1428

2007-01-27T18:44:00.000+03:30

1-محرمی دیگر فرا رسید. ماهی که یادآور حرکتی است در تاریخ اسلام و جهان که خود سرچشمه و الگوی افعالی دیگر شد و باز هم خواهد بود.
2- محرم امسال برای من متفاوت از سال های دیگر است. شرایط منطقه ای محدودیت هایی را به همراه داشته است.به نظر می رسد این تحدیدها به علت شعله ور شدن اختلاف بین شیعه و سنی در این روزهای اخیر باشد. محدودیت هایی که رئیس پلیس تهران آن را اعلام کرد از جمله تعطیلی کلیه هیئات و تکایا تا ساعت 12 نیمه شب، ممنوعیت استفاده از علامت و تصاویری که آن را به چهره اهل بیت نسبت می دهند. مدتی قبل هم وزارت ارشاد ممنوعیت چاپ چنین تصاویری را اعلام کرده بود.امسال اما این محدودیت ها سختگیرانه تر شده و هیئات در مورد شمایل ائمه بیشتر مراعت قانون را می کنند. جالب این است که این محدودیت خلاقیتی را برای طراحان پوستر و بیلبورد ها به همراه داشته. آن ها از نماد هایی چون کبوتر خونین، دست خونین، شمع، ضریح مطهر ابا عبدالله و ... استفاده می کنند. اما در مورد علم و کتل شخصا چندین هیئت را دیدم که از علامت های چند ده شاخه بزرگ و بی خاصیت استفاده می کنند. چیزی که در این سال ها باعث رقابت ابلهانه ای بر سر جهالت و خرافه عوام شده بود. البته مداحان هم کم بر هیزم این آتش نیفزودند. مداحی های بی هویتی که نشات گرفته از خرافات و جهل است. جایی از یکی از علما شنیدم که نباید علمای دلسوز این موضوع را دست کم بگیرند و حتی خود باید وارد این وادی شوند تا کار به دست افراد سودجو نیافتد.(مصاحبه همشهری با رضا هلالی را بخوانید.)
3- التماس دعا!

تلاش تاکنون بی ثمر

2006-12-29T11:35:00.000+03:30

دیر زمانیست که در این خانه ننوشتم. کومه محقر من که روزی امید من بود. روزهایی که به خاطرش می نوشتم و می خواندم. اما این روزها که همه چیز دست به هم داده تا از آن دور باشم. هر از چند گاهی، شاید ماهی سه چهار بار، سری به اینترنت و دنیای دوست داشتنی وبلاگ ها بزنم. نمی خواهم و دوست ندارم این سرگرمی جدی برایم به نوستالوژی تبدیل شود. این تلاش های یک وبلاگ نویس است که در تغییرات ناگهانی قرار گرفته و تجربه می کند شرایط جدیدی را. روزها را به خدمت مثلا مقدس می گذراند و لحظه های تنهایی را می گذراند.زمان هایی را که می بیند و پرپر شدنش را با تمام ذره ذره وجودش حس می کند. سرگردان و حیران بین رفتن و نرفتن، تغییر و ثبات، پذیرفتن شرایط نامطلوب جدید و تسلیم شدن یا ایستادن و مبارزه تا تغییر همان شرایط. اطرافیان می گویند مانند همیشه. تغیرات نیک و بد را. اما این منم که به نظاره نشستم تا ببینم که این اجتماع وحشی سرکش با من چه خواهد کرد. من، این موش آزمایشگاهی که غوطه ور در سطح آب با هر اراده ای به جبر جزر و مد بالا و پایین می روم.
چرا سیاهم؟ و منفی؟ کی تمام می شود این دوران دوری و انزجار از خود؟

پراکنده

2006-10-16T16:12:00.000+03:30

1- مردم از بی اینترنتی. چند بار قصد کردم بنویسم اما نشد.
2- نماز روزه همه قبول باشد . دعا کنید که دل زنگار آلود من از این ماه رمضان معرفتی بیشتر از گرسنگی و تشنگی صرف را درک کند. امشب هم شب بیست و سوم و شب اخرین شب قدر است.
3- ماه رمضان امسال را بسیار متفاوت تجربه کردم. امسال دیگر سر سفره خانواده و کنار جمع صمیمی افطار سحر خانه نبودم. سحر و افطار با دوستان هم خدمتی در پادگان هستیم و صفای خاص خودش را دارد. البته سخت است.تجربه چندین بار بدون سحری روزه گرفتن, قضای چرب و غیر قابل خوردن پادگان و ... بعضی از بستگان هم لطف می کنند و دعوت می کنند که من هم توان و رمق نه گفتن ندارم و قبول می کنم. باید توجه داشته باشند که چیزی به پایان ماه مبارک نمانده پس تا می توانید در اجر افطاری دادن به روزه دار آن هم سرباز عجله کنید چرا که می فرماید:" فاستبقوا الخیرات".
3- خطی هم ادای دین به سیاست. انتخابات نزدیک است. هم خبرگان و هم شوراها. بعید می دانم خبرگان شوری در مردم بیافریند البته شاید صلاح خسروان در این باشد. اما شوراها می توانند در مردم جنبش و تکاپویی ایجاد کند. امیدوارم زمینه شرکت فراهم شود.
4- تا بعد...

رمضان

2006-09-29T16:20:00.000+03:30

ماه رمضان دیگری هم فرا رسید. به یاد سحری خوردن ها و افطاری. افطار دادن ولو با یک خرما. قرآن خواندن و ادعیه.
شب های احیا و هزار چیز دیگری که می خواهند به تو بفهماند که می شود تغییر کرد و بهتر شد. می شود بازگشت بعد از
صد بار توبه شکستن. ماهی که جلوه رحمانیت خداوند است. خوان نعمت او گسترده بر زمین و زمینیان چشم دوخته به رحمت
او. ماه نزول قرآن و بارش باران بر دل رمیده انسان.
خدای من، این بنده ات تنهاست. کسان زیادی دور و برش هستند اما کسی را ندارد جز تو. کمکش کن تا از این ماه بیشتر
درک کند.

اول مهر

2006-09-23T09:35:00.000+03:30

کنار در خانه، سر خیابان منتظر بودم. قبلا هم آن‌جا رفته بودم اما با این بار فرق داشت. این دفعه تنها بودم. تشویش داشتم. بغض لعنتی گلویم را گرفته بود و به اشارت تلنگری منتظر. بالاخره آمد و من سوار شدم. غریبه‌های سوار ماشین چندان تحویلم نگرفتند. چند نفر دیگر هم شبیه خودم دیدم. کز کرده و تنها روی صندلی نشسته. رفتیم تا به یک ساختمان قدیمی در یک باغ رسیدیم. جایی که شش سال از عمرم را بنا بود آن جا بگذرانم. مدرسه زیبا و رویایی دوران دبستان با خانم معلم‌ها و آقا معلم‌هایش. با دوستانی که از عده‌ایشان خبری هست و از بقیه نه. خانم معم دوست داشتی کلاس اول که مثل مادر بود. راستی چند ماه قبل دیدمش بعد از چند سال. بازنشسته شده بود و شکسته. در نگاهش حس مجهولی برایم بود. انگار می‌کردی که می‌خواست فقط نگاه کند. شاید گذر عمرش را در تغییرات این شاگردش می‌دید. که روزی روی نیمکت کلاس می‌نشست و پایش به زمین نمی‌رسید. امروز اما پا به پایش قدم می‌زند و از خاطرات گذشته می‌گوید.
ظاهرا شیب نوشته‌های من همواره به سمت نوستالژی است. اول مهر هم برای من دیگر جز حسرت گذشته چیزی ندارد. دیگر نه دانش‌آموزم نه دانشچو. راستی اولین حقوق سربازی را گرفتم. به مبلغ یکصد و چهل و هفت هزار و سیصد و نود و هفت. البته به ریال. برای ماه اول این مقدار است و از ماه بعد بیشتر می‌شود.

بی عنوان

2006-09-14T19:18:00.000+03:30

کم کم دارم جا می افتم. به محیط جدید و زندگی جدید. البته تجربه استقلال نسبی تلخ و شیرین است. حالا میخام به برنامه هام نظم بدم. خدمت، کار، درس خوندن، تفریح و حتی همین وبلاگ نویسی. در این چند ماه اینقدر تغییرات رنگ رنگ در زندگی داشتم که فرصت تنظیم برنامه برای آنچه که نمی دانی برسرت خواهد آمد نداشتم. حالا اما ثبات نسبی دارم. باز هم خواهم نوشت.
از لطف همه دوستان نظر دهنده هم ممنونم. باشد که جبران کنم.

تولد

2006-08-31T00:04:00.000+03:30

یک سال دیگر بر سنم اضافه شد. یک سال بزرگتر شدم یعنی یک سال پیر‌تر شدم. یعنی حباب بالایی ساعت شنی عمرم همینطور خالی‌تر می‌شود. سال گذشته در این‌روزها اگر متاثر از پایان دوره دانشجویی‌ام بودم و ناراحت از جدایی از دانشگاه، اما امسال کاملا معلق هستم. می‌دانم که باید بیست ماه خدمت انجام دهم آن هم در نیروی انتظامی ولی کجایش هنوز معلوم نیست و چشم به‌ راه حکم هستم. نگاهم به زندگی تغییر کرده، خودم هم همین‌طور. زندگی را شاید لجنزاری ببینید که هر چه بیشتر دست و پا بزنید بیشتر در آن فرو می‌روید. شاید هم به بی‌خیالی بگذرانیدش و به آن توجه نکنید. به هر صورت می‌گذرد.
چند سالی است که در روز تولدم احساس متناقضی دارم.
خواستم توضیح بدهم اما باشد برای بعد.

ماهواره، جرم مشهود، عقلانیت مفقود

2006-08-27T16:41:00.000+03:30

چند هفته‌ای است که باز هم طرح جمع‌آوری ماهواره‌ها در کشور در حال اجراست. ماموران نیروی انتظامی به پشت بام خانه‌ها می‌روند و دیش‌های عیان را جمع آوری می‌کنند. تصاویر این گفته‌ها را حتما دیده‌اید و بازتاب‌هایش را هم شاهدید.
دو گونه واکنش در برابر این عمل شاهدیم. نخست عاملان و حامیان این طرح هستند. اگر نیروی انتظامی به عنوان ظابط قضایی مد نظر باشد طبعا از عمل خود دفاع کرده و عمل خود را منطبق قانون می‌داند. بر اساس قانون، نیروی انتظامی در جرائم مشهود برای اعمال قانون و برخورد نیازی به دستور مقام قضایی ندارد. یکی از بند‌های آن بدین صورت است: جرمی که درمرئی و منظر ظابطین دادگستری واقع شده و یا بلافاصله مامورین یادشده در محل وقوع جرم حضور یافته یا آثار جرم را بلافاصله پس از وقوع مشاهده نمایند.
اما حامیان به پیش فرض‌ها و دلایل دیگری ارجاع می‌دهند که از آن می‌توان به کلیشه‌های تهاجم فرهنگی و گسترش فرهنگ غرب و ایجاد انحراف اخلاقی و فساد در جامعه اشاره کرد.
مخالفان این برخورد هم هر کدام از ظن خود با این قافله همراهند. عده‌ای از ارزشگرایان این برخورد را نا‌صحیح می‌دانند و مقاومت در برابر جریان آزاد اطلاعات را محکوم به شکست می‌دانند و قائل به کنترل اطلاعات و تصفیه آن هستند. کسانی مانند سعید ابوطالب نماینده مجلس هفتم و شهید آوینی(کتاب رستاخیز جان، مقاله ویدئو در برابر رستاخیز تاریخی انسان). گروهی دیگر از این مخالفان هم که نیازهای خود را از رسانه ملی ارضا شده نمی‌یابند و برای برطرف کردن‌اش از شبکه‌های ماهواره‌ای استفاده می‌کنند. اقسام و اصناف گوناگونی این دسته‌ها دارند که به کار من نمی‌اید.
حرف من اما چیز دیگری است. دوستان منتقد دقت داشته باشند که نمی‌توان به ظابط قضایی خرده گرفت. نیروی انتظامی به عنوان ظابط قضایی تابع سلسله مراتب و مجری قانون است. هر چند متاسفانه این نیرو در اجرای قانون چندان وجهه مناسبی ندارد و آلوده به فساد‌های گوناگونی است و چندان امین مردم نیست. درست است که گاهی طرحی ضربتی اجرا می‌شود تا با بد‌حجابی مبارزه کنند، دیش‌ها را جمع‌آوری کنند و نمونه‌های دیگر. اما به هر صورت قانون را اجرا می‌کنند. قانونی که از مجاری پیش‌بینی شده به تصویب و اجرا رسیده است. یاد جمله‌ای از عبدالله نوری در جلسه استیضاح‌اش افتادم. او خطاب به نمایندگان منتقد و معترض به مضمون گفت که من قانون را اجرا کردم. اگر ایرادی هست شما که نماینده‌اید قانون را اصلاح کنید. اکنون هم اگر ایرادی هست که واقعا هم هست باید قانون اصلاح شود. مگر درد ما در این مملکت اجرا نشدن قانون نیست؟ مگر از مشروطه تا کنون به دنبال اجرای قانون نبوده‌ایم؟ حالا اگر مجری و ظابط بر ما سهل بگیرند، خوشحال می‌شویم و شاید به حساب زرنگی خودمان بگذاریم و اگر قانون اجرا شود فریادمان به هوا بلند است. قانون برای اجرا شدن است نه برای شکستن. متاسفانه وضع چنین قوانینی که اجرایش هم مقطعی است هم غیر‌ممکن جز وهن قانون و لوث شدن دیگر قوانین چیز دیگری به ارمغان نخواهد آورد.
اما یادمان نرود این جمله معروف " قانون بد، بهتر از بی‌قانونی است."
پ.ن. : این هم مطلبی از افسر وظیفه نیروی انتظامی. قصدم دفاع از یگان خدمتی نیست. اگر چنین برداشتی داشتید، لطفا از نو بخوانید.

لینک‌های مرتبط
تصاویری از جمع‌آوری دیش‌ها در تهران
: سعید ابوطالب جمع آوری تمامی دیش های ماهواره نادرست و غیرقابل تحقق است / برخورد نیروی انتظامی نتیجه ای جز دلگیری مردم ندارد
گزارش بازتاب
گزارش رادیو زمانه

تمام شد، شروع شد.

2006-08-26T08:58:00.000+03:30

1- انگار همین دیروز بود که دوره آموزشی سربازی رو شروع کردم. انگار همین دیروز بود که ساکم رو بستم و سرم رو با نمره 4 تراشیدم و پوتین پام کردم و رفتم پادگان با یه نوار قرمز رو دو طرف شلوار یعنی لیسانس وظیفه. خیلی زود گذشت. هر چند خیلی سخت بود اما حالا که فکر می‌کنم فقط خنده‌ها و خاطره‌هاش یادم میاد.(به جز چند کیلویی کاهش وزن و پوستی آفتاب‌سوخته) دوستان و رفقایی که از چهار‌گوشه ایران پیدا کردم یکی از بهترین ثمره‌های این دوره بود. حالا هم ستوان‌دوم وظیفه هستم.
2- در این دو ماه از خیلی از چیز‌ها دور بودم. برنامه سابق زندگی‌ام کاملا به هم ریخت و نظم جدیدی جایگزین شد. خیلی اتفاقات افتاد در این دو ماه. یک جنگ شروع شد و در همان دو ماه هم آتش بس شد. پرونده هسته‌ای ایران کماکان کش‌سان ادامه داره و دعوا‌های انتخاباتی یا همون رقابت‌ها داره شروع می‌شه و هزار اتفاق دیگه. من هم این روز‌ها فقط مشغول خوندن روزنامه‌ها و چند سایت خبری هستم تا به قول معروف نبض جریان دستم بیاد و خودم رو آپدیت کنم.
3- تو این دوماه وبلاگم دو ساله شد. نشد که براش یه چیزی بنویسم و از اصرار و الحاح خودم در امر خطیر و سرنوشت‌ساز وبلاگ نویسی تقدیر جانانه‌ای به عمل بیارم. من به اندازه چندین سال تجربه به‌دست آوردم یکیش به خاطر اینه که کومه دو ساله شد.
اولین نوشته- نوشته یک سالگی

خاطرات نا‌نوشته

2006-07-28T18:01:00.000+03:30

قلمم خشکیده. دیگر رقبتی به نوشتن ندارم. خشک بودن آن‌چه که در این یک ماه آموختم شدیدا اثر کرده است. هر چند فرصت کم دست می‌دهد اما همان اندک را هم باید استراحت کرد تا خستگی از تن بیرون برود. دنیایی از حرف‌ها و تجربه‌های اندوخته و زیسته در این دوره کوتاه تازه آغاز شده دارم، می‌دانم که باید بنویسمشان اما نوشتن حس می‌خواهد و دل و دماغ. فرصتی می‌خواهد تا به دستت که به دست گرفتن اسلحه عادت کرده مجالی بدهی تا با قلم، این دوست دیرین آشتی کند.
خدمت، قسمت من از کیک زندگی در این فصل شد. همان‌که به نام‌های مختلف شناس مردم است. خدمت مقدس سربازی، خدمت زیر پرچم، آش‌خوری، سال‌های سگی، سال‌های ضخیم شدن ضخامت پوست و ... . ای‌کاش بتوانم تا خاطرات از یادم نرفته آن‌ها را بنویسم. کوتاه به دو مورد از تجربیات خدمت اشاره می‌کنم.
در یک ماه کلا از دنیا و ماوقع آن بی اطلاع بودم. هر چند مانند مومی در دست مربیان بودیم اما آن‌ها زحمتی به خود نمی‌دهند تا اخبار روز را که حتی مطابق با خواست خودشان و یا حتی وارونه باشد به اطلاع برسانند. برای من که روزی دو سه روزنامه و چند ساعت اینترنت حداقل سرگرمی جدی من بود، اوائل غیر قابل تحمل بود، اما حالا عادی شده است. حداکثر روزنامه که دیده می‌شود صفحه اول روزنامه‌های جام‌جم و جمهوری‌اسلامی است که به برد کنار در نمازخانه منگنه شده است.
سربازی دوره‌ای است که یاد می‌گیری سر‌به‌زیر باشی. از قدیم گفته‌اند "ارتش چرا نداره". افزایش تعداد چرا‌ها ارتباط مستقیم دارد با افزایش تنبیهات و درد‌سر‌ها. باید بی‌تفاوت باشی و بی‌خیال. حق همان است که مافوقت می‌گوید. دیگر برایت مهم نخواهد بود که در لبنان چه می‌گذرد و یا این‌که انتخابات تجمیع شد یا نشد و یا فلان زندانی سیاسی چه بر سرش آمده. خودت می‌شوی کانون توجهات. نوعی خود‌خواهی تحمیلی. بیشتر از همه آن‌ها مهمتر آن است که تنبیه نشوی، یک شب بخواب نگهبان نباشی و لغو مرخصی نشوی.
امیدوارم نحوست سربازی زود از سرم بپرد.

خبردار

2006-07-21T20:24:00.000+03:30

میدان گوش به فرمان من
از جلو نظام
میدان خبر دار
تلاوت آیاتی چند از کلام الله مجید
بسم الله الرحمن الرحیم
...
...
...
اللهم صل علی محمد و آل محمد
به ÷ایداری جمه.ری اسلامی ایران
میدان تک بیر
الله اکبر .....
یگان های مسلح
پیش فنگ
به پرچم
یگان های مسلح
پا فنگ

به سرود
ما ز جان گذشتگان
حافظان میهنیم
در نبرد خودسران
همچو کوه آهنیم
.
..
...
به نیایش
...
آم مین

* * *
این مراسم هر روزه در این سه هفته بود. پر از خاطرات که بعد حتما تعریف خواهم کرد.
الآن کلا از دنیا دی سی هستم. باشد تا بعد.
از لطف دوستان هم ممنون.

می‌روم تا...

2006-06-30T12:34:00.000+03:30

بالاخره نوبت من هم شد. باید رفت.
می‌روم تا مرحله جدیدی از زندگی را تجربه کنم. قسمتی که به قول معروف از شیرین‌ترین دوره‌های زندگی است.
می‌روم تا آغازی باشد برایم که از زندگی 22 دو ساله قبلی‌ام فاصله بگیرم.
شتری که سابقا دم در هر خانه‌ای می‌نشست، اکنون خبر از نوبت می‌دهد.
می‌روم تا به باور برخی مرد شوم. نمیدانم. شاید نبودم.

پایان فوتبال ایرانی در آلمان 2006

2006-06-22T19:00:00.000+03:30

فوتبال‌دوستان ایرانی از این به بعد با خیالی آسوده ادامه بازی‌های جام را پی‌می‌گیرند. تیم ایران در سومین حضور خود در رقابت‌ها یادآور اولین دوره حضور خود بود. دریافت‌ها و تجربه‌های شخصی خودم را به شماره این‌جا می‌آورم.
1- فوتبال‌ما اختلاف بسیار با فوتبال جهان دارد. در یک حکم کلی‌تر فوتبال آسیا در این وضع به سر می‌برد. تیم‌های آسیایی چهره ضعیف و آماتوری از فوتبال نشان دادند. عاملی که باعث شد برخی ادعا کنند که سهمیه این قاره از جام کم شود.
2- تیم ایران تیمی بود که فقط یک نیمه خوب بود. ضعف بدنی مشهود بود. بازیکنان توانایی دویدن 90 دقیقه‌ای نداشتند. بازیکنان اکثرا بی‌رمق و خسته و یا بی‌انگیزه بودند.
3- کادر مربیان تیم مانند سری بود که با بدنه خود که بازیکنان تیم باشد همخوانی نداشت. توقف حدود هشت ساله سرمربی در ایران باعث شد که هم از علم روز فاصله بگیرد و هم عنصر شجاعت در تصمیم گیری را از دست بدهد. تیم در تعریف هدف دچار اشتباه شده بود. هدف نهایی ما صعود به جام جهانی بود که به آن رسیدیم و برای بعد از آن برنامه‌ای نداشتیم و امریکا هم با ما همگروه نشد تا انگیزه سیاسی باعث تهییج ما شود. هدف این بود که در جمع 32 تیم، در گروه خود شکست مفتضحانه نداشته باشیم. تعویض‌ها و تاکتیک ثابت مربی از همین مسئله سرچشمه می‌گرفت.
3- جو دوستی در عین رقابت بین بازیکنان همراه نبود. زیرا اصولا رقابتی در کار نبود. پست‌ها مشخص بود و بازکنان هم معین. عملا نیمی از بازکنان تیم کنار گذاشته شدند و در حد یا تمرینی در تیم حضور داشتند. با گذشت زمان از درگیری‌های بین بازکنان و کادر فنی و دیگر عوامل بیشتر هم خواهیم شنید.
4- منتقد خود را دشمن نخوانید، حتی در فوتبال. رئیس فدراسیون سویه خصمانه‌ای با مطبوعات و رسانه‌ها گرفت. رسانه‌هایی که قطار‌های سریع‌السیری هستند که فاصله عرش تا فرش را یک‌شبه برای مسافرانشان طی می‌کنند. خود را عقل کل دانستن و در دهان منتقد زدن نتیجه بهتری نخواهد داشت.
5- بیشترین کسی که از شکست تیم ملی سود برد کسی جز علی‌آبادی رئیس سازمان تربیت بدنی نیست. اختلافات شخصی او با دادکان حتی پای احمدی‌نژاد را هم به وساطت باز کرد. شاخ و شانه کشیدن‌های دو رئیس نتیجه خوبی برای دادکان نداشت چون قبل از این‌که خودش کنار برود با دستور علی‌آبادی قبل از این‌که حتی به ایران بازگردد عزل شد.هر چند از نظر من اثباتی بود بر روحیات انتقام جویانه غیر مدیریتی علی‌آبادی که من را بیشتر از هر کسی یاد رضا خان می‌اندازد. یک نتیجه مهم. حریفت را خوب بشناس و صبر کن.
6- حرف‌های و انتقادات خود از تیم و وابستگان تیم را در موقع مناسبی مثل جام‌جهانی مطرح کنید. موقعی که حسابی هوا غبارآلود است و همه نگاه‌ها به یک سمت است. می‌توانید از بت‌های انتقاد ناپذیر با هر زبانی که خواستید در این ایام صحبت کنید. برای فعالیت سیاسی هم زمان مناسبی است.
7- برای پر شدن این شماره آخر هم یک توصیه: برای هر گلی که تیمتان می‌زند بیخود بلند داد نزنید. صدایتان می‌گیرد بد فرم.

سالگشت شریعتی

2006-06-21T13:26:00.000+03:30

مطلب خاصی در مورد سالگرد دکتر شریعتی نتوانستم آماده کنم. چند لینک می‌گذارم اینجا تا جبران شود.

سایت آثار دکتر شریعتی
ویژه نامه شرق در سال 83 در مورد دکتر شریعتی
ویژه‌نامه مجله الکترونیک شرقیان در مورد دکتر شریعتی
بازگشت به شریعتی وارونه- نوشته از دکتر کاشی
کیست این شریعتی؟ از صادق جم
تفکر انقلابي"غيردموکراتيک"شريعتي عامل ناکامي اصلاحات- مصاحبه روزنا با احسان نراقی

ایران+پرتغال

2006-06-17T23:42:00.000+03:30

شاید عده‌ای امروز انتظار پیروزی تیم فوتبال ایران بر پرتغال را داشتند. به قول
معروف روی کاغذ برد پرتغال مسلم بود اما نمی‌شود روی این‌طور محاسبات زیاد
حساب کرد. نمی‌خواهم ژست ناصحانه و آگاهانه از این پیروزی بگیرم و به آن شیخی
که از کرامتش اعتراف به شیرین بودن شیره پس از خوردن‌اش است، بمانم. من هم
مثل همه ایرانی‌ها آرزوی موفقیت تیم فوتبال را دارم حتی مقابل برزیل. اما افزایش
توقع مردم توسط رسانه‌ها این توهم را دامن می‌زند که ما توانایی گرفتن تساوی و یا
حتی برد در برابر پرتغال را داریم. از تیمی مانند ایران که هنوز در دام سالاری های
مختلف است چه انتظاری می‌توان داشت؟ تیمی که نه سرمربی هم‌کف خود دارد، نه
بازی‌های تدارکاتی خوبی برگزار کرد، نه بدن‌سازی و تمرین و مسائل پشت
پرده‌دیگری که کم‌کم فاش خواهند شد.
از نظر من در بازی امروز ایران-پرتغال، در تیم ایران حسین کعبی بهترین بازیکن
تیم بود. دوندگی و جنگندگی مثال زدنی چشمگیری داشت که تحت تاثیر نام‌های بزرگ
مقابل‌اش قرار نگرفت و هم‌چنین قد و بالای بزرگ حریفان. سمت راست ایران با
حضور مهدوی‌کیا و به ویژه کعبی بسیار عالی توانست جلوی کریستیانو رونالدو و
فیگو را بگیرد. بامزه‌تر این‌که کعبی با کف‌پایش یک یادگاری هم روی صورت فیگو
گذاشت. خیلی جالب بود صحنه‌ آهسته برخورد فیگو و کعبی. انگار کعبی در هوا
پرواز می‌کرد با آن جثه ریزش. جسارت کعبی جالب بود. یک چیز دیگر هم جسارت
عادل فردوسی پور است. در بازی با مکزیک از تعویض نکردن دایی انتقاد کرد و این
بازی هم در پایان هم از جام‌جهانی خداحافظی کرد و هم از برانکو.
بازی تمام شد و به قول گزارشگران تلویزیونی، این منابع سرشار امید، بر تجربه
بازیکنان ما افزوده شد. بازی آخرع برای ما تشریفاتی و برای آنگولا حیاتی است.
آنگولایی که اولین حضورش در جام جهانی بسیار شایسته بود. امیدوارم که....نه. دیگر امیدوار هم نیستم.

تصاویری از بازی
تصاویری از اختلاط ورزش و سیاست به همراه تاسف

نگاه پدر

2006-06-15T12:28:00.000+03:30

رابطه پدر و فرزندی از دیرپا‌ترین و کهن‌ترین ارتباطات بشری است. اگر حضرت آدم را اولین انسان بدانیم، رابطه آدم با هابیل و قابیل به عنوان فرزندان خود، نخستین ارتباط بین نوع بشر بوده است. آدم اولین انسانی بود که تنها تجربه پدر بودن را به همراه داشت و نسل‌های پس از او تا به امروز در حالتی طبیعی و غالب دو تجربه فرزند بودن و پدر بودن را به ترتیب در گذر عمر خود تجربه می‌کنند.
فرزند بودن اما شرایط خاص خود را دارد که در پس آن مسئولیت‌هایی به همراه خواهد داشت و پدر بودن هم به همین صورت. در متون دینی هم به وظایف متقابل فرزند و والدین(اعم از پدر و مادر) ذیل عنوان حقوق اشاره فراوان شده است. بخشی از این حقوق را از رساله حقوق آیت‌الله منتظری در اینجا ذکر می‌کنم.
"حق پدر و مادر آن است که فرزند بداند آن‌ها برای او زحمت بسیار کشیده و برای تربیت و پرورش او آسایش و راحتی خود را فدا کرده‌اند، پس فرزند همواره باید پدر و مادر خود را محترم بدارد.......امام صادق(ع) فرمودند: سه چیز است که خداوند تخلف از آن‌ها را به هیچ کس رخصت نداده: نیکی و احسان به پدر و مادر هر چند آنان فاسق و فاجر باشند، از جمله آن‌هاست....پیامبر اکرم(ص) به مردی که از حق فرزندش سوال نمود فرمودند: نام نیکو بر او بگذار و او را خوب تربیت کن و در جایگاه خوبی قرار بده."
در قرآن هم به احسان با پدر و مادر، به ویژه مادر توصیه شده است.(و وصینا الانسان بوالدین احسانا) بحث من اما فارغ از این مسائل و دستوراتی است که تکلیف‌وار باید آن‌ها را انجام داد.
بازگردیم به همان داستان آدم و پسرانش. نگاه حضرت آدم از جایگاه پدر به دو پسرش بنا به تکلیف الهی این بود که با اختیار یکی از آن دو سلسله رسالت را امتداد بخشد. نگاه پدر اما به همان نگاه تکیف‌وار محدود نمی‌شود. می‌توان رگه‌های مختلف امیال و نفسانیات پدرانه را در آن نگاه تجزیه کرد. هر پدر بنا به دوره فرزندی، جوانی و دیگر مراحلی که از سر می‌گذراند تجربیات تلخ یا شیرینی دارد که می‌خواهد به هر صورت و با هر ابزاری فرزندش را به تکرار آن تجربه شیرین ترغیب کند و او را در آن مسیر قرار دهد و هم از تکرار تجربه تلخ خودش توسط فرزندش جلوگیری کند. پدر اگر زندگی ناکامی داشته باشد، بیشتر حسرت زندگی فرزندش را می‌خورد اگر او را غفلت زده بیابد و اگر تجربه زندگانی‌اش مشحون از موفقیت‌ها و کامیابی‌ها باشد، حتی آمرانه می‌خواهد فرزندش همان راه را بپیماید. اگر پدری در زندگی‌اش به آن‌چه می‌خواسته و آرزویش را داشته دست نیافته است، زندگی پسرش را فرصتی می‌بیند تا از طریق امتداد خودش به آن برسد. پسر آینه تمام نمای خواست پدر است. جایی خوانده بودم پسر زندگی را از نقطه‌ای آغاز می‌کند که پدرش در آن متوقف شده.
تلاش پیامبران برای تربیت فرزندان به عنوان پیامبر بعدی، تلاش پادشان برای تربیت شاهزاده‌ برگزیده به عنوان شاه بعدی تحت عنوان ولیعهد، تلاش اهل علم برای تربیت فرزندان به عنوان حاملان علم پس از آن‌ها و هزاران نمونه دیگر از همین نگاه سرچشمه می‌گیرد. در این بین آن‌چه اکنون در خاطر دارم نگاه جالب سنت آگوستین به فرزند پسرش است. این قدیس تحت تعالیم مسیحیت، فرزندش را میوه شهوت‌رانی و گناهکاری دوران جوانی‌اش می‌داند. البته این میوه ناخواسته او می‌میرد.
هوراس می‌گوید آن‌که کمبود دارد آرزو‌های بسیاری دارد. این نوشته را با سوال تمام می‌کنم. پدر بما هو پدر تا چه حد حق تعیین مسیر زندگی فرزندش را دارد؟ می‌تواند فرزندش را پی ناکامی‌های خودش بفرستد؟

پ.ن. این نوشته نگاه یک فرزند است که هنوز موضع پدرانه را تجربه نکرده و طبعا نگاهی یک‌سویه دارد. پس تشکیک در آن بلامانع بلکه ستودنی است.

ایران-مکزیک، شگفتی سقط شده

2006-06-12T14:02:00.000+03:30

دیروز روزی بود که آرزو کردم ای‌کاش فوتبال فقط یک نیمه داشت، آن هم فقط نیمه اول. تیم ملی ایران در مقابل مکزیک نیمه اول را آن‌قدر خوب بازی کرد که حتی به بردش امیدوار شدیم و شگفتی سازی تیم ملی ایران را باور کردیم. اما نیمه دوم نقایص ما و ذکاوت مربی آن‌ها در تعویض‌ها باعث شد تا این شگفتی ناقص بماند و متولد نشده، سقط شود.
ضعف خط دفاع که از بازی‌های معدود تدارکاتی کاملا مشخص بود بیشتر نمود داشت به طوری که با گل دوم شیرازه تیم از هم پاشید و پذیرای سومین گل بودیم در حالی که مدافعان تیم ایران به خیل تماشاگران ورزشگاه فرانکن پیوسته بودند با این تفاوت که در مستطیل سبز ایستاده بودند.
دیروز نیمه دوم نیمه لاولپه بود. مربری مکزیک که دو تعویض انجام داد و یکی دیگر که ناخواسته بود. اما برانکو فقط تماشا کرد. دیروز ثابت شد که تا مربی شجاع نباشد کاری از پیش نمی‌رود. وقتی تیمی حمله نکند گل خوردنش قطعی خواهد بود. آنچه این روزها مشهود است بازتولید سلاطین در فوتبال ایران است. کسانی که ظاهرا جز با تابوت از زمین بیرون نخواهند رفت.
برای تنوع و تمدد اعصاب تصاویر حاشیه این مسابقه را ببینید.

چهارمین دوره انتخابات نظام مهندسی

2006-06-11T13:02:00.001+03:30

فردا، 22 خرداد 1385 چهارمین دوره انتخابات نظام مهندسی در سراسر کشور
برگزار خواهد شد. صنف مهندسان چه در دوره دانشجویی و چه در دوران پس از
فراغت از تحصیل از فعالان جامعه بوده‌اند. دانشکده فنی دانشگاه تهران و دیگر
دانشگاه‌های صنعتی کانون تحولات سیاسی اجتماعی بوده‌اند. اما این قشر فعال در
انتخابات صنفی خود بنا به دلایل مختلف چندان نمودی ندارند.
انتخابات فردای نظام مهندسی از هفت رشته عمران ، معماري ، نقشه برداري ، ترافيك
،شهرسازي تاسيسات برق و تاسيسات مكانيكي تشکیل می‌شود. مهمترین معضلی که
در گفته‌های دست‌اندرکاران مشخص است دخالت وزارت مسکن و شهرسازی در این
تشکیلات است که حتی باعث شده این تشکیلات که ساختار ngo دارد به یک سازمان
دولتی تبدیل شود . این دست‌اندازی باعث کم توجهی و حتی رویگردانی مهندسان از
معدود تشکیلات صنفی خود می‌شود و دید آن‌ها را نسبت به آن حتی تا محلی برای
دریافت حق امضای نظارت تنزل می‌دهد. متاسفانه نگاه وزارت مسکن به نظام
مهندسی بیش از بازوی اجرایی نیست و آن را جزیی از تشکیلات پایین دستی خود
می‌داند. همین امر باعث شده است تا در سال‌های اخیر تشکل‌هایی موازی در کنار
نظاممهندسی تشکیل شود تا از حداقل حقوق این صنف دفاع کند. طبق آمار در آخرین
دور انتخابات از 43هزارنفر عضو سازمان نظام مهندسی حدود 3 هزار و 900 نفر در
انتخابات شرکت کردند . در سال 83 تعداد اعضا 93 هزار نفر بوده که اکنون یقینا با
توجه به انبوه فارغ‌التحصیلان بیش از صدو بیست هزار نفر خواهد بود. امیدوارم که
دخالت‌های دولت در این سازمان کاهش یابد تا شاهد تشکیل یک ngoحقیقی تخصصی
باشیم. اما نگاه شدیدا خوشبینانه مديركل دفتر سازمانهاي مهندسي و تشكلهاي حرفه‌ای
وزارت مسكن و شهرسازي جالب است آن‌جا که می‌گوید: بالغ بر ‪ ۱۱۰‬هزار نفر
مهندس در چهارمين دوره انتخابات نظام مهندسي ساختمان كشور مشاركت مي‌كنند.
در این انتخابات شاهد ائتلاف‌هایی نیز بوده‌ام که گامی مناسب خواهد بود و البته
تبلیغات رقیقی هم انجام شده است. در تهران هم حزب سیاسی آبادگران جوان لیست
جداگانه‌ای برای این انتخابات صادر کرده که ظاهرا بنای تسخیر این نهاد صنفی را
دارند. شخصا ورود یک حزب صرفا سیاسی به یک تشکیلات مطلقا صنفی را مضر
می‌دانم و آن را سنگ‌بنای آغاز برخی اختلافات می‌دانم که ممکن است حتی به
اضمحلال نظام مهندسی بیانجامد.

سایت نظام مهندسی
نظام مهندسی یا معضل مهندسی- مقاله‌ای جامع از مهندس مهدی وجودی
مهندسان با سازمان نظام مهندسی قهر کرده اند.
عضو هيئت مديره انجمن شركتهاي ساختماني در گفت‌وگو با فارس:
نقش وزارت مسكن در سازمان نظام مهندسي به تصدي گري تبديل شده است
بهاءالدین ادب: درصد مهندسان در انتخابات قبلي سازمان نظام مهندسي شركت كردند .

پ.ن. امروز بازی ایران و مکزیک است. امیدوارم نتیجه آبرومندانه باشد. اگر مکزیک را ببریم یک جشن اساسی بعد از بازی خواهیم داشت. البته نه در خانه بلکه در خیابان‌ها. عکاس‌های حرفه‌ای و آماتور دوربین‌ها را آماده نگه دارند.

جام جهانی آلمان 2006- استادیوم نورمبرگ

2006-06-07T12:04:00.000+03:30

این روز‌ها تب جام جهانی بالا می رود. بعضی از وبلاگ‌نویس‌ها تیم‌های محبوبشان را حمایت می‌کنند. من هم قصد دارم در این نوشته و نوشته‌های بعدی به ورزشگاه‌هایی که تیم ملی ایران در آن‌ها بازی دارد بپردازم.

نورمبرگ-Nuremberg
استادیوم فرانکن (Frankenstadion) در شهر نورمبرگ، میزبان نخستین بازی ایران در جام جهانی آلمان-2006 است. بازی بین تیم‌های ملی ایران و مکزیک که در روز یک‌شنبه 21 خرداد در ساعت 30/19 به وقت تهران آغاز خواهد شد.
در سال 1928 این استادیوم ساخته شد و با هزینه 56 میلیون یورو در آوریل 2005 تکمیل شد. از مهمترین اقدامات انجام شده در بازسازی این ورزشگاه، احداث ساختمانVIP سه طبقه برای مهمانان ویژه و گروه رسانه‌ای می‌باشد.همچنین سیستم صوتی و تصویری این ورزشگاه یکی از عالی‌ترین سیستم‌های موجود در بین دیگر ورزشگاه‌ها به شمار می‌رود. ظرفیت این استادیوم 41926 نفر می‌باشد. فاصله استادیوم تا فرودگاه شهر نورمبرگ 12 کیلومتر است.

نورمبرگ آنلاین
صفحه مربوط به فرانکن در stadium guide
استادیوم فرانکن در ویکی‌پدیا استادیوم فرانکن در yahoo world cup
سایت رسمی استادیوم
نقشه ماهواره‌ای استادیوم فرانکن
نقشه دیگری از استادیوم فرانکن
تصاویری از امکانات استادیوم

منبع-ماهنامه راه و ساختمان، شماره27

لینک‌آباد

2006-06-04T19:35:00.000+03:30

مستند "خمینی روح خدا - فرمانده کل قوا " به کارگردانی "محمد دبوق" مستند ساز لبنانی به همت شبکه المنار لبنان مستندی ۱۰ قسمتی ساخته که همین روزها نیز در شبکه المنار در حال پخش است. معرفی حامد از این مستند.
تصویر احمدی‌نژاد در حال سخنرانی در مراسم سالگرد امام- ایسنا
ازآقا روح الله تا امام خمينى - محمد قوچانی
سخنرانی رهبری در سالگرد امام خمینی- ایسنا
تصاویر BBC پیرامون سالگرد امام خمینی تحت عنوانRemembering Khomeini
ايران شروط آمريکا برای مذاکره مستقيم را نپذيرفت.
پيشنهاد مذاکره مشروط آمريکا به ايران؛ بازی دو سر برد برای کاخ سفيد .
بازتاب سخنان مقام رهبری در سالگرد امام خمینی در مورد تهدیدات امریکا(انگلیسی) 1- 2
اهانت تفرقه انگیز روزنامه ایران به آذری‌زبانان کشور نشانه حماقت نویسنده و فرصت‌طلبان می‌باشد(عکسی از فتوغراف حنیف ).

کاسبی جدید

2006-06-01T12:20:00.000+03:30

دیروز داشتم مسیر تا خانه را قدم می‌زدم. در عوالم خودم بودم که ناگهان یک نفر از کوچه کناری، جلوم آمد و در مسیر من راهش را ادامه داد. یک لحظه که صورتش را دیدم، از آن چهره‌هایی بود که داد می‌زد معتاد است و از علاقه‌مندان مفلس بساط حقه و فور که دنیایی را می‌تواند از سوراخ وافور دود کند و به هوا بفرستد. صورت ژولیده‌اش را می‌دیدی انگار می‌کردی که مدت‌هاست رنگ آب ندیده. لباسش هم به وضع‌اش می‌خرد و به قولی همه چیزش به همه چیزش می‌امد. راه که می‌رفت مثل آونگ تلوتلو می‌خورد. نه در حدی که تعادل نداشته باشد اما مشخص بود در قدم برداشتن چندان اختیاری نداشت. همین‌طور که جلو‌ام می‌رفت می‌دیدم که گاهی سربرمی‌گرداند و چیزی را با آن چشمان بی‌فروغ‌اش می‌کاود. چند بار که تکرار کرد براق شدم تا ببینم پی چی‌است؟ عین آدمی که شرطی شده باشد هر صندوق صدقاتی که می‌دید، سرش را برمی‌گرداند. تا این که مشغول یکی از آن‌ها شد.
زیاد شنیده بودم که معتاد‌‌ها شب‌ها به گورستان می‌روند و قاب‌های آلومینیومی بالای سر قبر‌ها را می‌کنند و بعد آب می‌کنند تا مواد بخرند. ارتزاق از گور اموات. اما این یکی جدید بود. فلاکت و بدبختی و احتیاج کار را به جایی رسانده بود که این معتاد در کنار هر صندوق‌ها صدقاتی توقف می‌کرد و شکاف آن را وارسی می‌کرد تا اگر اسکناسی در آن شکاف گیر کرده بود، به چنگ آورد.
همین.

انسان‌های شبه اولیه

2006-05-28T09:25:00.000+03:30

اهالي روستاي تازه كشف شده مانند غارنشين‌ها برهنه بوده و از برگ درختان تغذيه مي‌كنند.
ساكنان اين روستا هيچ اطلاعي از خدا دين، اسلام و ولايت ندارند و هرگز در طول عمر خود وسيله نقليه نديده‌اند.
ريش سفيدشان مي دانست كه سال‌هاست شاه از كشور رفته است.
تنها برخي از اعضاي اين خانواده‌ها قادر بودند كه اعداد را تا ۳ بشمارند.
عمده تغذيه اين گروه كيسه هاي آردي بود كه فردي خير هر ماهه برايشان مي برد اما آنها غالبا از برگ و ميوه درختي به نام انجيروك براي تغذيه استفاده مي كردند.
دست يكي از بچه‌ها سوخته بود. كوچكترين انگشت دستش به كف دست چسبيده بود ولي نتوانسته بودند آنها را از هم جدا كنند.
يكي از آنها به من مي گويد: چند ماه قبل وقتي كه براي اولين بار ماشيني را ديده آن قدر ترسيده است كه به كوه‌ها فرار كرده است.
آنها مفهوم حمام را نمي دانستند و اصلا حمام نديده بودند،
نكته عجيب اين است كه آنها با لهجه غليظ كرماني صحبت مي كنند و حرف‌هاي ما را به خوبي مي فهمند.
اين احتمال وجود دارد كه هنوز در اين شهرستان آبادي‌هاي مشابه ديگري وجود داشته باشد كه هنوز ناشناخته باشند.

مطالب بالا در نگاه اول خیالی و رویایی به نظر می‌رسند اما در مورد روستایی است به نام زاروکی از توابع عنبر‌آباد شهرستان جیرفت. در نگاه اول حسی توام با شگفتی و ناراحتی ایجاد می‌کند. شگفتی از وجود چنین انسان‌هایی که به سبکی زندگی‌ می‌کنند که منسوخ شده و ناراحتی از این‌که چرا تازه به وجودشان پی‌بردیم. فاصله ما و آن‌ها به قدری زیاد و شکاف تاریخی فرهنگی چنان عمیق است که گویی آن‌ها از سیاره‌ای دیگر آمده‌اند و یا این‌که می‌خواهند تاریخ را به صورت نمایشی به ما بیاموزند. نکات متناقض هم کم نیستند. این‌که کسی برایشان آرد می‌آورد یا این‌که از رفتن شاه مطلع بودند. جالب‌تر این‌که اگر هیچ ارتباط تاریخی با جهان خارج از سکونت نداشتند چطور زبان فارسی را یاد گرفتند؟
منشا تمام این سوالات البته شفاف نبودن چگونگی آن است که زاینده سوالات متعدد است. این‌که چه‌طور بعد از حدود چهار ماه از کشف چنین مردمانی خبرش اعلام می‌شود. غم انگیز‌تر وضع خبررسانی است. چه دولتی و غیر آن. بی‌توجهی مفرط به این‌ موضوع بسیار نادر که حتی می‌تواند ابعادی جهانی داشته باشد و خبری جالب و توجه برانگیز باشد جای سوال دارد. رسانه ملی که هیچ. اما روزنامه‌های مدعی که دانستن را حق مردم می‌دانند چرا بی‌توجه و یا بسیار کم‌توجه بودند؟ باز گلی به جمال روزنامه‌نگاران همشهری که تا آن روستا رفتند و گزارش تهیه کردند.
برای من نوع برخورد این مردم با فرهنگ و تکنولوژی امروز بسیار جالب خواهد بود و برای اهل جامعه شناسی هم موردی مناسب برای مطالعه است.
یک نکته جالب هم این‌که زادسر نماینده جیرفت، برای نشان دادن عمق فاجعه این انسان‌های شبه اولیه که با برگ خود را می‌پوشانند، گفت که ساکنان این روستا هیچ اطلاعی از خدا دين، اسلام و ولايت ندارند.

خبر اول سایت انتخاب
گزارش روزنامه همشهری به نقل از انتخاب

تحقق رویای کتاب ارزان قیمت

2006-05-25T09:34:00.000+03:30

نمی‌دانم کجا این جمله را خواندم" آن‌ها که پول دارند کتاب نمی‌خوانند و آن‌ها که کتاب‌می‌خوانند پول ندارند." داستان بودجه و خرید کتاب افراد زیادی همین است. یا به قول علمی، خرید کتاب جایی در سبد هزینه خانوار ندارد. اما من دو تجربه در مورد کتاب‌های ارزان قیمت دارم.
دو سال قبل به همراه خانواده سفری به ارومیه داشتم. مسجد جامع ارومیه و بازارچه قدیمی آن کنار هم بودند. از بازارچه‌های قدیمی مشابه آن‌چه که در کاشان است. کنار مسجد خیابانی بود و در آن خیابان یک مدرسه علوم دینی هم که ظاهرا قدمت داشت، این مجموعه را کامل می‌کرد. در حین قدم زدن، به مغازه‌ای برخوردم که قفسه‌هایش تا سقف پر از کتاب بود. وارد آن‌جا شدم. مردی تقریبا پنجاه ساله صاحب آن‌جا بود. یک چهارپایه گرفتم و شروع کردم به گشتن. کتاب‌ها بدون هیچ نظمی روی هم ریخته شده بودند. همه جور کتابی می‌شد پیدا کرد. زبان اصلی، درسی، آموزش زبان و حتی ژورنال‌ها. در همان زمان، گونی‌های کتاب هم آورده می‌شدند و گوشه‌ای خالی می‌شدند. خلاصه این‌که دو روز بعد از ظهر آن‌جا بودم و توانستم شش جلد کتاب بخرم که سه تا مربوط به رشته تحصیلیم، یعنی عمران بود خریدم. آن پیرمرد هم قیمت را تقریبا حدود سه هزار تومان حساب کرد که برای آن کتاب‌های دست دوم و کمیاب خوب بود. البته آخرالامر به خاطر خاکی شدن، هزینه یک حمام کردن و شستن لباس هم متحمل شدم.
چند روز قبل هم به دعوت دوستی عزیز، به کتابفروشی در زیر زمین ساختمانی رفتم که هشت نه سال قبل تعطیل شده بود. کتاب‌ها قیمتی رویایی داشتند. دست اول و صفر کیلومتر هم بودند. بعضا نایاب بودند و یا نسخه‌های تجدید چاپ شده‌شان قیمتی دو‌برابر داشتند. کتاب‌های صد تومانی و سیصد تومانی به وفور یافت می‌شد. رمانی تاریخی با حدود ششصد صفحه و جلد گالینگور قیمتش چهارصد تومان بود. این بزم با تخفیف ده درصدی فروشنده تکمیل می‌شد. برای من که بسیار جالب بود و تا آن‌جا که جیبم اجازه داد خرید کردم.
وقتی به همراه دوستم، آن کتابفروشی را ترک می‌کردیم، از او پرسیدم" اگر یک روز فروشگاه لباسی با همین وضعیت که هشت سال قبل با اجناس داخلش بسته شده باشد و امروز با همان قیمت‌های هشت سال قبل بازگشایی شود، مردم چه استقبالی می‌کند؟"

فاجعه‌ی گرانی کتاب نوشته‌ای از کتابلاگ

روسپی‌گری صفات

2006-05-21T10:48:00.001+03:30

استاد ببخشید!
سلام اقای مهندس. خوبی؟
دکتر! ببین چی می‌گم.
خرده‌دیالوگ‌های بالا از فرط کثرت همه‌مان زیاد شنیده ایم. القاب و عناوینی که لا تعد و لا تحصی در مکالمات روزمره‌مان خرج می‌کنیم بدون آن‌که توجهی شود که آیا مخاطب لیاقت حمل چنین صفاتی را دارد یا نه؟ مخاطب این القاب‌ هم بدش نمی‌اید تا به آن‌چه نیست، بخوانندش. این بیماری که اپیدمی جامعه ماست، و شاید حتی اپیدمی‌ تاریخی هم باشد، دامنگیر تمام گروه‌ها و طبقه‌هاست. از پایین‌ترین گروه‌های اجتماعی تا سطح مدیران و مسئولان مملکتی گرفتار آنند. حتی محیط‌های علمی(دانشگاهی و حوزوی) هم از این مرض مصون نبوده‌اند.
دانشجوی ترم اول مهندسی، دوستانش را آقای مهندس صدا می‌زند. مدرس دانشگاهی که حق‌التدریس است و آخرین مدرکش کارشناسی ارشد، از طرف نزدیکان و شاگردانش استاد یا دکتر خطاب می‌شود. طلبه جامع‌المقدمات خوان هم‌حجره‌ای‌اش را حضرت آیت‌الله می‌خواند. دیپلمه‌های فنی در بازار کار مهندس هستند. در تمام موارد فوق نه تنها امتناعی از جانب مخاطب بروز داده نمی‌شود، بلکه حتی دلش غنج هم می‌رود و کیفور شدن را می‌توان در وجناتش دید. البته حساب آنچه که مزاح است جداست.
از قول داریوش بر کتبیه‌ای چنین نوشته شده:" خدا این کشور را از دشمن، از خشکسالی و از دروغ نگاه دارد." دروغ علت العلل این نابسامانی‌هاست. دروغ است که شجاعت صداقت را می‌ستاند و بذر ترس می‌فشاند. اما در این مورد عوامل دیگری هم دخیلند همچون ریا و سالوس و غلو. امراض گروهی تاریخی ما که جلوه‌های روزمره آن در رفتارمان متظاهر است.
این رویه نتیجه‌ای جز تشتت نخواهد داشت و حتی در حوزه زبان و لغات می‌تواند باعث چندگانگی در معانی و مفاهیم شود. حتی عدالت هم خدشه‌دار می‌شود. مگر ابتدایی ترین تعریف عدالت این‌نیست که هر چیز در جای خود قرار گیرد؟
ما قوادانی هستیم که صفات را از هستی ساقط می‌کنیم و آنان را همچون روسپیان برای شهوت‌رانی مخاطب استفاده می‌کنیم.
پ.ن. نمی‌خاستم در متن اصلی نتیجه‌ای سیاسی بگیرم. می‌گویند" عادات السادات، سادات العادات" رفتار بزرگان، بزرگترین رفتار‌هاست. وقتی در جامعه کنونی‌ ما کسی مدعی ارتباط با ماورا می‌شود و خود را در حفاظی از نور می‌بیند و فضیحت کار وقتی بیشتر می‌شود که یک اسلام‌شناس و فقیه وی را دارای الهامات الهی می‌داند، آیا می‌توان بر عوام خرده گرفت که چرا چنین است؟
. تاملات دکتر حسين پاينده را در مقاله استاد کیست، بخوانید.

لینک‌آباد

2006-05-17T11:17:00.000+03:30

1- به قربانی شدن عادت داریم. آنقدر حقمان را خوردند که اگر نخورند نامعمول است. خوشا کسانی که کم آگاه ترند و کم درد‌تر. مانع پشت مانع. فیلتر پشت فیلتر.نسیم مهرورزی یا همان شلاق باد خزان، توفان وار در فضای سایبر وزیدن گرفت و مصاق سوزاندن تر و خشک با هم شد. ظاهرا این مسابقه ماراتنی است که با دو با مانع مخلوط شده و تمام مسیر پر است از موانع مختلف با ارتفاع‌های متغییر. حالا هم یک نرم‌افزار اصیل ایرانی به نام سپر آخرین نوآوری در عرصه ارتباطات و فن‌آوری اطلاعات این نقش را بازی می‌کند. کلمات قبحه زیر در لیست سیاه قرار دارند.
سيليكون – دره سيليكون - فاكس – واكس - واكسن - واكسيل - ناكس - آژاكس - تاكسي - واكسي - اكسير - اكسيد و زيرمجموعه‌هاي آن - اكسترنال - ماكستور - ماكسيما- اكستريم - لبخند ژوكوند - فاكتور - فاكر – سكسكه – كونگ فو - عمو پورنگ - پورنجاتي- كن فيكون – ميلان كوندرا – كوندوليزا رايس – آكيرا كوروساوا- انيو موريكونه – ماركوني - كيرشهف – برادران ماكس- نكير و منكر – تذكير- صاحب كونين – كون و مكان - راكون – آيكون - كونان بربر – گينه كوناكري – هواپيماي فالكون – دوربين كونيكا – دوربين نيكون - تلويزيون كونكا - تكون - تكون دادن - تكون خوردن - خونه تكوني و... و همچنين آياتي نظير «كونوا قوامين لله...» و هزاران از اين قبيل. ناصر عزیز حق مطلب را ادا کرد. پیشنهاد می‌کنم مطلب‌اش را حتما بخوانید.
2- تصمیم گرفتم از این به بعد دین خودم به رشته تحصیلیم، یعنی مهندسی عمران رو ادا کنم. سعی می‌کنم مطالبی در مورد سازه‌های بتنی، فولادی، تکنولوژی ساخت، نوآوری‌های ساختمانی، نشریات و مجلات تخصصی عمران و معرفی سایت‌های تخصصی و هر چیز مربوط دیگه رو بیشتر کار کنم. فعلا حوصله راه‌اندازی وبلاگ دیگه‌ای رو برای این موضوع ندارم.
3- عطف به بند 1، ذیلا تعدادی فیلتر‌شکن تر و تازه ارائه می‌گردد. امید است موجب امتنان حضرت‌عالی و دوستان قرار گیرد. به قول دوستان هفتانی لطفا استفاده فرهنگی کنید. "لعن الله الذین ......"

http://www.topproxy.net/index.php
http://proxy1.info/
http://www.xsent.com/index.php
http://www.ztrer.com/
http://www.socks5.com/cgi-proxy.html
http://bearisdriving.servebeer.com/proxy/
http://www.uniqueproxy.com/
http://www.firewalldown.com/
http://www.okproxy.net/
http://s94580507.onlinehome.us/proxy/
http://proxyshit.com/index.php
http://maskmy.com/
http://freeproxy.nl/
http://www.sitetunnel.com/
http://www.piechdesign.net/free/index.php
http://www.mikeknoop.com/secure/

هرگز بدون خلافت نمی‌توانید امریکا را نابود کنید

2006-05-13T13:49:00.000+03:30

محمود احمدی‌نژاد روز جمعه در ادامه سفرش به مالزی، در نماز جمعه شرکت کرد. احمدی‌نژاد این روز‌ها به علت نوشتن نامه ناصحانه به جرج بوش کانون توجهات است. هر چند خبرنگاران به او به چشم یک منبع خبری متحرک نگاه می‌کنند. به عنوان یک مسلمان هم در نماز جمعه شرکت کرد. از اخبار صدا و سیما این خبر را می‌دیدم. برایم جالب بود نوع برخورد مسلمانان مالزی که بیشتر اهل تسنن هستند. چه در دانشگاه و چه در نماز جمعه. آن افرادی که صدا و سیما از آن‌ها به عنوان طرفداران رئیس‌جمهور ایران نام می‌برد. جالب بود که دستشان را از بین نرده‌های در رد می‌کردند تا بلکه با احمدی‌نژاد دست بدهند. اما دو نکته برایم جالب بود.
اول آن که این نماز جمعه در جاکارتا برگزار شده بود یا کوالالامپور. چون خبرگزاری‌ها یک خبر را به دو نوع متفاوت مخابره کردند. ایسنا و فارس‌نیوز آن را جاکارتا اعلام کرده اند و مهرنیوز همان عکس‌ها را به نام کوالالامپور منتشر کرده اند. پیدا کنید پرتقال فروش را.

دومین نکته بسیار جالب تر است. اتحاد بین ادیان جز آمال و آرزوهاست. اما رویایی‌تر آن است که فرقه‌های یک مذهب با هم متحد باشند. اتحاد شیعه و سنی مانند اتحاد اقلیت و اکثریت می‌تواند منشا خیر باشد. از ماجراهای تفرقه افکنانه حتما زیاد شنیده‌اید. اما در اخبار تلوزیون دیدم که مردی در نماز جمعه(کوالالامپور یا جاکارتا) نوشته‌ای در دست جلوی احمدی‌نژاد ایستاده و احمدی‌نژاد هم برایش دست تکان می‌دهد. کمی دقت کردم به پلاکاردی که دست آن مرد بود و بالای سرش گرفته بود. مشابهش دست چند نفر دیگر هم بود. تنها توانستم آخرین کلمه‌اش که خلافت(khilafah) بود بخوانم. با جستجو در اینترنت آن عکس را پیدا کردم. آن افراد پلاکارد به دست نه تنها از دوستداران احمدی‌نژاد نبودند، بلکه حرفشان چیز دیگری بود.

MR AHMADINEJAD, YOU WILL NEVER DISTROY USA WITHOUT KHILAFAH.
آقای احمدی‌نژاد، شما هرگز بدون خلافت نمی‌توانید امریکا را نابود کنید.

یااین عکس (پسری که در گوشه راست تصوی پلاکارد دارد)که می‌گوید:
MR AHMADINEJAD, LETS STRUGLE FOR CHALIPHAT AND DISTROY SATANIC USA.
برخلاف ادعای ایسنا که این‌ها را طرفداران احمدی‌نژاد و مخالف جرج بوش دانسته، آن‌ها اهل تسنن هستند که احمدی‌نژاد را نصیحت می کنند. هدف بزرگی چون نابودی امریکا هم باعث نشد تا این عده دست از تعصبات فرقه‌ای دست بردارند. جالب‌تر سطح سواد انگلیسی بین دولتمردان ایران و با تاسف بیشتر روزنامه‌نگاران است.
باز جای شکرش باقیست که به روشی دموکراتیک امر به معروف کردند.

گزارش تصویری ایسنا
گزارش تصویری مهر نیوز
گزارش تصویری فارس نیوز

برش‌هایی از نوزدهمین نمایشگاه کتاب و مطبوعات- بخش دوم

2006-05-12T18:09:00.000+03:30

4- نمایشگاه امسال، از حیث چینش و مساحت غرفه‌ها جالب بود. به جز ترتیب و چیدمان غیر‌قابل درک غرفه‌ها، این مساحت و متراژ اختصاصی هر غرفه بود که توجه را جلب می‌کرد. انتشاراتی مثل طرح‌نو که جز فعالان نشر علوم انسانی است جای کافی برای نمایش کتاب‌هایش نداشت. نشر سرایی در یک کنج بود که ابتداباید داخل غرفه می‌شدی تا کتاب‌هایش را ببینی. امید ایرانیان کمتر از شش متر جا داشت. انتشارات قلم هم همینطور. نشر ماهور هم به علت کم بودن فضای غرفه (9 متر) عطای نمایشگاه را به لقایش بخشید. احتمالا سهم این ناشران در همان سالن‌هایی بود که پاریال سوختند. البته غرفه‌های غیر سیاسی ومانند نشر ققنوس وضع بهتری داشتند. اما بهترین غرفه‌ها اختصاص به انتشارات مرتبط با علوم اسلامی با قرائت رسمی داشت. امیدوارم این جهالت به حساب اسلام نوشته نشود. در نمایشگاه مطبوعات وضع ناگوار تر بود. نشریات طنز و یا آموزش زبان مثل پیام بازرگانی در جاهای مختلف پراکنده بودند. مساحت غرفه‌های شرق و اعتماد ملی خوب بود اما ماهنامه‌های نامه و چشم‌انداز ایران حداکثر توانایی میزبانی سه تا چهار نفر را در غرفه‌شان داشتند. بقیه باید بیرون بیاستند.
5- آقا ببخشید! نوار و CD که قبلا منتشر می‌کردید رو نیاوردید نمایشگاه؟
چرا آوردیم ولی گشتاپو همش رو امروز صبح جمع کرد.
ناشرانی که همراه کتاب CD هم منتشر می‌کردند حق فروش آن‌ها را در نمایشگاه امسال نداشتند. کتاب‌هایی هم از غرفه‌ها جمع آوری شد. کتاب‌های گنجی، بوف کور صادق هدایت و تاویل آن، غلو مرحوم آیت‌الله صالحی نجف‌آبادی و کتاب‌هایی دیگر. بعضی غرفه‌ها به علت عدم رعایت ضوابط بسته شدند. این مکالمه آخر را هم چندباری شنیدم.
یک آقای قلچماق با بیسیم: خانم! اون خانومی که تو غرفه شما نشستند مهمون شما هستند؟
خانم غرفه دار: بله.
همان قلچماق سابق با بیسیم: بگید حجابشون رو درست کنند.
6- نمایشگاه مطبوعات از آن چه انتظار داشتم بی‌رمق‌تر بود. البته نسبت به پارسال که به علت انتخابات ریاست جمهوری هیجان داشت، انتظار افت طبیعی بود ولی نه به این مقدار. دیدن سیاسیون و روزنامه‌نگاران جالب بود ولی حرفهای‌شان به اندازه خودشان جالب نبودند. دیدن روزنامه‌هایی که برای بقا و تثبیت خود تئوری‌سازی می‌کنند و ابایی از بیان بی‌اثر دانستن نمایشگاه و بی‌فایده دانستن انتقادات خوانندگان ندارند، حالم را بد می‌کند.
7- سال پیامبر اعظم بود و تبلیغات نخ‌نما و کودکانه پیامبر. رادیوی نمایشگاه چند باری تبریک می‌گفت و یک کتابچه هم به نام گزارش لحظه به لحظه تولد پیامبر توزیع شد. مصداق عینی بد دفاع کردن. ای‌کاش سیره نبوی پیامبر اکرم هم قابل توزیع بود.
8- تحدید و تهدید نشر و ناشر. وزیر ارشاد می‌گوید ما به قانون عمل می‌کنیم، اگر تا به حال قانون اجرا نمی‌شد مشکل ما نیست. نمی‌دانم با این وضع چه بر سر نشر می‌آید. شاید یک روز همه ما بازار زیر زمینی کتاب انقلاب را به نمایشگاه کتاب ترجیح بدهیم.

ادامه ندارد.

پ.ن. برش‌هایی از نوزدهمین نمایشگاه کتاب و مطبوعات بخش اول

برش‌هایی از نوزدهمین نمایشگاه کتاب و مطبوعات- بخش اول

2006-05-10T11:52:00.000+03:30

بازدید از نمایشگاه کتاب و مطبوعات برای من تبدیل به یک سنت هر ساله شده که از اوجب واجبات است. امسال هم مانند سال‌های قبل این سنت را به جا آوردم. برداشت‌ها و مشاهداتم را در بند‌هایی می‌نویسم.
1-بر خلاف گفته‌های عده‌ای همیشه منتقد، نمایشگاه امسال منظم‌تر از سال‌های پیش بود. نه این که خیلی منظم و مرتب باشد. خیر، اما بازدید از غرفه‌ها آسان‌تر شده بود و ترافیک اطراف نمایشگاه روان‌تر از سال‌های پیش بود. حداقل من دست‌فروش‌هایی که اطراف خروجی و ورودی نمایشگاه CD می‌فروختند را ندیدم. اما باز هم بی‌نظمی دیده می‌شد. چیدمان تخیلی غرفه‌ها در سالن‌ها که کشف مبنای آن نیاز به تفکر دارد. غیب شدن برخی از غرفه‌ها بر خلاف گفته‌های مسئولین مدیریت سالن‌ها هم از این نظم بود. دفترچه ناشران که کمک بسیاری در پیدا کردن غرفه‌ها و بهینه‌سازی زمان می‌کرد، امسال چاپ و توزیع نشده بود.
2- آیا نمایشگاه کتاب جای خوبی برای خرید کتاب است؟ اگر جواب من را بخواهید، با توجه به بودجه محدود، خیر. شخصا در خرید کتاب علاقه‌ای به ریسک ندارم. چه بسیار کتاب‌هایی که خریده شد و لذتی از خواندنش برده‌نشد. در فرصت نمایشگاه هم نمی‌توان کتاب‌شناسی کرد. پس بهتر آن است که از قبل بدانیم که دنبال چه هستیم و حداقل ذائقه کتاب‌خوانی‌مان را بشناسیم. راهکار خودم برای این مشکل خواندن نقد‌های منتشر شده در مطبوعات است. همان کاری که در مورد فیلم‌های سینمایی هم انجام می‌دهم. با مطالعه نقد‌های مختلف می‌توان به جمع‌بندی و تصمیم‌گیری رسید.
3- صریح بگویم، ما مرعوبیم. در خرید کتاب مرعوبیم. در نمایشگاه می‌توان به وضوح این مرعوبیت را دید. دیدن اسم شریعتی، سروش، طباطبایی، دیهیمی و ... روی جلد یک کتاب، هر چه که باشد، ما را به خود جلب می‌کند. کتابی که چخوف، ناباکوف، کارور، کوندرا، سناپور، مستور، دولت‌آبادی و صاحبان شهرت دیگر به هر عنوانی جلدش را مزین کرده باشند، در زمره خوش‌شانس‌ترین کتاب‌هایند. ای بسا نویسندگان جوان و جویندگان نامی که خوش‌قلم‌تر و شیوا‌تر بنویسند. جرئت می‌خواهد تا کسی بابت نگاشته‌های گمنام‌ها پول بدهد و یا رسانه‌ای که رسانه‌ای کند نوشته‌هایشان را. ما براده‌هایی هستیم که جذب مغناطیس آهن‌ربایی نام‌های بزرگ می‌شویم.

ادامه دارد...

از مطهری تا ...

2006-05-03T12:22:00.000+03:30

"من اگر چه فرزند عزیزی که پاره تنم بود از دست دادم لکن مفتخرم که چنین فرزندان فداکاری در اسلام وجود داشت و دارد." بخشی از پیام امام خمینی به مناسبت شهادت استاد مطهری
این روز‌ها که روز معلم می‌گویندش، یادآور شهید مطهری است البته نه آن‌طور که باید و شاید. مدرسه‌رو‌ها به فکر روز معلم و تقدیر از این قشرند، معلمان هم ناراضی از جایگاه اجتماعی و حقوقی‌شان و در این بازار مکاره می‌ماند صدا و سیما و چند روزنامه که بعضا به صورتی تقدیر از این شهید می‌کنند که شوری نمی‌انگیزد و دفتر تفکری ورق نمی‌زند.
خود را مدیون می‌دانم اگر کتابی خواندم و بهره‌ای بردم و ناسپاسی کنم و شکر نگویم. هر چند از کتاب‌های یادگار‌‌مانده از آن شهید، به دلایل مختلفی که همه‌مان آشناییم نتوانستم بیش از چند تا را مطالعه کنم اما همان اندک هم تلنگری به فکر میزند. امروز که دو دهه از شهادت مطهری می‌گذرد، هنوز هم کتاب‌های او منبع و مرجع است. هر چند راز این ماندگاری نه چندان برایم معلوم است و نه مکشوف. اما سعی می‌کنم در چند بعد شناخت اندک خودم را بنگارم.
1- مطهری برای امام خمینی مصداق فرزند بود. آیا می‌توان خصلت‌های امام را در مطهری دید؟ دینداری، علاقه به تحقیق و بررسی علمی و موارد زیادی که خود می‌دانید. اما از نظر من شجاعت مطهری بیشتر جلب نظر می‌کند. مطهری مصداق "لا تقف ما لیس لک به العلم" تا یقین پیدا نمی‌کرد دنبال چیزی نمی‌رفت. در جایی خواندم که در دوران طلبگی شهید مطهری نماز را به قصد رجا می‌خواند یعنی خدا را فرضا پذیرفته بود و نه عقلا. و البته از این گفته حضرت علی که" هرگز اگر راه حق را یافتید، از این‌که در اقلیت هستید وحشت نکنید." هم تبعیت می‌کرد. شهامت او در پرداختن به مسائل فکری روز حتی اگر با اندیشه رایج متضاد باشد، بیان کننده این موضوع است.این شجاعت تا آن‌جا پیش رفت که بخشی از کتاب‌هایش که مبانی فکری نظام خوانده می‌شود به زیر تیغ سانسور برود. مطهری بود که اشکالات سازمان روحانیت شیعه را نه در خفا بلکه برای عموم بیان کرد و آن را دنباله رو عوام دانست. هم او بود که در حماسه حسینی به خرافات تاخت. رد پای این شجاعت را در آثار او قطعا خواهید یافت.
2- قرآن برای مطهری مرجع بود. اعتقادی که او به قرآن داشت کمتر بین دیگر روحانیون دیده می‌شد و حتی می‌شود. صرف بیان این‌که فلان حدیث از فلان امام است او را اغنا نمی‌کرد. بلکه آن حدیث را به قرآن ارائه می‌کرد و اگر مویدی بر آن می‌یافت، می‌پذیرفتش. حتی در سخنرانی‌هایش اس و اساس بر آیه‌ای از قرآن است و در پی آن حدیث و روایات. او بر خلاف اخباریون و قشریون معتقد بود باید قرآن را به مردم عرضه کرد. اگر مقایسه‌ای بین یکی از سخنرانی‌های شهید مطهری چه مکتوب شده و چه صوتی، با سخنرانی‌های پخش شده از صدا و سیما انجام دهید به این نکته پی خواهید برد.
3- مطهری یک اصولی به معنای واقعی کلمه بود. او در برخورد با مسائل جدید و مستحدثه نه منفعلانه آن‌ها را می‌پذیرفت و تبعیت کورکورانه می‌کرد و نه به سیره اخباریون بی‌درنگ آن‌ها را رد می‌کرد. تلاش او برای آشنا شدن با مباحث روز و مبادله افکار با روشنفکران دیدنی بود. حرکت او روی مرز الیتیسم و پوپولیسم، سهل و ممتنع بودنش را به همراه داشت که باعث می‌شد همگان از مباحث‌اش سود ببرند.
مطهری دو دهه پیش به شهادت رسید و ما در آشفته بازار امروز همچنان چشم به‌راهیم تا کسی این سقف را مرتفع‌تر کند.

لینک‌های مرتبط
ویژه‌نامه روزنامه اعتماد ملی درباره استاد مطهری pdf 1 -2 -3- 4
مطهرى اصلاح طلب يا محافظه كار، ویژه نامه سال 84 روزنامه شرق با مطالب خواندنی
صفحه شهید مطهری در ویکی پدیا
سایت شهید مطهری

حجاب از زبان نمایندگان

2006-04-20T11:02:00.000+03:30

باز هم با رسیدن فصل گرما و افزایش دما، شاهد بروز حساسیت نسبت به کاهش البسه به‌ویژه در مورد خانم‌ها هستیم. اعتراض اعضای شورای شهر تهران به وضع پوشش در خیابان‌ها، اعلام برخورد نیروی انتظامی با زنان بی‌حجاب و بد‌حجاب و تجمع گروهی از زنان در مقابل مجلس در اعتراض به وضعیت حجاب در جامعه و حضور تعدادی از نمایندگان در بین آن‌ها، از زمره این حساسیت‌هاست. قصد بررسی این موضوع را ندارم. بیشتر توجهم به اظهارات دو نماینده که در آن جمع حضور داشتند جلب شد.
1- محمد‌تقی رهبر: "کسی که حقوق دولت را می‌گیرد نباید دختر و زنش این‌طور به خیابان‌ها بیایند و جاهایی از توجیه نیز گذشته است."
اظهار نظر‌های ایشان در زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی مسبوق به سابقه است. به نظر می‌رسد آقای رهبر در تفکیک حریم‌ها و حدود‌ها دچار سردرگمی باشند. چون شان کارمندان دولت را در حد مزدور پایین آورده‌اند. کسی که کارمند دولت و نهاد‌های وابسته به آن است در ازای کار و خدماتی که ارائه می‌دهد در پایان ماه حقوق دریافت می‌کند و برفرض در صورت انجام کار مازاد، اضافه حقوق دریافت می‌کند. این یک قرارداد ساده است. کارمند هم موظف است به شرایط سازمان مستخدم در آن تن دهد که این ضوابط شامل نوع پوشش هم می‌شود. در ساعات غیر‌ اداری هم شخصیت حقیقی خود را دارد. پس توسیع ضوابط اداری به ساعات غیر اداری کاریست ناصحیح و ناشی از خلط بین شخصیت حقیقی و حقوقی. حال چه رسد به این‌که با لحن توهین‌آمیز نه تنها کارمندان زحمت‌کش، بلکه خانواده آنان را جیره‌خوار و سرسپرده دولت بدانیم که حقوق را مانند صدقه به کارمند مستحق ترحم و دلسوزی، پرداخت می‌کند. آن هم در امری مانند حفظ حجاب که بنیانش بر اعتقاد و ایمان قلبی است.
2- حسن کامران:"اگر می‌گوییم حجاب چادر است، چرا بچه‌های بعضی مسئولان چادر ندارند، اول
باید آن‌ها درست شوند و بعد اعتراض کرد که چرا این‌گونه است."
این نماینده اصفهان هم مشهور به این تذکرات اسلامی است به ویژه که در مورد مبارزه با اسراف و تبذیر اهتمام خاصی دارند. اما به نظر می‌رسد ایشان هم مانند همکار دیگر خود دچار اشتباه و اختلاط شدند. نخست متذکر شوم تا جایی که حافظه یاری می‌کند، تا امروز چادر به عنوان حجاب برتر تبلیغ و معرفی شده است. اکنون شاید کشتی‌بان را سیاستی دیگر آمده است. شاید از سر شوق و قرار گرفتن در جو معترضین این کلام جاری شده باشد، چون محدود کردن حجاب به چادر نه عقلی و شرعی است و نه شدنی. اما در مورد این‌که باید ابتدا از خود و اطرافیان شروع کرد حرفی سنجیده و صحیح است. پیامبر(ص) هم دعوت به اسلام را از عشیره و اطرافیان خود آغاز کرد و روایات و احادیث هم بر اولویت امر به معروف و نهی از منکر نزدیکان تاکید دارد. البته باز باید تاکید کرد که بر خلاف گفته ایشان که باید فرزندان (طبعا منظور گوینده فرزندان ذکور نبوده است.) مسئولان چادری شوند، باید تلاش کرد تا حجاب رعایت شود نه فقط یک نوع مشخص از آن. و این فقط شامل مسئولان نمی‌شود بلکه آمران و ظابطان را هم دربر می‌گیرد. نا‌گفته نماند نباید از هویت مستقل فرزندان از والدین غافل شد و آنان را در رشد و بالندگی مخیر کرد. به قول معروف "گیرم پدر تو هست فاضل
از فضل پدر تو را چه حاصل"

منبع: روزنامه شرق 30 فروردین 1385

دنیای کوچک ما

2006-04-18T13:18:00.000+03:30

چند روز قبل در حین وبگردی به موضوعی برخوردم که من را به یاد خاطره‌ای انداخت.
سال گذشته از شهرستان قصد حرکت به سمت تهران دیدن نمایشگاه کتاب و مطبوعات را داشتم. آن روز‌ها چون نزدیک به انتخابات ریاست جمهوری بود فضا مهیج‌تر شده بود. به همین خاطر روزنامه‌ها و نشریات سعی داشتند تا از کاندیدا‌های احتمالی و صاحبنظران دعوت کنند تا ساعتی در غرفه آن‌ها باشند. من هم سعی کردم سفرم را طوری برنامه‌ریزی کنم تا روز جمعه‌ای که قرار بود دکتر معین در نمایشگاه و در غرفه روزنامه اقبال باشد، آنجا باشم. هر چند نمایشگاه کتاب وقتم را گرفت و نتوانستم به غرفه اقبال بروم ولی وقتی رسیدم به علت شلوغی دکتر معین به چادر کنار نمایشگاه رفته بود تا آنجا صحبت کند. در کنار دکتر معین، حنیف مزروعی، سعید شریعتی و عیسی سحر‌خیز نشسته بودند. به انتهای مراسم رسیده بودم . دکتر هم از چادر در حال خارج شدن بود. سخنران بعدی آن‌جا هم مصطفی کواکبیان بود که سحر‌خیز با زیرکی قبل از این‌که میکروفون را به او بدهد برایش آرزوی موفقیت کرد و این‌که به نفع دکتر معین کنار برود. دکتر که از چادر خارج شد، جمعیت هم همراهش بیرون رفتند. چند نفری هنوز اشتیاق مباحثه داشتند دست بردار نبودند. تا این‌که دکتر را به یکی از ساختمان‌های اطراف چادر بردند که فکر کنم در آن‌جا نمایشگاه عکس برپا بود. البته به مردم اجازه ورود ندادند. اما بیرون سالن بحث‌ و گفت‌و‌گو ادامه داشت. بیشتر هم دو گروه تحریمی‌ها و طرفداران دکتر معین صحبت می‌کردند. در آن بین پسری بود با نیمچه ریش و عینکی که کمی هم سرزبانی صحبت می‌کرد. البته مانع از این نبود که از حرارتش کاسته شود. همین حرف‌های تحریمی‌ها را تکرار می‌کرد و اصرار داشت با شخص دکتر معین حضوری صحبت کند. تا این‌که سعید شریعتی به او گفت که حرف من و دکتر معین یکی است. او هم ادامه داد به صحبت که اصلاح‌طلبی در این ساختار محکوم به زوال است و چه و چه...
چند روز قبل که به وبلاگ‌ها سرک می‌کشیدم، به وبلاگ نسل فردا رسیدم که گزارشی از اعتراض دانشجویان دانشگاه علامه‌طباطبایی را منتشر کرده بود. در بالا، گوشه راست وبلاگ عکس صاحب وبلاگ قرار داشت. آشنا بود. بله، خودش بود. فواد شمس، همان پسر که با حرارت صحبت می‌کرد.ظاهرا سردبیر نشریه دانشجویی نسل سوم که متعلق به دانشجویان علوم اجتماعی علامه است هم می‌باشد. چون آن زمان دوربین همراهم بود چند عکس گرفته بودم که اینجا می‌گذارم.

سعید شریعتی در تلاش برای حفظ آرامش دموکراتیک در شان مباحثه در حالی که مرحوم اقبال را در آغوش دارند.

این خاطره باعث شد هم یادی از گذشته بکنم، هم دوباره به خودم متذکر بشوم که عجب دنیای کوچکی است، و هم نوستالژیک‌وار در حسرت آن دوران نه چندان دور بگویم: یادش به خیر. عجب روزگاری داشتیم.

سیمای محمد

2006-04-16T13:16:00.000+03:30

اکنون، هنگام آن رسیده است که با چنین نگاهی، سیمای محمد، آخرین پیامبر سلسله چوپانان پیامبر را به گونه‌ای تازه بتوان دید و بدین گونه است که به راستی می‌توان گفت که محمد را اینچنین باید از نو دید، از نو شناخت، او را با نگاهی که اشیا و اشخاص را می‌نگریم نباید نگریست. باید از روانشناسی، جامعه‌شناسی و تاریخ، نگاهی تازه ساخت و بر سیمای محمد افکند. او را باید در صف شخصیت‌های عظیم تاریخ: قیصران و حکیمان و انبیا دید. در جمع پیامبران بزرگ شرق نشاند و تماشایش کرد. در این هنگام است که تصویر او در چشم ما چنان شگفت و توصیف ناپذیر می‌نماید که گویی هرگز او را ندیده‌ایم. هرگز چنان تصویری را از مردی در جهان نمی‌شناخته‌ایم.

سیمای محمد، دکتر علی شریعتی

سجده شکر هسته‌ای

2006-04-11T11:49:00.000+03:30

امروز صبح از شبکه خبر، مطلبی شنیدم در این مورد که امشب رئیس جمهور خبری به مردم می‌دهد که اگر آن را بشنوند باید سجده شکر به جا آورند. احمدی نژاد در ادامه کار‌های تبلیغی‌اش از در انتظار گذاشتن مردم و ایجاد استرس و هیجان ولو کاذب ابایی ندارد. این بار ظاهرا باید برای شنیدن این خبر مسرت بخش لحظه شماری کنیم تا سجده شکر بگزاریم. سوالی که در این ساعات صدا و سیما با بزرگ کردن وعده احمدی‌نژاد ایجاد خواهد کرد حتما پیرامون چیستی این خبر خواهد بود. چه چیزی است که لایق شکر‌گزاری است؟ این خبر چه اهمیتی دارد که رئیس جمهور به عطش مردم در مورد دانستن‌اش دامن می‌زند؟ چرا هفته وحدت که با ولادت پیامبر اعظم آغاز می‌شود را برای اعلام این خبر انتخاب کرده؟ آیا انتشار این خبر باعث ایجاد وحدت ملی می‌شود؟ حتما شخصی نخواهد بود و جنبه عمومی و یا رساتر، همان منافع ملی دارد. مثل وعده نفتی کردن سفره مردم در انتخابات. شاید هم همین باشد. شاید هم از آن‌جا که کارشناسان به زعم خود این دولت را امام زمانی و متفاوت با دیگر دولت‌ها می‌دانند در مورد با امام زمان باشد. اما با توجه به اخبار و از آنجا که بناست ایران کانون تحولات عالم باشد، احتمال می‌دهم که در مورد انرژی هسته و این چیز‌ها باشد.به این لینک‌ها توجه کنید!
احمدي‌‏نژاد: جزئيات خبر خوش هسته‌‏اي در آينده اعلام مي‌‏شود.... رييس‌‏جمهوري با بيان اين كه در طي ايامي كه هيات دولت در مشهد است، يك خبر خوش در موضوع هسته‌‏اي را اعلام خواهم كرد ...
وزير دفاع: خبرهاي خوش هسته‌يي به موقع اعلام مي‌شود.راز سفر البرادعی به ایران. (شنیده‌ها‌ی خبرنگار شریف نیوز، حاکی از این است که این موفقیت كه غنی‌سازی اورانیوم بیش از 3.5 درصد می‌باشد، از مهمترین گام‌ها در خودكفایی در تولید سوخت هسته‌ای است. بدین ترتیب، ایران در زمینه فناوری هسته‌ای، از مرحله آزمایشگاهی به مرحله صنعتی وارد شده است.)

البته تمام این‌ها حدس و گمان است. دولت نهم که خود مولود غافلگیری است شاید باز هم بخواهد غافلگیری کند.
به هر صورت خداوند ایران و مردمان‌اش را از شر دشمنان دانا و دوستان نادان مصون بدارد.

مسخ یا معرفت

2006-04-09T19:05:00.000+03:30

دو سال قبل بود. چند روز مانده به عید، چنین رقم خورد تا آن زمان، خلاف سال‌های قبل، خانه نباشم. دو سال پیش روز‌های پایانی اسفند ماه، زمانی که هوا رو به گرم شدن نهاده بود، من با پاهایی که دیگر عادت به برهنه بودن کرده بودند، روی شن‌های روان دشتی مشحون از خاطره‌ها بودم. هر چند چرایی پا‌های برهنه برایم حداقل احترام گذاشتن بود و یا همرنگ شدن با جماعت هم‌قطار. آن روز به همراه دوستان، زیر نور آفتاب که کم‌کم آزار‌دهنده شده بود، با همان پاهای برهنه روی رمل‌های روان، جایی بودیم که فکه می‌خواندنش. از بین مسیری که اصطلاحا معبر نامش است و با سیم‌های خاردار مدور محصور شده، عبور می‌کردیم. بعد از دقایقی به فضایی گشاده‌تر و بازتر رسیدیم. چند قدمی جلوتر هم فضای باز بزرگتری بود مستطیل شکل که محل یافتن پیکر صد‌و‌بیست شهید بود. اما آن فضای کوچکتر اول به شهادت تابلو نوشته نصب شده در آن‌جا، شهادتگاه سید مرتضی آوینی، سید شهیدان اهل قلم بود.
از این که کمی طولانی می‌شود معذرت می‌خواهم ولی این نقل قول‌ها برای طرح سوال لازم است.

" تصور نكنید كه من با زندگی به سبك و سیاق متظاهران به روشنفكری نا آشنا هستم، خیر من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم .من هم سالهای سال در یكی از دانشكده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام.موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی كه نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و كتاب «انسان تك ساختی» هربرت ماركوز را -بی‌آنكه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام كه دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب فلانی چه كتاب هایی می‌خواند، معلوم است كه خیلی می‌فهمد.»... اما بعد خوشبختانه زندگی مرا به راهی كشانده است كه ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران كنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم كه«تظاهر به دانایی» هرگز جایگزین «دانایی» نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با «تحصیل فلسفه» حاصل نمی‌آید. باید در جست و جوی حقیقت بود و این متاعی است كه هركس براستی طالبش باشد، آن را خواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت.." زندگینامه شهید سید مرتضی آوینی از زبان خودش

"مرتضی آوینی را چطور می‌شناسید؟
مرتضی آوینی را من از زمانی که دانشکده بود می‌شناسم. از زمانی که او دانشکده می‌رفت، نه من. مرتضی بچه‌ی تندرویی بود که در هر دوره یک حالی داشت. یک دوره زده بود به مواد مخدر و این جور چیزها. تمام بازوهایش جای سوزن بود. شب در دانشکده خوابش می‌برد، فردا صبح جسدش را از دانشکده بیرون می‌آوردند. اصولا بچه‌ی تندرویی بود. هرکار می‌کرد تا ته‌اش می‌رفت. بعد یک دوره هیپی شد. موهایش را گذاشته بود بلند شود. مدرن شده بود. قرتی مآب شده بود. جین می‌پوشید. دست‌بند می‌بست و از این جور کارها. اما شانس یا بدشانسی که آورد این بود که سال ۵۶ زد به عرفان و ادبيات عرفانی. بقيه کارها را کنار گذاشت.
- واقعا معتاد بود؟
اين آخر نه ولی یک موقعی صبح بچه‌ها همديگر را خبر کرده بودند که مرتضی مرد. این پرویز مشکاتیان و محمدرضا لطفی آن موقع‌ها توی دانشکده هنرهای زيبا بودند. بچه‌ها جیغ می‌‌زدند می‌گفتند جسد مرتضی توی دانشکده افتاده. معلوم شد شب توی دانشکده مواد مصرف کرده و رفته تو حال و تا صبح همان‌جا مانده. یعنی می‌زد و از حد می‌گذشت و می‌رفت تا ته‌اش. نزدیک‌های سال ۵۶ رسيد به «یاعلی» و ریش گذاشت. مولانا و امام‌حسین و تسبیح و از این چیزها. البته مرتضی هیچ‌وقت خیلی جلف نبود." مصاحبه قاصدک‌آنلاین با مسعود بهنود

انتظار ندارم با این دو تکه نقل قول، نتیجه‌گیری کلی بکنید. اما یک سوال دارم. سوالی که قبلا هم در ذهنم طرح شده؟، وقتی که پنج‌شنبه‌ها به مزار اهل قبور می‌روم و بر سر خاک شهیدان هشت سال جنگ فاتحه‌ای می‌خوانم. بر سر هر سنگ‌قبری دو تاریخ نوشته شده یکی تولد و دیگری وفات. اگر قدمی در کنار این قبور بزنید و تفاضل این دو را محاسبه کنید اکثریت بین بیست تا سی‌سالگی هستند. یعنی تقریبا متولد دهه 40 و شهادت در دهه 60. یعنی در اوج جوانی و خواست‌ها و امیال و آرزو‌ها و شکفتن و هزار چیز دیگر برای خود و دیگران. اکثر این شهدا هم بر خلاف تبلیغات رسمی قدیس نبودند و ای بسا که آلوده به معاصی هم بوده باشند. یک نمونه‌اش سید مرتضی آوینی که به خاطر انسی که با قلم داشته، معترف است. نمونه‌ها و مصداق‌ها کم نیستند.
اما سوال اینجاست که چطور جوانی که "زده بود به مواد مخدر" اینگونه متحول شد؟ چه عاملی توانست باعث دگرگونی آوینی و هزاران هزار جوان دیگر شود که مسیر زندگی خود را تغییر دهند و آینده‌ای دگر برای خود رقم زنند؟ در نظر شما آیا کسی که هیپی، متظاهر به روشنفکری، قرتی مآب، جین پوش و ... بوده تحت اثر چه عاملی به جایی می‌رسد که برای دفاع از عقیده و اندیشه و سرزمین و خلاصه ارزش‌ها چنین ایثار کند؟ چگونه اندیشه‌ای متعالی در قالب شعار،‌ چنان در توده‌ها رسوخ می‌کند که تحولی بزرگ در جامعه حاصل می‌کند؟

لینک‌آباد

2006-04-03T16:21:00.000+03:30

تعطیلات مطول نوروزی با حسن ختام سیزده‌بدر تموم شد. امسال بر خلاف سال‌های قبل بعد از عید هم در تعطیلات به سر می‌برم.
اما سیزده بدر، می گن باید سبزه گره زد به ویژه مجرد‌ها. هادی حیدری هم احمدی‌نژاد رو برد تا علاوه بر بزرگداشت روز طبیعت، سبزه هسته‌ای رو گره بزنه تا بلکه بختش باز بشه و ناکام از دنیا نره.
این تعطیلات نوروزی باعث شد تا روزنامه‌‌نگار‌ها یه نفسی بکشند و ما هم چشممون به راه باشه تا بل یه ورقی چاپ بشه بیاد دست‌مون. سایت‌های خبری هم تو این مدت یک کمی رکود داشتند. شکر خدا از امروز چاپ می‌شن. راستی روزنامه نگارها سیزده بدر تو دفتر رونامه هستند؟
عید فرصت خوبی برای مسافرت رفتن هست که ما امسال ازش محروم بودیم. دوستانی که نیمه مستطیع بودند، سفر داخلی داشتند و عده‌ای هم که تماما مستطیع بودند، کوله بار سفر را بستند تا به خارج از ایران بروند. خداوند قسمت آرزومندان کند. آقای گذار به دموکراسی هم تشریف بردند هند برای بار دوم. هندکم مقبول. واقعا می‌گن خبرنگارها امنیت شغلی ندارند و منتظر هدیه رئیس جمهوری هستند همینه.
اما جالب‌تر از همه خبری بود که تو یکی از وبلاگ‌ها خوندم. منبع خبرش آنقدر موثق بود که من با طناب پوسیده ایشان تا ته اعماق چاه سقوط کردم. آدم اصلاح‌طلب باشه، روزنامه‌نگار اون‌هم از نوع چلچراغی‌اش باشه، تازه داماد یک سوپر اصلاح‌طلب به اسم مصطفی تاجزاده باشه، خب معلومه که وبلاگ شانیت یه خبرگزاری داره. مرتضی ناعمه، در وبلاگش نسل‌نو نوشته : "واقعا فکر نمی کردم دادکان این قدر آدم نامردی باشه و یه دفعه پشت برانکو رو خالی کنه.اما متاسفانه این اتفاق صبح امروز و در تعطیلی مطبوعات ورزشی افتاد.برانکو ایوانکوویچ بدلیل آنچه عدم برنامه ریزی دقیق عنوان شده از کار برکنار شد .اما نکته تاسف بار تر قضیه انتخاب جانشین اوست.التبه جانشینش چهره مطرحیه اما دلیل انتخابش مسخره اس.بذارید بگم.فیلیپ تروسیه به دلیل تشرف به دین اسلام به عنوان سرمربی تیم ملی ایران انتخاب شد.این اولین شاهکار سال جدید." با این خبر ایشون حسابی رفتم سرکار غافل از دروغ سیزده. حالا باید به چند نفر اصلاحیه بزنم و تکذیبیه صادر کنم.
چه می‌کنه این ایران! فکر می‌کنم طی کمتر از یک ماه آینده که از مهلت شورای امنیت به ایران در مورد برنامه هسته‌ایش مونده، ایران بخش اعظمی از سلاح‌ها و جنگ افزار‌های خودش رو رو کنه. اگر یه وقت شنیدین ایران اولین بمب اتمی یا هواپیمای ضد رادار رو امتحان کرد تعجب نکنید. در رزمایش پیامبر اعظم که در خط ساحلی جنوب در حال برگزاری است، موشک ضد رادار با قابلیت هدف گیری چندگانه آزمایش شد. در ضمن به صورت آزمایشی از نیروگاه بوشهر دفاع هوایی به عمل آمد. گزارشش رو این‌جا بخونید.
امروز مدارس ایران به علت تدابیر داهیانه دولت احمدی‌نژاد چیزی در حد و اندازه بل‌بشو بود. ساعت جدید و قدیم که منحل شد، مدارس باید یک ساع زودتر یعنی ساعت هفت شروع به کار کنند و از اون ور هم زودتر تعطیل بشن. کلا تصمیماتی که دولت اتخاذ می‌کنه غالبا بعد از طی مراحلی در زندگی مردم نمود پیدا میکنه ولی این مورد، یکی از اون مواردی هست که اثر مستقیمی در زندگی مردم داره که می‌تونه تبعاتی داشته . نظرات مختلفی هم در زمینه کارشناسی بیان شده که بعضی‌هاش رو این‌جا می‌گذارم.
حامد قدوسی-لغو تغییر ساعت
ديدگاه‌هاي چند تن از صاحبنظران و نمايندگان مجلس درخصوص لغو تغيير ساعت رسمي كشور از سوي هيات دولت
آتش در نيستان-Daylight Saving (انتخاب عنوان از خودم)

روزی، روزگاری، دیروز

2006-04-01T09:51:00.000+03:30

مدتی قبل کتاب " روزی، روزگاری، دیروز" را خواندم. کتاب گلچینی از داستان‌های برگزیده مجله نیویورکر است. نویسندگان این داستان‌ها بیشتر از استعداد‌هایی هستند که توسط نیویورکر کشف و معرفی شدند. مترجم این مجموعه هم خانم لیلا نصیری‌ها هستند که در شرق هم می‌نویسند و انصافا ترجمه روانی ارائه کردند. در این مجمئعه داستان‌هایی از شرمن آلکسی، حنیف قریشی، جومپا لاهیری و چند نفر دیگر چاپ شده است.
اما چیز دیگری توجه من را به خودش جلب کرد. اگر داستان‌های این کتاب را بخوانید، متوجه نثر نسبتا بی‌پروای آن می‌شوید. نثری که من را، البته با وقت کمی که برای مطالعه می‌گذارم، متعجب کرد. استفاده از اصطلاحات چند پهلو و استعارات برای تعابیر اروتیک در چند داستان اول کمی مشهود است. اما در بعضی از داستان‌ها اروتیسم از حاشیه به متن می‌آید و درون‌مایه داستان را تشکیل می‌دهد. به عنوان مثال پیشنهاد می‌کنم داستان " ناکامی‌های یک آرایشگر" نوشته جورج ساندرز را مطالعه کنید. در عین حال که با سانسور بی منطق عقلانی مخالفم، نمی توانم این نا همگونی و تشتت در عرصه ممیزی کتاب را درک کنم. چه بسیار کتبی که در انتظار اجازه چاپ و نشر به سر می‌برند و زیر تیغ سانسور مثله می‌شوند. این قبض و بسط که علت آن مشخص نیست، جز سردرگمی نویسندگان داخلی و خوانندگان نتیجه ای ندارد.
شاید علاقه‌مندان به ادبیات ایران و جهان بتوانند به حواس‌پرتی ممیز‌های محترم دل ببندند تا بلکه بتوانند بر خلاف آن‌چه بر سر فیلم‌های سینمای جهان در صدا و سیما میآید، یک کتاب را بدون نیاز به تجسم و قوه مخیله برای تصور سطور محذوف بخوانند.

مصاحبه مهرنیوز با لیلا نصیری‌ها

شناسنامه و داستان‌های کتاب
روزی، روزگاری، دیروز مترجم: لیلا نصیری‌ها
ناشر: انتشارات مروارید
۲۴۳ صفحه، ۲۱۰۰ تومان
زنان آسیب‌پذیر، جان آپدایک
قلچماق‌ترین سرخ‌پوست دنیا، شرمن آلکسی
بازیگر آماده میشود، دانلد آنتریم
سلطه، رابرت استون
ناکامی‌های یک آرایشگر، جورج ساندرز
روزی روزگاری، دیروز، حنیف قریشی
سومین و آخرین قاره، جومپا لاهیری
خرسی که از پشت کوه آمد، آلیس مونرو

عید‌مرّگی

2006-03-23T15:23:00.000+03:30

- به‌به، سلام، حال شما؟ سال نو مبارک.
- سلام. سال نو شما هم مبارک باشه. صد سال به این سال‌ها.
- ایشا الله سال خوبی داشته باشید.
- قربان شما. شما هم سال خوبی داشته باشید.
- خوب چه خبر؟ اوضاع، احوال؟
.....
...
..

دیالوگ‌ بالا این روز‌ها زیاد شنیده می‌شود. اصطلاحات و تبریکاتی که کم و بیش از آن استفاده می‌کنیم. یکی دو هفته دچار عید‌مرّگی(بر وزن روز‌مرّگی) شدیم. بچه که بودم (مثلا الآن بزرگ شدم.)، برایم جالب بود این همه دید و بازدید. از اون جالب تر دیدن اقوام و بستگانی که در اولین دیدار نیاز به معرفی داشتند. آن موقع خجالت می کشیدم از این‌که فامیل‌هایم را نمی‌شناسم اما الآن فکر می کنم کسی که ادعای فامیل بودن دارد و از عید تا آن عید پیدایش نشود باید شرمنده باشد نه من. البته به جز مواقعی که خرشان توی گل گیر می‌کرد و التماس دعا داشتند. باز جای شکرش باقی است. بماند. اما چیزی که در این چند سال تحت نظر داشتم روند محدود شدن دید و بازدید‌هاست. ظاهرا جامعه ما صنعتی نشده خصوصیات جوامع صنعتی و مدرن را اخذ کرده است. غوره نشده مویز شدیم.

در سراشیبی 84

2006-03-20T17:09:00.000+03:30

سال 84 جدا رو به زوال است. چند ساعت دیگر تمام می‌شود. یک سال دیگر هم از عمرمان گذشت. به کار‌های کرده و نکرده‌ام فکر می کنم. به برنامه‌هایی که داشتم و انجان شد و نشد و برنامه‌هایی که برایمان ریختند و .... به موضوع‌هایی که ناب و بکر بودند برای وبلاگ نویسی و از سر سهل‌انگاری بیات شدند. تمام امسال مانند فریم‌های نگاتیو از جلوی چشمم، بریده بریده می‌گذرند. اگر حوصله دارید با هم مرور کنیم. بعضی‌هایش جز خاطره جمعی 84 ماست.
84 رو به زوال است.
پارسال در ترافیک متراکم سیاست سال تحویل شد. سالی بود که دو رئیس جمهور داشتیم. همانطور که دو پادشاه در اقلیمی نگنجند، دو رئیس جمهور هم. پس 84 نه سال خاتمی بود نه سال احمدی نژاد. سال ترافیک شعار‌های انتخاباتی که امروز نوستالژیک و شاید مضحک شده باشند. هر ایرانی پنجاه هزار تومان، زندگی خوب برازنده ایرانی و دوباره می‌سازمت وطن دور دوم هم مبارزه با فاشیزم در سنگر صندوق‌های انتخاباتی. البته می‌شود، می‌توانیم غالب بود و ما حیران.
84 رو به زوال است.
پارسال سال پایانی دانشجویی من بود. به شهادت مدارک دوره کارشناسی عمران عمران را گذراندم. تابستانی که در محاصره کتاب‌های طراحی ساختمان بتنی و فلزی و راهسازی بودم. من بودم و دو دوست عزیز و گرما و هندوانه و شر‌شر عرق و ظرف‌های نشسته. آن نیز گذشت. بعدش هم علافی و تعلیق و مثلا خواندن برای ارشدی که مثل همان هندوانه‌های تابستانی در بسته بود و پر ریسک، بدون شرط چاقو. شاید سرخ باشد داخلش، شاید هم توزرد از آب در بیاید.
84 رو به زوال است.
پارسال داغ دیدن را باز هم تجربه کردم و داغ دیدن دوستم را به نظاره نشستم. در تکرار اشارت‌ها و تلنگر‌ها چه بی‌خیال و غره بودم. دچار نسیان شدم. شاید باز هم بشود اما نباید به خود اجازه داد تا چنین شود.
84 رو به زوال است.
پارسال سال حقوق ما بود. سالی که با یک حق دیگرمان هم آشنا شدیم و با جوگرفتگی مسلم بودنش را با تورم ورید‌های گردن، از اعماق وجود فریاد زدیم. آنقدر برای عده‌ای مهم بود که حقوق دیگر را فراموش کردند. شاید توفیر داشته باشد این‌که حق آدم را هم‌وطنان بخورند یا اجنبی‌ها.
84 رو به زوال است.
85 پیش روست.
پیش رو بودن 85 نویدی از امیدواریست. سالی که هنوز نیامده. بکر است. می‌توانی برایش برنامه‌ریزی کنی. برای تحقق آرزو‌هایت. این هم مانند همان هندوانه در‌بسته بی شرط چاقو است.(چقدر زندگیمان جالیزی شد.) امید کم خرج‌ترین و شاید موثر‌ترین و حداقل ترین آرزویی است که می‌توانم داشته باشم.
امیدوارم امسال هندوانه‌هایتان سرخ و شیرین باشد.
85 که پیش روی ماست، پیشاپیش مبارک.

با دقت ببینیم

2006-03-10T23:23:00.000+03:30

آنقدر سرم شلوغ شده بود که نتوانستم آمدنش را، آرام آمدنش را نفهمیدم. دل‌مشغولی‌های امروزین چونان پرده‌ای غبار آلود سوی چشمانم را گرفت. ای کاش دقیقتر می‌دیدم.

پ.ن. این دو عکس، امروز صبح گرفته شد.

از رجعت تا رجوع

2006-03-08T09:15:00.000+03:30

امروز، چهارشنبه، یک هفته از امتحانم می‌گذرد. قصد داشتم زودتر از این بنویسم.برای درس خواندن و مطالعه بیشتر ناچار بودم مدتی از بعضی علایق صرف‌نظر کنم. تا جایی که وبلاگ‌نویسی برایم نوستالژیک شده بود. اما حالا که فرصت دست داده بی‌عملی پیشه ام شده.
نمی‌دانم چرا احساس خوبی نداشتم. شاید متاثر از امتحان باشد ولی هر چه هست حس قلمی را دارم که مرکب دارد ولی از نوشتن عاجز است. این یک هفته را به گشت و گذار در این دنیای مجازی و هم کمی در دنیای واقعی گذراندم. بیشتر آشنایان را هم که می‌دیدم از وضع امتحان بیشتر از باقی مسائل می‌پرسیدند. من هم باید یک جوابی می‌دادم که با هر نتیجه‌ای در آینده، تناقض نداشته باشد. آخر می‌دانید که شاید حساب خانه و بازار با هم یکی نشود. الآن که به آن چند ماه گذشته نگاه می‌کنم، به پست‌هایی هرچند کم‌تعداد، از فرط استیصال و انواع فشارها در این کومه گذاشتم، به خود متذکر می‌شوم که یک دوره دیگر را که تجربیاتی برایم داشت را پشت سر گذاشتم. به هر صورت تمام شد و نتیجه هر چه که باشد باز هم برای من جدید خواهد بود.

پ.ن.1. از این پست اصلا راضی نیستم. خیلی عصا قورت داده و غیر وبلاگی از آب درآمد. فکر کنم باید نسخه روزی سه وعده وبلاگ‌خوانی بعد از غذا را اجرا کنم.
پ.ن.2. در ضمن از تمام دوستانی که در این مدت به این کومه سر می‌زدند و حضورشان تسلای خاطر داغ‌دیده من بود، کمال تشکر و امتنان را دارم. امیدوارم جبران کنم.

RE...

2006-03-03T09:31:00.000+03:30

REcovery
REclamation
REvision
REbreath
Relief

COMING SOON

صدام میآد؟؟؟

2006-01-28T18:49:00.000+03:30

یک .. دو ... سه.. صدا میرسه؟؟؟
سلام
صدای من رو از پشت خروارها تست های زده نزده, تست های جواب معلوم, جزوه ها و غذاهای نیم خورده می شنوید. هنوز زنده ام و به زندگی ابتدایی و تک سلولی خودم ادامه می دهم. این نیز بگذرد.
دمی هم با "دریای تهی" رهی معیری باشیم.

در جام فلک باده بی دردسری نیست
تا ما به تمنا, لب خاموش گشائیم
در دامن این بحر, فروزان گهری نیست
چون موج به امید که آغوش گشائیم

دنیای مجازی مجازی

2006-01-02T23:34:00.000+03:30

دوری از مظاهر تمدن امروزین، یعنی همین شبکه درهم‌تنیده و پیچیده اطلاع رسانی، روزنامه‌های رنگارنگ و دنیای sms‌ها و در نهایت اینترنت، هم مزایایی دارد و هم معایبی. مدحش را زیاد می‌توان شنید، من اما قصدم پرداختن به نیمه خالی لیوان نیست. ولی اشارتی کوتاه می‌کنم. می‌گویند: " no news is good news " بی‌خبری، خوش‌ترین خبر است. البته پر بیراه هم نگفته‌اند. امروزه چنان اخبار و تحلیل‌های گوناگون که تشخیص صدق و کذب بودنش هم مشکل است توسط همان غول‌های رسانه‌ای بر سر شهروندان جهان آوار می‌شوند که تا به خود بجنبند و موقعیتشان را درک کنند دیگری می‌آید پشت سرش. رسانه‌هایی که فارغ از بومی یا جهانی بودنش، معتقد به دانستن حق مردم است، می‌باشند اما بعد از ترجیح منافع حامیان و صاحبان قدرت. رسانه‌هایی که قدرت، امروز در دستان آنان و حامیان مالی آنان می‌چرخد. پس خوشا به سعادت کسی که در بی‌خبری باشد.
موقعیت من چند ماهی است که همان بی‌خبری نسبی و گاه به گاه است. اما در این مدت چیز تازه‌ای را تجربه کردم. رویا پردازی بخشی از وجود آدمی است و انسان چیزهایی را که دارد و ندارد، در رویا می‌بیند. این مدت که از وبلاگ نویسی مداوم دور بودم، حالتی به من دست داد. مانند این‌که در ذهنم یک صفحه وبلاگ ایجاد شده بود و هر از گاهی، شاید روزی چند بار، فراخور آن‌که با موضوع مناسبی برخورد کنم، یک پست می‌نوشتم و منتشر می‌کردم. یعنی یک کومه مجازی در ذهنم داشتم که با آن سر می‌کردم. چه شد. دنیای مجازی یک شعبه مجازی در ذهنم زد. مجاز در مجاز. علتش را نمی‌دانم شاید نوعی اعتیاد روانی باشد. اگر شما هم چیزی در این مورد می‌دانید یا تجربه‌های مشابهی دارید، من را بی نصیب نگذارید.

حدیث نفس*

2005-12-28T12:29:00.000+03:30

این روزها برای من روزهای سختی است و به صعوبت آن را پشت سر می گذارم. گمان می کنم که در حال عبور از دوره مهمی از زنگیم هستم. در حال عبور از مرحله ای به مرحله دیگر. از فازی به فاز دیگر. به همین دلیل احساس تعلیق می کنم. نوعی سوسپانسیون که حول مرکزی من را می چرخاند. این موقعیت به خاطر تصمیماتی که خودم گرفته ام، پیچیده تر هم شده است.
تصمیم گرفتم تا علایقم را ترک کنم یا از شدت آن ها بکاهم. جای از قول ناپلئون خواندم: عادت کنید که عادت نکنید. این حرف یک سردار جنگی بود. من هم امروز احساس می کنم در میدان کازار هستم که طرف مقابلش خودم هستم. این باعث شده که بیشتر احساس انزوا کنم و تندخو بشوم. رفتار عجیب و غریبی پیدا کرده ام که بیا و ببین. تجربه بریدن خودخواسته از نزدیکانی که تا دیروز همراهت بودند تلخ است. من اما دلگرمم به اثر حیات بخش دارویی که کودک به زور می خورد. این که در این کومه هم کمتر می نویسم به همین دلیل است.
وقت هایی هست که چیزهایی به ذهنم خطور می کند مانند تصویری فلاش مانند که به سرعت بیاید و برود. ایده هایی که برای آینده دارم.بماند برای بعد چرا که حرف برای گفتن زیاد است. این موجز را هم از سر این که " غم با سخن بکاهد و شادی شود زیاد" با شما گفتم .
پ.ن. این پست حدیث نفس است.

جادوی عقربه‌ها

2005-12-18T17:44:00.000+03:30

ساعت وسیله جالبی است. از انواع مختلف آن که بدوی بودند مانند شاخص‌ها، خورشیدی‌ها و شنی تا عقربه‌ای و دیجیتالی با دقت میلیونیم ثانیه. وسیله‌ای برای دانستن زمان. ولی زمان‌دانی‌اش مناقشه این نوشته نیست. من ساعت عقربه‌ای را انتخاب می‌کنم. سه عقربه که روی صفحه‌ای متصل شده اند به کانون آن و مدام با سرعت‌های متفاوت در حال حرکت‌اند.
ثانیه شمار، جوان رعنا و بلند قامت و چست و چاب صفحه ساعت است. تند است و تیز. بادپا. مثل دونده‌ای که تا دیگران به خط پایان مسابقه برسند، او چندین بار روبان پایان را پاره می‌کند. مصداق عینی و محسوس گذر زمان.
دقیقه شمار کمی آهسته تر می‌رود به‌سان میانسالان آهسته تر می‌رود. دقیقه را نشان می‌دهد که اهمیت‌اش در ذکر زمان جلوه دارد.
ساعت شمار پدر بزرگ عقربه‌ها است که قدش هم خمیده شده. عصا زنان نظاره‌گر عبور چند‌باره جوانان عرصه ساعت از روی خود است . خرامان می‌رود تا به مقصد برسد. همیشه هم در ذکر زمان قدر می‌بیند و در صدر می‌نشیند.
این سه عضو صحنه زمان، در هر جا که باشند با وجود آن تنتقض‌ها بهترین همکاران هستند. الگوی مشارکت. برداشتی از جمله معروف همه فدای یکی، یکی فدای همه. ساعت‌شمار و دقیقه شمار محتاج ثانیه شمارند و این نسبت بین هر سه آنان برقرار است. اگر روزی هر یک پشت پلکی نازک کنند یا اعتصاب کنند و دست از کار بکشند، دیگران به ناچار منفعل می‌شوند و هویت‌شان از دست می‌رود. نمی‌دانم ولی شاید بتوان مفاهیمی مانند کثرت در وحدت و یا دموکراسی از سر نیاز را در آن دید.

یک شب با موسیقی ایرانی

2005-12-11T12:33:00.000+03:30

چند شب قبل فرصتی دست داد تا ملاقاتی با یکی از استادان موسیقی ایران داشته باشم. البته از اسم بردن معذورم بنا به دلایل مختلف. اگر هم نام ایشان را بگویم احتمالا نشنیده اید چون استاد از رسانه و نام آور شدن گریزان است. حتی شنیده ام که با بعضی از شاگردانش قطع رابطه کرده چون آنها بدون اطلاع استاد صدایش را ضبط کردند. این رفتارش، خلقیات عارفان را یادم می آورد که همواره می خواستند با ایجاد فاصله و دافعه، عطش آموختن را در شاگرد خود زیاد کنند. به هر روی صحبت به اینجا رسید که این روزها کنسرت استاد شجریان در حال برگزاری است. استاد علاقه ای به این کنسرت نداشتند. دلایلشان هم جالب بود. هر چند انتقادهایش شاید به مذاق پرستندگان خوش نیاید. استاد ما اشکالاتی از آواز استاد شجریان گرفتند و در نهایت گفتند(سعی می کنم عینا نقل کنم): رفتن به این کنسرت برای من اهمیتی ندارد و اصلا مهم نیست چون اولا پولش را ندارم. چهل هزار تومان بدهم بروم کنسرت که چه؟ با این پول می شود چهل کتاب خرید خواند یا این که بیش از این تعداد نوار آواز شجریان را خرید گوش داد. از لحاظ تکنیک نوار هم بسیار بهتر از اجرای زنده است که تا جا افتادن زمان می برد. این کنسرت برای پولداری خوب است که فردا بتواند قمپز در کند و فخر بفروشد.
حرف های استاد به ویژه آن قسمتش درباره بازار سیاه بلیط و قیمت آن جالب بود. اما شاید همه علاقه مندان استاد متمول نباشند که نیستند. عده ای هم در این کویر موسیقی امروز، به دنبال چشمه های کمتر آلوده اند. علاقه مند دیدن اجرای گروهی و ساز ایرانی که در رسانه ملی نمی توان دیدش.
جای شما خالی. بعد از این صحبت ها به قول معروف استاد ما را به فیض اکمل رساندند و آوازی خواندند و تصنیفی که تا به حال نشنیده بودیم. ایکاش این نغمه ها جای گسترش و رسانه ای شدن داشت تا همه بتوانند از آن استفاده ببرند. هر چند گروه های مختلف با نیات رنگارنگ کمر به ذبح آن بسته اند.

مانور زلزله

2005-12-05T11:26:00.000+03:30

این نوشته کمی بیات شده که امیدوارم ببخشید.
هفته قبل مانور آمادگی در برابر زلزله برگزار شد. چند سالی است که این برنامه در سطح مدارس اجرا می‌شود. جدای از موضوع کیفیت اجرای این طرح، نفس برگزاری‌اش می‌تواند مفید باشد. اگر بتوان درصدی از شرایط زلزله واقعی را شبیه سازی کرد، نوعی از آمادگی را در برابر این واقعه ناگهانی ایجاد می‌کند. به صورت تئوریک شاید آموختن این که در موقع زلزله کجا بروید، در چارچوب در پناه بگیرید یا زیر میز، ساده و سهل باشد اما در زمان وقوع زلزله حفظ آرامش و دست‌پاچه نشدن خیلی مهم است و آن زمان است که ارزش واقعی این آموزش‌ها نشان داده می‌شود و این که آیا موثر بوده‌اند یا نه. تا آنجا هم که من دیده ام در هنگام زلزله کمتر کسی به این آموزش‌ها توجه می‌کند همه به دنبال در خروج هستند تا فرار کنند حتی اگر از روی دیگران عبور کنند.یا حتی در بعضی از ساختمان‌های کم ارتفاع حدود دو-‌سه طبقه شنیده شده بعضی‌ها خودشان را از پنجره به بیرون پرت کرده‌اند. یادم می‌آید آخرین بار که زمین لرزیده بود مشغول مطالعه بودم و با احساس لرزیدن زمین و صدا‌های ساختمان اول قصد فرار داشتم ولی با حفظ آرامش، رفتم و در کنجی از ساختمان که تعداد ستون‌های اطرافش زیاد بود پناه گرفتم و تا پایان لرزیدن ساختمان آن‌جا بودم. در زمان لرزیدن هم صدای جیغ و داد همسایه‌ها را می‌شنیدم که از راه‌پله‌ها فرار می‌کردند به طرف حیاط. البته بدترین جای ساختمان هنگام زلزله راه‌پله‌ها هستند که احتمال ریزش در آن‌ها بسیار زیادتر از جاهای دیگر است. باید بگویم که این ماندن من در ساختمان شاید یک تمرین خوب بود ولی اثرات روانی خوبی نداشت و تا چند هفته بعد همه‌اش توهم زلزله و لرزیدن زمین داشتم.
یک خاطره دیگر هم بگویم که جالب است. دوران دبیرستان بودم. یک روز فکر کنم زنگ دوم درس ریاضی داشتیم. معلم‌مان هم پایش تازگی شکسته بود و پایش را گچ گرفته بود. وسط درس اجازه گرفتم تا از کلاس برم بیرون. کلاسمان در طبقه دوم بود . هنوز از چها-‌پنج پله پایین نرفته بودم که یهو شیشه‌های پنجره‌ها با شدت شروع لرزیدن کردند و من هم که از شانس خوشم تو کلاس نبودم پا به فرار گذاشتم تا از ساختمان برم بیرون و خوشبختانه زودتر از بقیه به حیاط رسیدم. چشمتان روز بد نبیند. تو اون روز بارونی و خیسی زمین این دانش‌‌آموز‌ها بودن که روی پله‌ها قل می‌خوردن و می‌افتادن تو حیاط. اون روز سالم در رفتم اما بشنوید از آن معلم ریاضی پاشکسته ما. ایشون موقعی زمین لرزید زودتر از بقیه با اون پای شکسته‌اش، خودش رو به حیاط رسوند و تازه موقع خارج شدن از کلاس حواسش بود که کاپشنش رو هم برداره.
خلاصه این‌که یاد گرفتن مکان‌های امن ساختمان و پناه‌گاه‌های موجود در آن واجب عینی است. مخصوصا برای کسانی که در ساختمان‌های بلند مرتبه و حتی ساختمان‌های دو-‌سه طبقه زندگی می‌کنند.
پ.ن.: این روده درازی را ببخشید که از عوارض دیر به دیر نوشتن و انبار شدن حرف‌هاست.

باز هم فیلترینگ هوشمند

2005-11-28T15:19:00.000+03:30

تصویر زیر رو وقتی که در حال جستجو در سایت آیت الله صافی گلپایگانی بودم و بعد از کلیک روی یکی از لینک‌ها برای فرستادن سوالات بود دیدم.
امان از دست این فیلترینگ هوشمند مخابرات ایران که تر و خشک رو با هم می‌سوزونه و دیگه برای همه عادی شده.

کوزه شکستن

2005-11-24T14:20:00.000+03:30

بعد از چند هفته‌ای ننوشتن، امروز فرصتی شد تا چیزکی بنویسم.
یک چیزی است که برای من اتفاق افتاده که البته چندان هم تازه نیست یعنی همیشه همراهم بوده. شاید شما هم همینطور باشید. هر کسی برای خودش برنامه ریزی دارد و برای هدف‌هایی که در زندگی دارد برنامه‌ریزی می‌کند. بعضی از این طرح‌ها عملی می‌شود و به قول ادبا جامه عمل بر قامتشان پوشانده می‌شود. و برخی دیگر هم در ذهن بایگانی می‌شود و خاک می‌خورد ای بسا خوب هم باشد. این هم می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. از شرایط مکانی و زمانی گرفته تا تنبلی و.... این قسمت‌اش را خودم خوب درک کرده‌ام. کتاب‌های نیم‌خوانده داخل کتابخانه، مقالات و مجلات آرشیو شده، موضوعات خوبی برای نوشتن که نتوانست از خانه خیال بیرون بیاید و هزاران چیز دیگر. بهترین بهانه و متداول‌ترین آن برای توجیه این سستی و کاهلی معمولا نداشتن وقت است. اما فرصت فراغت هم دست می‌دهد و باز به بطالت می‌گذرد. یاد شعری از مولانا افتادم که می‌گوید:
آن یکی خر داشت، پالانش نبود یافت پالان، گرگ خر را در ربود
کوزه بودش آب می‌نامد به دست آب را چون یافت خود کوزه شکست
مثل ما هم مانند همانی است که به دست خود کوزه را می‌شکند و بعدش گلایه هم می‌کند.

در تکرار حقیقت

2005-11-14T12:30:00.000+03:30

در رخت خواب دراز کشیده‌ام و زمان را لاجرم به چشم دوختن به سقف می‌گذرانم. صدای باران گوش را می‌نوازد و من مغروق در افکار پریشانم هستم. به آن روز که هنوز به تاریخ نپیوسته است و شاید هر گز برای تو به تاریخ نپیوندد می‌اندیشم. روز ی که همگان را پیوند حقیقت با واقعیت است. آن هم در این دنیای واقعیت‌های دروغین. تلنگری برای مردمان که این بار این آینه عبرت از عزیزان تو انتخاب شد. به تو فکر می‌کنم و بیشتر به آن عزیزت که دوستش داشتی و من هم. نمی‌دانستم چه بگویمت. لال شدم.
باران می‌بارد. شانه‌هایت را به یاد می‌آورم. آن هنگام که کنار عزیزانت بدرقه می‌کردی عزیزی را که عمری را با او سپری کردی. کنار آن گودال نه چندان عمیق. شانه‌هایت را که می‌لرزیدند از ژرفای حزن. گیسوانت که می‌لرزیدند. چشمان بی‌رمقت که همچنان محاسنت را تر می‌کرد.
اَفَهِمتَ یا .... می‌فهمی که روزی این صلا را بر ما هم می‌زنند. لحد را می‌گذارند همانطور که گذاشتند. سینه خاک را برگشادند و عشق را در آن به امانت گذاشتند. شانه‌هایت می‌لرزید در حالی که از جمع گریزان بودی.
باران، همچنان می‌بارد.

تفاوت

2005-11-06T10:37:00.002+03:30

دیروز: یک دیوانه سنگی توی چاه میندازه که صد تا عاقل نمی‌تونن درش بیارن.
امروز: یک دیوانه سنگی توی چاه میندازه، عاقل هم میاد یه سنگ بزرگتر میندازه.

* * *

دیروز: دود از کنده بلند میشه.
امروز: یک ساقه تر و تازه کنده رو دود می‌کنه.

عید فطر

2005-11-03T15:44:00.000+03:30

ماه رمضان به پایان رسید. فرصت ویژه‌ای را خداوند برای بندگانش در این ماه قرار داد. یک ماه تمرین برای امساک کردن و روی‌گرداندن نه فقط بر اطعمه و اشربه، بلکه بر دروغ و غیبت و عجب و ریا و رذایل اخلاقی. در مقابل انجام محسنات اخلاقی. این فرصت به پایان رسید. البته عید مبارکی هم بعد از این یک ماه هست که شادی را برای کسانی دارد که توانسته‌اند این امتحان الهی را پشت‌سر بگذارند. این عید خجسته باد.
* * *
این سال‌ها عید فطر و تعیین روزش یکی از دغدغه‌های مسلمانان شده است. ظاهرا علاوه بر پایان ماه این معزل به آغاز ماه رمضان هم سرایت کرده. مثل امسال که ماه رمضان نسبت بعه تقویم‌ یک روز زود‌تر شروع شد. اما تمام شدن‌اش حکایت دیگری دارد. تا الآن که مراجعی مانند آیات عظام صانعی، بهجت، فاضل لنكرانی و صافی گلپایگانی ،امروز پنجشنبه را عیدفطر اعلام کردند. کشورهای مسلمان هم در یکی از سه روز چهارشنبه، پنجشنبه و یا جمعه عید اعلام کردند. اکثریت کشورها هم پنجشنبه را عید گرفته‌اند.( امارات متحده عربی، کویت، بحرین، قطر، اردن، فلسطین، یمن، الجزیره، سودان، تونس، پاکستان، افغانستان، مالزی، عمان، مراکش، سومالی، آفریقای جنوبی و لبنان)
در کشور ما هم ظاهرا بحث حکم حکومتی و حاکم اسلامی در اینجا رعایت می‌شود و رویت ماه حتما باید به تایید ولی‌فقیه برسد. بعضی هم معتقدند که هر کسی باید به مرجع‌ تقلید‌اش رجوع کند. جدای از این مباحث با توجه به این‌که توصیه فراوانی به حفظ وحدت در جهان اسلام می‌شود، بهتر است برای این ناهمگونی چاره ای اندیشید.
من هم بر سر دو راهی به قول علما به قصد رجا امروز را روزه گرفتم. البته خوفی هم دارم از آنجا که روزه گرفتم در روز عید فطر حرام است. الپر و مانا مهر هم همیتن مشکل را دارند.
به قول مانا مهر: نازینین ماه! ما اگر بخواهیم روی ماهتان! را ببینیم آنهم طوری که برای عموم جماعت روزه دار اثبات شده باشد چه باید بکنیم؟!!!
امسال ظاهرا نماز عید فطر دیگری توسط روشنفکران دینی به امامت آقای کدیور هم برگزار می‌شود. من که نیستم ولی اگر رفتید جای من را خالی کنید و حتما گزارش و عکس برای وبلاگتان بگیرید.

یادداشتی برای رئیس جمهور ایران: مسئولانه‌تر عمل کنید

2005-11-01T14:49:00.000+03:30

سرمقالهSan Antonio Express-News
یادداشتی برای رئیس جمهور ایران: مسئولانه‌تر عمل کنید

رئیس جمهور محمود احمدی‌نژاد

ما، جامعه جهانی، بر عضویت شما در سپاه انقلاب ایران و ادعاهایی در مورد مشارکت شما در اشغال سفارت امریکا در تهران در سال 1979 اشراف داشتیم.
هر فردی اعمالی افراطی از سر جوانی انجام می‌دهد.
ما متقاعد شده بودیم تا در مورد جاه‌طلبی‌های هسته‌ای کشورتان با شما گفتگو کنیم، اگر چه ما از طریق ناراضیان ایرانی از برنامه سابقا محرمانه هسته‌ای شما مطلع شدیم.
ما مذاکرات را پیگیری کردیم، با وجود این حقیقت که شما چندان به تعهدات خود برای همکاری با نهاد‌های بین‌المللی و تمکین خواست جهانی پایبند نبودید.
اما زمانی که شما در انظار عمومی، کشور دیگری را که در صورت لزوم در تیررس شما هم هست، مستحق محو شدن از روی نقشه‌ها می‌دانید، با مقایسه منطقی، نگاه به شدت ناپخته شما مشخص می‌شود.
اخیرا که شما در همایشی دانش‌آموزی گفتید" هر کسی که اسرائیل را به رسمیت بشناسد، در آتش خشم ملل اسلامی خواهد سوخت." کمی شبیه همسایه دیوانه و در بندتان در بغداد بودید.
صدام حسین در سال 1989 تهدید کرد که نیمی از اسرائیل را با سلاح‌های شیمیایی خواهد سوزاند. همان چیزی که او علیه هم‌وطنان شما به کار برد.
شما از جامعه جهانی گله‌مند بودید که در مورد ایران تبعیض قائل می‌شود، آنچه که شما آن را آپارتاید هسته‌ای نامیده‌اید. ما بیشتر در این فکریم که کبریت‌های بسیار خطرناک را از دسترس کودکان دور نگه داریم.
تمامی این سخنان در مورد سلاح‌های هسته‌ای، محو کردن کشور‌ها از روی نقشه و سوختن در آتش خشم کمی ما را نگران می‌کند. سپاسگزار خواهیم بود اگر شما هم همچون رهبران عالیرتبه کشور‌ها، کمی مسئولانه‌تر عمل کنید.

پ.ن. این مطلب را وقتی خواندم برای شما هم جالب دانستم. البته کار من ترجمه نیست و اصلا با اصولش آشنا نیستم. برای همین از تذکر اشکالات استقبال می‌کنم.

احمدی‌نژاد و جهان بدون صهیونیسم

2005-10-31T09:38:00.001+03:30

از صحبت‌های احمدی‌نژاد در همایش جهان بدون صهیونیسم پنج روز گذشته‌ است اما این سخنان و بازتاب‌هایش هنوز از توجه جهانیان خارج نشده است. رئیس جمهور ایران که در آن همایش از محو کردن اسرائیل از روی نقشه‌ها سخن گفته بود، علی‌رغم عکس‌العمل سریع کشور‌های غربی در روز قدس که دو روز بعد از آن سخنان بود، بار دیگر بر مواضعش تاکید کرد.
در کنار مواضع کشور‌های غربی، شورای امنیت سازمان ملل و احضار سفرای ایران در آن کشور‌ها که شامل کشور‌های دوست مانند ونزوئلا و کوبا هم می‌شد، موضع‌گیری داخلی در برابر این سخنان با تامل بیشتری صورت گرفته است. از آن‌جا که نخستین بار آرزوی محو و نابودی اسرائیل از سوی امام خمینی مطرح شده است، بسیاری از اهل سیاست ترجیح می‌دهند در لفافه این موضوع را مطرح کنند و تابوی آن را نشکنند و از جانب افراطیون به مخالفت با ایشان و مبانی انقلاب و نظام متهم نشوند. چرا که این اتهام هزینه گزافی را بر آنان تحمیل خواهد کرد. با این حال سید محمد خاتمی در سخنانی که به صورت غیر مستقیم احمدی‌نژاد را خطاب قرار می‌داد، خواستار آن شد که مسئولان در کلامشان تامل بیشتری به خرج دهند و سودای مسلمان کردن تمام جهان و تشکیل حکومت جهانی را از سر بیرون کنند و آن را به اهلش وانهند.
ایران و اسرائیل هر دو از اعضای سازمان ملل متحد هستند که تهدید هر کدام منجر به افزایش فشار جهانی بر دیگری می‌شود به خصوص ایران که در جهان هم‌پیمان قدرتمندی ندارد که بتواند به آن تکیه کند. مسئولان ایرانی در این موقعیت بایستی تصمیمی می‌گرفتند که هم اوضاع ایران در عرصه بین‌المللی از این وخیم‌تر نشود و هم این‌که پرنسیب و جایگاه خود را نزد افکار عمومی حفظ کنند. آن هم در شرایطی که از زمان در دست گیری دولت توسط احمدی نژاد کشور با بحران‌های رنگارنگی مواجه شده است و عدم تدبیر وی، بحث عدم کفایت سیاسی رئیس جمهور هر چند با صدای ضعیف در بین مردم و برخی نمایندگان مجلس به میان می‌آید.
روز گذشته در ضیافت افطاری که در بیست و هفتم ماه رمضان در حضور رهبری انجام شد، رهبری به جنجال اخیر رسانه‌های غربی در مورد محو اسرائیل در صحبت‌های احمدی‌نژاد اشاره کرد و آن را خواسته ملت ایران دانست و در مجموع از رئیس جمهور حمایت تامی صورت گرفت. احمدی نژاد هم در صحبت‌هایش به صورت دیگری حرفش را تکرار کرد اما این بار به نقل از نیویورک‌تایمز در یک عقب نشینی خواستار برگزاری رفراندوم با حضور فلسطینیان شد. درخواستی که به نظر می‌رسد با ذائقه جهانی هم‌خوانی بیشتری داشته باشد. به نظر نمی‌رسد با این تلاش‌ها بتوان ضربه‌ای که احمدی نژاد به سیاست خارجی زده را جبران کرد و غرب هم به سهولت تهدید ایران را فراموش نخواهد کرد.
برخی شاید با توجه به تحلیل‌های موجود،انتظار داشتند در سخنان دیروز رهبری اشاره‌ای به بی‌تدبیری احمدی‌نژاد بشود و موقعیت کنونی ایران به وی یادآورد شود و نگرانی‌ها در مورد عدم کفایتش به او منتقل شود. اما با رجوع به گذشته و روند صدور حکم عدم کفایت بنی صدر نخستین رئیس جمهور ایران می‌توان به این نکته پی برد که در آن زمان هم امام خمینی تا جایی که ممکن بود حمایت کاملی از بنی صدر می کردند. این نکته را می‌توان در کتاب خاطرات هاشمی رفسنجانی دید. آن جا که با وجود صحبت‌های وی و دوستانش با امام در مورد بنی صدر، امام باز هم حمایت کاملی از رئیس جمهور به عمل می‌آوردند.
شاید از این تاریخ شاهد نظارت و کنترل بیشتری بر دولت نوپا و بی‌تجربه جدید باشیم و شاید هم کارد به استخوان برسد و فرجامی چون بنی‌صدر در انتظار احمدی‌نژاد باشد.

لینک‌آباد

2005-10-29T14:25:00.000+03:30

این هم از خوراک یه مدت رسانه های اجنبی و استکبار و کفار. خداوند این منابع لایزال را در صحت و سلامت تا ظهور حضرت حجت و حتی در صورت تمایل بعد از آن هم حفظ کند.
جدا از این بحث‌ها فرصت طلبی رسانه‌های خارجی در این ماجرا دیدنی بود. تیتر‌های درشت و علم کردن این مسئله. این حرف‌ها برای ایرانی‌های داخل کشور اصلا عجیب نبود و سخن تازه‌ای نداشت . این کلمات و جملات رو میشه از هر کسی تو ایران شنید و میتونم به جرات بگم که کم نیستند کسانی که همینطور فکر می‌کنند.
اما سیاست خارجی عرصه دانسته‌هاست و بسیاری از مردم داده‌های درستی ندارند تا بتوانند تصمیم متناسب رو بگیرند. اضافه بر این که موقعیت فعلی کشور به خاطر انرژی هسته‌ای حساسه.حالا هزینه و نیروی انسانی فراوانی باید به رفوگری این افاضات مشغول شوند.

صحبت‌های احمدی نژاد - بازتاب‌های جهانی - شورای امنیت هم محکوم فرمودند - بیانیه وزارت خارجه - عضو فراكسيون اصولگرايان مجلس هفتم در واكنش به بازتاب سخنان احمدي‌‏نژاد در همايش" جهان بدون صهيونيست" گفت:‌‏ دولت نبايد در موضع‌‏گيري‌‏هاي خود به دنيا بهانه دهد كه عرصه سياسي را عليه ما تنگ كنند. - نظرخواهی سایت بی‌بی‌سی در این مورد
نتایج این جستجوی گوگل رو ببینید
‏نامه آيت الله منتظري به معصومه شفيعي، همسر اكبر گنجي: از ظلمی که به شما و امثال شما در اين‏ ‏جمهوري مي‎شود احساس شرمندگي مي‎كنم

این وبلاگ رو حتما ببینید. مخصوصا در ماه رمضان که هر کلیک روی این لینک معادل یک ختم قرآنه .

درنگ

2005-10-28T14:10:00.000+03:30

نمی‌دانم تا به حال تفنگ دست گرفته‌اید و با آن شلیک کرده‌اید یا نه. ولی اگر دوره سربازی را طی کرده باشید یا درس آمادگی دفاعی دوره راهنمایی را خوانده باشید حتما کمی با سلاح آشنایی دارید.
وقتی قصد شلیک با تفنگی دارید، بعد از این‌که خشاب‌گذاری انجام شد و تفنگ مسلح شد، باید در حالت مناسب تنفگ را به دست بگیرید. قنداق روی شانه راست، انگشت سبابه روی ماشه و نگاه به نوک مگسک زیر خال سیاه سیبل. برای شلیک معمولا چند فشنگ قلق‌گیری دارید. اما چرا قلق‌گیری؟ یکی از دلایل‌اش این است که ماشه تفنگ خلاصی دارد. یعنی در مسیر، تا رسیدن به محل شلیک کمی حرکت اضافه دارد. اما این خلاصی جالب هم هست. فرض کنید تفنگی که از این موهبت بی‌بهره است. با کوچکترین اشارتی خشم خود را شلیک می‌کند. تند مزاج است و کم تحمل. مجالی برای فکر کردن نمی‌گذارد. اما تفنگی که خلاصی دارد اجازه تامل می‌دهد. سعه صدر دارد و مهلت می‌دهد. او اول مذاکره می‌کند بعد مبارزه.
تفنگ ساخته دست بشر است. ولی آیا خوی متنوع سلاح مشابه رفتار آدمیان نیست؟

فارغ‌التحصیل

2005-10-22T10:50:00.000+03:30

این روز‌ها مشغول طی کردن مراحل مختلف کار‌های فارغ‌التحصیلی از دانشگاه بودم. کاری که مانند هر کار اداری دیگری در ایران چند هفته طول کشید. بیش از بیست امضا و حساب و کتاب‌های مالی این روند را طولانی‌تر می‌کرد. یک روز اینآقا نبود تا امضا کند، روز دیگر آن خانم تا واحد‌های پاس شده را کنترل کند. دردی است که همه ما با آن آشناییم.
هر چه بود بالاخره رسما تمام شد. به هر حال چهار سال از بهترین سال‌های عمرم را در دانشگاه آزاد سپری کردم. با خوبی‌های کم ولی با ارزشش و با نا‌ملایمات بیشمارش. از د.زماانی که تساوی و حق را باور کرده بودم و به دنبال مجوز یک تشکل دانشجویی با دوستان بودیم. دوستانی که در این راه به قدری سرخورده شدند که دیگر حتی سراغ فعالیت‌های مدنی خارج از دانشگاه نرفتند. بعد هم که پی مجوز انتشار یک نشریه دانشجویی افتادم. چیزی که تقریبا دو سال پایانی تحصیلم را به خود اختصاص داد اما در نهایت مجوز ندادند. بماند چه گذشت در جلسات شورای فرهنگی دانشگاه و کسانی که در جلسه مخالفت می‌کردند و خارج از جلسه منت می‌گذاشتند که ما حامی تو بودیم. شاید روزی خاطرات آن را نوشتم تا بخوانید. موقع جمع کردن امضا حلیت برای فارغ التحصیلی سراغ معاون آموزشی رفتم که انصافا بسیار کمکم کردند، گلایه کردم که چرا به من مجوز ندادید، به شوخی یا جدی گفت: تو اگه مجوز نشریه داشته باشی سرت رو به باد میدی.
سعی می‌کنم در یکی از نوشته‌های بعدی مشکلات دانشگاه آزاد را مطرح کنم. تا حداقل در جایی برای خودم ثبت شود.
حالا من یک فارغ التحصیل هستم.
* * *
امشب، شب نوزدهم ماه رمضان است. شب قدر. قدرش بدانیم.

دو نکته

2005-10-15T10:22:00.001+03:30

اول- حتما این ضرب‌المثل را شنیده‌اید که می‌گوید: هر قدر پول بدهی، همان قدر آش می‌خوری. مفهومش تاکیدی است به تناسب بین تلاش و نتیجه عمل. اما ظاهرا بعضی‌ها فکر می‌کنند هر‌چه پول دارند باید بدهند و آش بخورند. حتما این روایت را هم شنیده‌اید که خواب روزه‌دار مانند عبادت است. حالا بعضی از روزه‌داران به جای این‌که به کار و زندگی خود برسند، مشغول عبادت می‌شوند. قبل از سحر، بعد از سحر که طبیعی بود، اضافه کنید کنید خواب بعد از ظهر و قبل از افطار را. یک نکته‌ای یادم آمد. اگر خواب روزه‌دار عبادت باشد پس اگر در حین خواب رویا ببیند لاجرم حکم کشف و شهود خواهد داشت؟!
ماه رمضان که می‌آید، بعضی برای این‌که از ضرر و زیان شکمی آن جلوگیری کنند، از وقت الله و اکبر اذان مغرب تا لا اله الا الله اذان صبح سعی مجدانه‌ای در لمباندن دارند و به قول مرحوم جمالزاده اهتمام وافری در صرف صیغه بَلَّعتُ به کار می‌برند. مفلوک معده این افراد که باید کاری را که در شبانه روز انجام دهد حالا باید در چند ساعت انجام دهد.

دوم- نامه احمدی‌نژاد به وزیر کشور را دیده‌اید؟ همان که دستور توقف طرح افزایش جریمه‌های راهنمایی و رانندگی را داده است. یک بخشش را با هم مرور کنیم." ماه رمضان است و یکی از اصول کاری دولت، مهرورزی و توسعه آن است ، ما به مردم عزیزمان و فهم و فرهنگ آنان اعتماد داریم و براین باوریم که خود با رعایت مقررات، مهرورزی را توسعه خواهند داد." از رئیس جمهور مهرورز می‌خواهم کمی هم حوزه اینترنت را مورد ورزیدن قرار دهند و به فهم و شعور و فرهنگ کاربران اینترنت احترام بگذارند چه ماه رمضان باشد چه نباشد و این فیلترینگ احمقانه و کور را بردارند. مسلما اگر این کار را انجام ندهند توهینی مضاعف به کاربران اینترنت کرده اند.

من و کاپشن احمدی‌نژادی

2005-10-13T10:39:00.000+03:30

این روز‌ها کم کم تغییرات هوا محسوس‌تر می‌شود و آن هوای شبه بهاری جایش را به سرما می‌دهد. آن هم سرمایی که باید خودمان را در مقابلش بپوشانیم. قضیه لباس پوشیدن هم داستانی دارد برای خودش. هر کس سلیقه‌ای دارد. بعضی‌ها دنبال مد می‌روند و بعضی هم می‌خواهند همیشه تک باشند و منحصر به فرد. گروهی هم اصلا به این چیز‌ها توجه نمی‌کنند. حتما چشم و هم‌چشمی ها را در انتخاب نوع پوشش دیده اید. یک ماجرای جالبی هم برای من پیش آمد که برایتان تعریف می‌کنم.
فروردین همین امسال، یعنی 84، وقتی که هوا نه آنقدر سرد بود که با کاپشن‌های ضخیم بیرون بیاییم و نه آنقدر گرم که بدون آن و یا به قولی هوا برزخی بود، رفتم و بعد از دیدن چند مدل کاپشن بهارانه، یکی را خریدم و پوشیدم. انتخاب خوبی بود. هم از رنگش خوشم آمده بود و هم از طرحش. هوا که گرم‌تر شد این را گذاشتم کنار تا به وقتش بپوشم. گذشت تا این که این برزخی دوم از راه رسید و موسم پوشیدن همان لباس. لباس را از جایش درآوردم. اما این بار مردد.
حتما رئیس جمهور جدیدمان را دیده‌اید. همان که کاپشن و کفشش معروف است و سعی دارد در پوشیدن کاپشن خودش را رجایی دوران بنامد. به هر صورت من الآن کاپشنی دارم که از نظر طرح به کاپشن‌های مدل احمدی‌نژادی می‌ماند. آن زمانی که من این را خریدم اصلا احمدی‌نژاد صحبتش هم نبود و بیشتر به مزاحی می‌مانست که رئیس جمهور شود. خلاصه دست و دلم می‌لرزید که کاپشنم را از گنجه بیرون بیاورم. شد تف سربالا. یا به قولی مار از پونه بدش می‌آمد، در خانه‌اش سبز شد. هر جا می‌روم دوستان و آشنایان پشت‌بند فامیلی من یک نژاد هم می‌اندازند.
الآن دو راه بیشتر ندارم. یا این‌که سرما را تحمل کنم و یا این‌که کاپشنم را بپوشم و به جای سرما متلک‌های دوستان را تحمل کنم.

روز بتن

2005-10-08T16:02:00.000+03:30

امروز، 16 مهر ماه، روز بتن نامیده شده است. بتن(به کسر با) مخلوطی است که از ترکیب آب، سیمان و مصالح سنگی تهیه می‌شود. البته این همه‌اش نیست. گاهی مواد افزودنی هم اضافه می‌کنند تا خاصیت‌هایش را تغییر دهند. به هر صورت این ماده ای که در چند ساعت اول نرم و شکل پذیر و حتی سیال است، بعد از فرآیند گیرش چنان سخت می‌شود که از آن برای ساختن برج‌ها و سازه‌های با اهمیت زیاد استفاده می‌شود. عمرش هم بسیار زیاد است طوری که چند نسل از سازندگان‌اش می‌توانند از آن استفاده کنند.
همانطور که سیمان، صالح سنگی و افزودنی‌های بتن گوناگونند، در نتیجه باعث می‌شوند بتن هم با کیفیت و خواص مختلف تولید شود که هر کدام کاربری خاص خود را دارند. بتن غلتکی( برای راه‌سازی و سد سازی)، بتن خود متراکم، بتن با مقاومت بالا، شاتکریت نمونه‌هایی از انواع بتن هستند. علم تکنولوژی بتن با توجه به متنوع بودن مواد تشکیل دهنده‌اش همواره در حال پیشرفت است.
برای ساختن بتن خوب باید پارامتر‌های زیادی را در نظر گرفت مانند: نسبت آب به سیمان، دانه بندی مصالح سنگی، اسلامپ بتن، کارآیی بتن و ... . اما از آن‌جا که بعضی از پیمانکاران و کارفرما‌ها کم طاقت اند، توجهی به این‌ها نمی کنند و بتن را مانند ملات آجرچینی تهیه می‌کنند. در نتیجه مقاومت بتن حداقل سه برابر کمتر می‌شود. بهتر است در سازه‌ها از بتن آماده استفاده شود که در کارگاه‌های مجهز تحت نظر مهندس و تکنسین مجرب ساخته شده باشد. اگر بتوان این فرهنگ را جا انداخت قطعا دیگر شاهد خسارات آنچنانی ناشی از زلزله در سازه‌های بتنی نخواهیم بود. البته بیشتر در سازه‌های مهم و پروژه‌های دولتی از این امکانات استفاده می‌کنند. سازمان نظام مهندسی باید ظوابطی وضع کند تا مهندسین ناظر و مجری و همچنین پیمانکاران موظف به استفاده از بتن آماده در ساختمان شوند.

این هم ادای دین به علم مهندسی عمران. بالاخره خواننده این وبلاگ باید متوجه شود که نویسنده‌اش یک مهندس عمران تازه فارغ‌التحصیل است.

گزارش روز بتن به روایت فارس نیوز - پايگاه اطلاع‌رساني شهرسازي و معماري
سایت انجمن بتن ایران سایت سومین بزرگداشت روز ملی بتن

بتن ايران، يك پنجاهم استاندارد
پيامدهاي منفي توليد بتن غير استاندارد

رمضان در باور توده‌ها

2005-10-06T12:10:00.000+03:30

هنگامی اسلام وارد ایران شد، مانند هر عقیده‌ای با مردمان این سرزمین درآمیخت و فرهنگ خود را شکل داد. همین اسلام به کشور‌های دیگر نظیر هند رفت و در آنجا رنگ و بوی هندی گرفت. آمیختن با فرهنگ ساکنان آن منطقه نه در اصول، بلکه در فروع چیز‌هایی افزود که امروز ما بخشی از آن را فرهنگ ایرانی ـ اسلامی می‌خوانیم. در این میان هم خرافه یافت می‌شود و هم حقیقت.
برای ما ساکنان امروز ایران که می‌خواهیم کردار و رفتاری عقلانی داشته باشیم، اما خالی از لطف نخواهد بود که از آداب و رسوم پدران خویش مطلع باشیم. در زمینه رسومات کهن ایران کتاب‌های زیادی نوشته شد. هر چند باز هم می طلبد تا در این زمینه کار شود. یکی از این کتاب‌های گران‌بها، کتاب کوچه و داستان‌های آن است که احمد شاملو به ریاضت و سختی آن را انجام داد هر چند تمام مجلدات و مدخل‌های آن هنوز چاپ نشده است. از این کتاب قسمت‌هایی که در ارتباط با آداب ماه رمضان و افطار است را برگزیدم تا با هم مرور کنیم.
در باور‌های عامه مردم در مورد افطار چنین آمده است:
ثواب افطار کردن با نان جو و پیاز چند برابر است. همچنین افطار کردن با نان و خرما، و از آن پر ثواب‌تر، نان جو و سرکهاست که افطاری شاه مردان علی بود.
سفره افطار را اگر زودتر از موقع پهن کنند ثوابش دو برابر است.
جای سفره افطار، روی بال فرشته‌ها است. پس هر‌چه زود‌تر دورش جمع شوند پسندیده‌تر است، چرا که فرشته‌ها زودتر آسوده می‌شوند.
اگر وقت افطار بگذرد و افطار نکنند، روزه نصیب شیطان می‌شود.
اگر کسی خواب ببیند که در ماه رمضان افطار کرد، اندر تاویل آن خلاف کرده‌اند: جماعتی گفته‌اند که دلالت کند که ناگاه رزقی به بیننده رسد، و بعضی گفته‌اند که دلیل سفر باشد اندر رضای حق
توپ افطار: لحظه دقیق ختم روزه و هنگام افطار.
شلیک توپی که در ایم روزه‌داری، با آن، در شهر‌ها ساعت افطار را به آگاهی روزه‌داران می‌رسانند. این توپ در سراسر ایام رمضان یک بار هم سحرگاه، برای اعلام شروع روزه‌داری شلیک می‌شود که بدان توپ سحر می‌گویند.

ماه رحمت

2005-10-04T09:33:00.000+03:30

انگار منتظر بهانه بودم. منتظر بودم تا بیاید. مثل آدمی که چشم‌هایش دودو می‌زند و گوشه‌ای نشسته به در نگاه می‌کند تا بلکه منتظَرش برسد.
ماه رمضان نزدیک شد. با این که هر سال تکرار می‌شود اما باز هم تازگی خودش را دارد. اصلا برای من یادآور روزهای گذشته هم است. سحر بیدارشدن‌هایش، سحری خوردن‌هایش، کمی گرسنگی و ضعف و پایان یک روز روزه که با ربنای زیبای استاد شجریان، سر سفره افطار می‌نشینیم. دعا‌هایش را بگو. یا علی و یا عظیم اش که هنوز در گوشم می‌پیچد. ماهی که می‌گویند در‌های رحمت الهی به روی انسان گشوده می‌شود. ماهی که فرصت عبد بودن و بندگی کردن بیشتر از گذشته به دست می‌آید.
خدایا ممنونم که به من فرصت دوباره تجربه رمضانی دیگر را دادی.

این نوشته راسال قبل هم در وبلاگم گذاشتم. خواندن دوباره اش خالی از لطف نیست. بخشی از کتاب کشف الاسرار
قوله تعالی یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام به زبان اشارت و بیان حکمت می فرماید ای شما که مومنانید روزه بر شما نبشته شد از آن نبشته شد که همه میهمان حق خواهید بود ، فردا در بهشت خواهد تا میهمانان گرسنه به مهمانی روند کهکریمان چون کسی را به مهمانی برند دوست دارند که مهمان گرسنه باشد تا ضیافت به دل مهمانان شیرین تر بود.
.................
شهر رمضان ...الآیه ای اتاکم شهر رمضان . می فرماید اینک ماه رمضان اقبال کرد بر دوستان.ماهی که هم بشوید و هم بسوزد.بشوید به آب توبه دلهای مجرمان ،بسوزد به آتش گرسنگی تنهای بندگان . اشتقاق رمضان از رمضا است یا از رمض . اگر از رمضا است آن سنگ گرم باشد که هر چه بر آن نهند بسوزد و اگر از رمض است باران باشد که به هر چه رسد آن را بشوید.مصطفی (ص)را پرسیدند رمضان چه باشد ؟ فرمود :ارمض الله فیه ذنوب المومنین غفرها لهم

پ.ن. ظاهرا معلوم نیست روز اول ماه رمضان چهارشنبه است یا پنج‌شنبه. از من می‌شنوید یک روز به استقبال بروید. ضرر ندارد. اخبار مربوط به رویت هلال ماه رمضان (سایت انتخاب- خبرگزاری فارس)

لینک‌آباد

2005-10-01T11:36:00.001+03:30

این لینک هم چیز خوبیست. دوستان وبلاگ نویس معمولا در ساید بلاگشان قسمتی به اسم لینکستان و چیز‌هایی شبیه به این دارند که یک سری از مطالب رو لینک می‌کنند تا پیشنهاد خواندنش را به خوانندگانشان می‌دهند. کومه من کهبه دلایل مختلف همچین چیزی ندارد. پس هر چند وقت یک بار یک پست به نام لینک‌آباد می‌گذارم تا استفاده کنید.

این روز‌ها کنگره مشارکت توجه خیلی‌ها رو جذب کرده. هم مخالفان این حزب هم موافقانش. کنگره تموم شد. طرح سازمان جوانان مشارکت رای نیاورد.(گویا- شرق‌آنلاین) همزمان با این کنگره رئیس شاخه مشارکت استان مرکزی به مان علت قدیمی تشویش اذهان عموم، به دادگاه احضار شد. راستی امسال کنگره مشارکت یک قدم به زندان اوین نزدیک‌تر شد.امیدوارم که کنگره‌های بعدی نزدیکتر به اوین نشه. الپر هم یه گزارش گونه‌ای نوشته. ای‌کاش مداوم بود. توجه رسانه‌های محافظه کار هم جالب بود. گزارش سایت انتخاب رو بخونید. روزنامه کیهان هم عکس حجاریان رو تو صفحه اول روی صندلی‌های خالی کارکرده تا نشون بده که تنهاست. فکر می‌کنم خود حجاریان هرگز به مخیله‌اش خطور هم نمی‌کرد که عکسش تمام قد تو کیهان اون‌ هم رنگی تو صفحه اول چاپ بشه. در مجموع سعی در بزرگنمایی ضعف‌ها دارند.
چه می‌کنه این دو در دو. یک سایت خوب برای همه اون‌هایی که شش‌ماهه به دنیا اومدن و همه‌چیز رو با هم می خوان. بسی کیفور گشتیم.
شرق‌انلاین هم راه افتاد.البته مستقل از آدرس قبلی روزنامه.
احمدی‌نژاد سه گونی نامه از قم به تهران آورد. البته جسارت به ساحت رئیس جمهور 17 میلیونی نشه. ایشون پست‌چی نیستند. حاشیه‌های سفر احمدی‌نژاد به قم رو بخونید.

این مطلبی که الآن می‌خوام بگم لینک نداره یعنی من جایی ندیدم. وزیر جدید ارشاد در اولین جلسه با مدیران کل استان‌ها که همه‌شان بازمانده دولت خاتمی و وزارت مسجد جامعی بودند، به هر کدام یک دقیقه وقت داد تا خوشان را معرفی کنند. بعضی‌ها فقط نام خود را گفتند و بعضی از مدیران پاچه‌خوار، نه تنها یادی از وزیر و رئیس جمهور قبلی نکردند، بلکه حتی آن را تخطئه کردند. به جز چند مدیر بقیه حرفی از سیستم قبلی نیاوردند و یا اگر هم چیزی گفتند فقط انتقاد بود. صفار هرندی هم به اینها دلگرمی داد و گفت که بروید کار کنید. گفت که نیازی نیست تئاتری برگزار بشود که به طور میانگین 40 نفر تماشاگر دارد. اگر هم بنا به اجرای تئاتر است باید شبیه سریال شب دهم باشد. وزیر جدید تاکید کرد اگر ماجرایی مانند جشنواره ایران زمین اتفاق افتاد، آن مدیر خودش استعفا بدهد و برود.

کلاهبرداری تکمیلی

2005-09-29T09:11:00.001+03:30

در کوران تبلیغات انتخاباتی نهمین دوره ریاست جمهوری، یکی از کاندیدا‌ها در پاسخ به سوای که در مورد جوانان بود و ظاهرا دغدغه آن روز همه کاندیدا‌ها و هدف همه آن‌ها بود، چنین گفت که این نسل از دوران کودکی‌اش با بحران همراه بوده است. آن زمان با بحران پوشک و شیر‌خشک درگیر بوده‌اند و همین طور پابه‌پای آن کودکان آمدند و به بحران‌های امروزی مسکن، اشتغال و ازدواج رسیدند.
ظاهرا پر بیراه هم نگفته بود آن کاندیدای محترم. در این بحران‌ها همواره اکثریتی هستند که زیر فشار آن آسیب می‌بینند و در مقابل اقلیتی هستند سودجو که که تهدید دیگران برایشان فرصتی طلایی است، تا بر اندوخته‌هایشان بیافزایند. اکر در گذشته احتکار پوشک و شیر‌خشک برایشان ثروتی می‌اورد امروز با بزرگ شدن آن بچه‌ها باید به دنبال منابع جدید گشت.
یکی از مشکلاتی که بیشتر جوان‌ها با آن روبرو می‌شوند، مسئله پذیرش در دانشگاه‌ها است. قبولی در دانشگاه، منتهای آمال عده‌ای است و حاضرند هر بهایی برای‌اش بپردازند. موسسات کنکور رنگارنگ با سیستم‌های مکاتبه‌ای، اینترنتی، جزوات آموزشی، امتحانات هماهنگ و کنکور‌های آزمایشی و هزاران ترفند دیگر برای خالی کردن جیب کسانی که به سردر دانشگاه خیره شده‌اند، به کار این عده آمد. در آشفته بازاری که همیشه تقاضا بر عرضه‌اش فزونی داشت و هر موسسه‌ای به محض تاسیس بیکار نمی‌ماند، این دعوای بین ادارات دولتی بود که متولی این موسات را مشخص نمی‌کرد. بعضی از موسسات کنکور تحت نام "کانون فرهنگی" به اعتبار کلمه فرهنگی از وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی می‌گرفتند اما در حیطه وزارت آموزش و پرورش برای کنکور‌های سراسری و بیشتر کنکور کارشناسی فعالیت می‌کردند. در نهایت ارشاد به نفع آموزش و پرورش کنار رفت.
اما ظاهرا سودجویان این بار با توجه به این‌که آن دیپلمه‌های قدیم قصد شرکت در کنکور کارشناسی ارشد دارند و همچنین افزایش فزاینده شرکت کنندگان در کنکور کارشناسی ارشد، آن را هدف خود قرار دادند. متولی این موسسات وزارت علوم و سازمان‌های تابعه آن مانند سازمان سنجش هستند.
سازمان سنجش سال گذشته چند موسسه کنکور کارشناسی ارشد را غیر‌قانونی اعلام کرد . یکی از این موسسات، تحت نام سنجش تکمیلی فعالیت می‌کرد که جزوات راهنما و سیر ثبت نام آن در ادارات پست قابل پی‌گیری بود. کلاس‌های آموزشی، برگزاری کنکور‌های آزمایشی، ارسال جزوات طبقه‌بندی شده و مشاوره از جمله خدمات این موسسه بود. تبلیغات گسترده‌ای سال گذشته برای این موسسه در صدا و سیما و در زمان‌های پربیننده(تبلیغات محیطی در سريال طنز پربيننده كمربندها را ببنديم) انجام شد. این تبلیغات حتی پس از اعلام غیر قانونی بودن این موسسات ادامه داشت اما شدت آن کمتر شد.
در سال جدید، موسسه غیرقانونی سنجش تکمیلی با همکاری صدا و سیما و در واقع در پوشش آن، موسسه سنجش سه را راه اندازی کردند که این بار از جانب دفتر آموزش‌‏هاي آزاد وزارت علوم، تحقيقات و فناوري غيرقانوني اعلام شد. صدا و سیما که ظاهرا طعم شیرین تجربه‌هایی همچون گزینه دو در کامش مانده بود بی‌توجه به نظر وزارت علوم کار خود را انجام می‌دهد. خدمات این موسسه جدید هم از باجه‌های پستی سراسر کشور انجام می‌شود. این کار صدا و سیما که به جای رسانه ملی بیشتر شبیه بنگاه‌های عریض و طویل اقتصادی شده، داد سایت بازتاب را هم درآورده است. این سایت در خبری آورده است: در حالي كه وزارت علوم، پيش از اين، مؤسسه «سنجش سه» را غيرقانوني اعلام كرده بود، يكي از مديران سابق صداوسيما كه به سمت معاون حقوقي وزارت علوم منصوب شده است، با حضور در برنامه «سنجش سه» به صورت تلويحي، اين برنامه را تأييد كرد.
ظاهرا با انتصاب مديرعامل سابق شركت «سروش» كه به تازگي به سمت معاونت حقوقي و پارلماني وزارت علوم، آقایان با خیال راحت می‌توانند پروژه‌ای را که سود سرشار میلیاردی برایشان در بر دارد را پیگیری کنند. البته باز هم در پربیننده‌ترین زمان‌ها، تلویزیون میزبان تبلیغات این کلاهبرداری جدید است. اگر شب‌ها برنامه طنز شب‌های برره را می‌بینید، به تبلیغات زیرنویس تلویزیون بیشتر توجه کنید.

نوستالوژی با نون اضافه

2005-09-27T09:54:00.000+03:30

اول مهر هم آمد و رفت اما سنگینی‌اش هنوز بر من مانده. هر چند امسال دوم مهر، روز شروع مدارس بود. دوازده سال کول کردن کیف، روز اول مهر یا یک چند روزی دیر‌تر و زود‌تر یک وابستگی‌ای ایجاد می‌کند . چهار سال هم دانشگاه . البته دانشگاه که به سفت و سختی مدرسه‌ها نبود. شروع رسمی کلاس‌های دانشگاه دو‌ سه هفته بعد از اول مهر بود. اما من اول مهر امسال و دوم‌اش که شنبه بود، هیچ دغدغه‌ای برای جمع و جور کردن کتاب‌هایم نداشتم.
عجله نداشتم که هول هولکی صبحانه نصفه نیمه‌ای بخورم و با عجله دنبال جوراب‌هایم بگردم که این لعنتی همیشه با من بازی دارد. صد بار تا به حال با خودم قرار گذاشتم که این دو لنگه رو جوراب رو که در آوردم از پام، بذارم پشت اون پشتی قرمزه که کنار کمده. اما باز هم هر روز صبح باید دنبالش بگردم. سرویس مدرسه هم که ماشا الله چند دقیقه بیشتر هم صبر نمی‌کنه و یه بند بوق می‌زنه و اگه یک کمی دیر کنم، می‌ذاره می‌ره.
امسال با خیال راحت و بدون هیچ کدام از چیز‌هایی که گفتم، خوابیدم. اما این مدرسه‌های دور و بر که انگار مدیر معاون‌هاشون برای صبحانه چند عددی بلندگو با ضمائم و تعلیقاتش رو بلعیده بودند، نمی‌ذاشتن چشم روی هم بذارم.
امسال برای من اول مهر معنی شروع نداشت بلکه برایم در حکم پایان بود. پایان یک دوره شانزده ساله خوشی و ناخوشی. معنی آغاز یک دوره برزخی بین کارشناسی ارشد و سربازی. یک سری حس‌های دیگه ای هم دارم، ولی ترجیح می‌دم فعلا تودلی بمونه، چون حس‌های خوبی نیستند.
یک چیز دیگه هم بگم. تو این یکی دو ساله یه سری از دوستان و آشنایان هم سن و سال که ظاهرا خوشی زیر دلشون رو زده بود یا به هر دلیل دیگه، مزدوج شدند یا تاهل اختیار کردند. و صد البته کبوتر با کبوتر، باز با باز. مسلما باید دور دوستان مجردشون رو به عنوان یک متاهل مسئول خط بکشند. یاد شعری افتادم که می‌گه " رفیقان می‌روند نوبت به نوبت خوش آن ساعت که نوبت بر من آید". حالا هم خبر ازدواج دوستان یکی بعد از دیگری به من می‌رسه.راستی این دوست ما که ازدواج کرده طلبه هم بوده. خودشون می‌گن طلبه ها تا به باب النکاح لمعه می‌رسند، ازدواج می‌کنند. مثل اینه که دانشجو‌ها به درس تنظیم خانواده می‌رسند ازدواج کنند. اما آگاهان می‌دانند این کجا و آن کجا.

دم خروس يا قسم حضرت عباس

2005-09-24T18:03:00.000+03:30

چیزی نمی گویم. قضاوت با شما.

سایت خبری خدمت:دفتر رئيس جمهور : از نصب تصاوير دكتر احمدي نژاد در محيط هاي اداري قويا پرهيز شود
دفتر دكتر محمود احمدي‌نژاد، رئيس جمهور اسلامي ايران با اطلاعيه‌اي صادر كرد .

به گزارش سايت خبري تحليلي خدمت در اين اطلاعيه ، دفتر رئيس جمهور از تمامي مردم، مقامات و مسوولان كشور درخواست كرده است تا از انتشار هر گونه پيام تبريك و تهنيت در رسانه‌ها و ارسال نامه و تلگراف در اين زمينه كه مستلزم انجام هزينه است مجدانه پرهيز كنند.
بنابر اين گزارش همچنين از تمامي دستگاه هاي دولتي درخواست شده تا از نصب تصاوير احمدي‌نژاد در محيط‌هاي اداري قويا پرهيز شود و تنها تصاوير حضرت امام خميني (رض) و رهبر فرزانه انقلاب زينت بخش سازمانها و موسسات دولتي خواهد بود

متن و تصویر بخشنامه اداره آموزش و پرورش به مدارس در مورد نصب تصویر احمدی نژاد.

دوقطبی خاتمی-احمدی نژاد در نیویورک

2005-09-21T10:40:00.000+04:30

دو گانه‌ها در زندگی ما کم نیستند. ذهنیت دو قطبی برای همه مفهومی آشنا است. سپیدی در مقابل سیاهی، زیبایی رو‌در‌روی زشتی، چپ در تضاد با راست و ... همیشه هم بین این دو قیاس در می‌گیرد.
روزهای نخست انتخاب احمدی نژاد را به خاطر بیاوریم. کسانی که بعضا متحیر از این انتخاب بودند. عده ای هم سعی در تحلیل دو‌گانه خاتمی‌-‌احمدی نژاد داشتند. این مقایسه‌ها در تمامی جوانب از فکر و اندیشه گرفته تا تیپ و قیافه و خوش‌پوشی گسترده بود. برای مخالفان رئیس جمهور جدید هم نهایت این قیاس جز سرخوردگی و ناراحتی چیزی در بر نداشت.
اما امروز که کمی از آن جو دور شده‌ایم، می‌خواهم مقایسه‌ای جدید در آن دو‌گانه خاتمی‌-‌احمدی نژاد داشته باشم.(امیدوارم نوستالوژی خاتمی مان عود نکند.) این برشمردن تمایزات در زمینه سفر رئیس جمهور فعلی و سابق به سازمان ملل و سخنرانی در مجمع عمومی آن است. به ترتیب تا آنجا که ذهن یاری کند می‌نویسم. اگر چیزی از قلم افتادع لطف کنید متذکر شوید.
اول- خاتمی رئیس جمهور بیست و دو ملیونی چهار سال پیش بود که انتخابش قرین با غرور ملی ایرانی بود . احمدی نژاد رئیس جمهور هفده ملیونی امسال که انتخابش قرین با شایعه تقلب در انتخابات بود.( و البته آن ماجرای گروگان‌گیری سفارت امریکا و تروریست بودن)
دوم- خاتمی شعار آزادی، قانون‌گرایی و جامعه مدنی داد و با هیئتی شصت نفره به نیویورک رفت. احمدی نژائ شعار عدالت و کم کردن ریخت و پاش‌های دولتی داد و با صد نفر به نیویورک رفت.
سوم- خاتمی بی سر و صدا در مجمع عمومی طرح گفت‌و‌گوی تمدن‌هایش را ارئه کرد. احمدی نژاد با بوق و کرنا طرح ابتکاری هسته‌ای اش را که از یکی دو ماه قبل رویش مانور داده بود، در مجمع عمومی مطرح کرد و جهانیان را یاد طبل تو خالی انداخت.
چهارم- هنگام سخنرانی خاتمی رئیس جمهور امریکا سراپا گوش بود تا ببیند او چه می‌گوید. در وقت سخنرانی احمدی‌نژاد هیئت امریکایی سالن را ترک کرد.
پنجم- خاتمی روحانی‌ای بود که در سازمان ملل از بشردوستی صحبت کرد. احمدی‌نژاد آخوند نبود اما تریبون مجمع عمومی را با منبر اشتباه گرفت.
ششم- بعد از سخنرانی خاتمی اعتبار ایران در جهان افزایش یافت. سخنرانی احمدی نژاد بر دشمنان ایران افزود و آن‌ها را سرسخت‌تر کرد و دوستان را سست‌تر.
هفتم- سخنرانی خاتمی ایران را به ساحل امن رساند. سخنرانی احمدی‌نژاد اما مانند پیش لرزه‌ای بود که خبر از ریشتر‌های بزرگتری می‌دهد.
هشتم- کریستین امانپور گزارشگر سی ان ان در مصاحبه با خاتمی برای حفظ حجاب، روسری به سر داشت. احمدی نژاد اما با امانپور بدون روسری مصاحبه داشت.
نهم- خاتمی در زمان سخنرانیش در سازمان ملل را به سختی می‌شد در تلویزیون ایران پیدا کرد. احمدی نژاد اما پخش مستقیم هر دو سخنرانی و تکرار چند باره آن از صدا و سیما نصیبش شد.( مخصوصا آن قسمت اول سخنرانیش و دعای "اللهم عجل لولیک الفرج "به عنوان تیتراژ جشن نیمه شعبان)
دهم- خاتمی برای اینکه باز کفن‌پوشان زحمت پوشیدن کفن را در باز گشتش به وطن به خود ندهند در عکس سران کشور‌ها حضور نیافت. احمدی نژاد با خیال راحت در آن عکس که شارون و بوش در آن بودند حاضر شد چون خیالش از آن جهت راحت بود.
.
..
...

این کیست؟

2005-09-19T12:43:00.000+04:30

این کیست این، این کیست این؟ این یوسف ثانیست این
این باغ روحانیست این، یا بزم یزدانیست این
خضرست و الیاس این مگر، یا آب حیوانیست این
سرمه سپاهانیست این، یا نور سجانیست این
هر جا یکی گویی بود، در حکم چوگان می دود
یا گوی چوگان می رسد، سلطان میدانیست این
آن آب باز آمد به جو، بر سنگ زن اکنون سبو
سجده کن و چیزی مگو، کین سر ربا نیست این

مولانا

خط پایان

2005-09-13T00:08:00.001+04:30

روزی به خط پایان خواهیم رسید.
مرگ سراغ ما هم خواهد آمد.

عدالت و دامان رئیس جمهور

2005-09-09T01:51:00.000+04:30

مدتی قبل به خاطر کاری که داشتم، باید به فرمانداری شهرمان سری می‌زدم. وقتی به اتاق رئیس دفتر فرماندار رسیدم، چند نفری دور تا دور اتاق روی مبل‌های فرسوده نشسته بودند. اتاق بزرگی بود که دیوارهایش ناشیانه رنگ خورده بود و از فرط سلیقه، نکردند که یک رنگ درست و حسابی بزنندش. دیوار هم کاملا عریان بدون هیچ تابلویی. فقط یک قاب کوچک که اسم و رسم مسئول دفتر را نوشته بودند رویش. سگرمه‌های درهم تنیده منشی فرمامندار را تحمل کردم و کارم را برایش توضیح دادم. ایشان هم لطف کردند و با اشارتی فرمودند که بنشینم تا آسیاب به نوبت. منتظران حاضر در اتاق هم متناوبا به یکدیگر یا به زمین و دیوار نگاه می‌کردند. با خدا بود تا نوبت ما کی برسد. یادم رفت بگویم که آن روز‌ها هنوز احمدی‌نِاد رئیس جمهور نشده بود یعنی شده بود اما با صفت منتخب و تحلیف انجام نشده بود و این فرماندار هم مانند مافوق‌هایش میراث خاتمی برای احمدی نژاد بودند. در این بین مرد میانسالی که چند برگی دستش بود وارد شد. بعد از صحبت با منشی، او هم به روی مبل هدایت شد اما آرام و قرار نداشت. از سر درد و برای درد دل شروع کرد به صحبت کردن برای من و چند نفر دیگر که آنجا بودیم. ظاهرا کنار خانه‌اش کاگاهی راه انداخته اند که سر و صدایش آسایش این مرد و خانواده‌اش را از بین برده بود. آمده بود تا بلکه یک جوری جلوی کار را بگیرد. کاری ندارم به درست و یا نادرست بودن کارش. اواخر صحبتش به فریاد تبدیل شده بود و شدیدا عصبانی بود. مشخص بود آب پاکی را روی دستش ریخته بودند. آخر صحبتش هم خط و نشان می‌کشید برای فرماندار و معاونش و بخشدار. که من می‌دانم با این‌ها و چه و چه می کنم. بذار احمدی‌نژاد بیاد تا حساب این‌ها رو برسم و این جور چیز‌ها. این ارباب رجوع محترم شعر‌های احمدی نژاد را کاملا باور کرده بود آن هم روزهایی که هنوز کابینه معرفی نشده بود.
احمدی‌نژاد در این انتخابات شعار‌هایی داد که همه‌مان می‌دانیم. اما بسیار از مردم، حتی کسانی که در انتخابات به او رای ندادند هم امروز منتظر دستیابی به وعده‌های انتخاباتی احمدی‌نژاد از خرد تا کلانش هستند. مانور زیاد بر روی عدالت چنین می شود که همه برای اجرایش سراغ مدعی‌اش بروند در حالی که کل عدالت تجمعی نیست که بتوان آن را از کسی بازخواست کرد بلکه در خوشبینانه ترین حالت بتوان آنان را در حیطه اختیارات خود عادل خواست. به هر صورت ماجرا طوری پیش می‌رود که برای اجرای پایین ترین سطوح عدالت هم دست به دامان رئیس قوه مجریه می شوند.
این‌ ماجرا که ذکرش رفت یادم آمد چون مشغول خواندن روزنامه شرق بودم که در صفحه ورزشی‌اش به مطلب اعتراضی پدر یک کشتی گیر برخوردم ." هاشم حبيبى پدر هادى حبيبى مهدى حاجى زاده را صددرصد دوپينگى خواند و گفت كه مسئولان فدراسيون كشتى و اعضاى كادر فنى تيم ملى كشتى آزاد ايران از دوپينگى بودن اين كشتى گير كاملاً آگاهى دارند. هاشم حبيبى گفت: در حق پسرم «هادى» ظلم شده و فدراسيون كشتى نسبت به اين مسئله كاملاً بى تفاوت است. چرا بايد يك كشتى گير دوپينگى كه سابقه اين كار را نيز دارد در فدراسيون از حمايت كافى برخوردار باشد؟ ......... وى در پايان گفت: اگرچه حرف ما به جايى نمى رسد ولى من در نهايت پيش آقاى دكتر «محمود احمدى نژاد» رئيس جمهورى محبوب و مردمى مى روم و اين مسائل را بازگو خواهم كرد"

وبلاگ فارسی در سال پنجم

2005-09-07T16:20:00.000+04:30

امروز روز تولد اولین صفحه وبلاگ فارسی است. به لطف اعجوبه ارتباطات در این قرن، فکر نمی‌کنم فاصله چندانی را از متقدمین غربی این فن داشته باشیم. اگر موهبت دیگری بود حتما باید به شکرانه‌اش دعا برجانش می‌کردیم یا اگر فوت کرده بود آرزوی باریدن نور به قبرش را می داشتیم. من نمی دانم مبدع این فن چه کسی بود ولی هر که بود شاید بتوان گفت بزرگترین خدمت در دنیای مجازی را انجام داده است.
بیایید با ذهن اقتصادی به این پدیده بنگریم. من و یا هر وبلاگ نویس دیگری در روز یا هفته چند ساعت وقت می‌گذاریم تا مطلبی را تایپ و آماده انتشار در وبلاگ بکنیم. بر این زمان‌ها اضافه کنید نیاز به خواندن دیگر وبلاگ‌ها، نظر دادن در وبلاگ‌ها. می دانید که صرف چنین وقتی هم مستلزم پرداخت هزینه از جیب است و هم این که برنامه ریزی زمانی می‌خواهد. اکنون در مقابل این سرمایه‌گذاری چه سودی برده‌ایم؟
خودم را می‌گویم. جدای از دوران سرگردانی در وب و اسباب کشی‌های چندین و چند‌باره، حالا که مستقر شدم و مداوم یک سالی است که می‌نویسم، وقتی به گذشته ام نگاه می‌کنم از این روند خشنود می شوم. دید بهتر و گسترده یافتن، لمس کردن جهان و دستیابی به اطلاعات و آگاهی‌ها به دور از امپراتوری‌های رسانه ای چه در داخل و چه در خارج از کشور و از همه مهمتر دموکرات‌تر شدن از جمله مزایای این سرمایه‌گذاری است.
وبلاگ می‌نویسم، پس هستم.
اعتماد به نفس بهترین دستاورد وبلاگ‌نویسی برای من بوده است. اگر در نوشتن تکلف و حجب و حیای نا‌مربوط کنار گذاشته شود، حتما تاثیر خود را در رفتار آدمی می‌گذارد. حتما می‌دانید که اثر انگشت هر انسان منحصر به اوست . این خاصیت در عنبیه چشم هم وجود دارد. اما به نظر من در وبلاگ‌ها هم این خاصین تکرار شده. وبلاگ هر نفر منحصر به او و انعکاس اوست. ما به دورانی خواهیم رسید که حیات تنها محصور در دنیای خاکی نخواهد بود بلکه حیات در عرصه مجازی به موازات دنیای حقیقی پیش خواهد رفت و شهروند بودن و شبکه وند بودن ملازم هم خواهند شد.
سامرست موآم می گوید:"برای نوشتن سه قانون هست. بدبختانه کسی نمی‌داند این سه قانون چیست." وبلاگ نویسی هم قانون خاص خودش را دارد. قانونش بی‌قانونی است. شاید بی‌نظمی و بی‌مبالاتی باشد، اما مهم این است که وبلاگ جز فردیت و ملک خصوصی شبکه‌وند است. من در وبلاگ نویسی آزادم. این آزادی مرزش آزادی دیگران است و عدالت. عدالت نیست اگر آزادی من اسارت دیگری را به همراه داشته باشد.
کسی منکر آفات و آسیب‌های دامنگیر سایبر اسپیس نیست اما مهم آن است که برایند و یا همان جمع جبری نیکی‌ها و بدی‌هایش میل به سمت مثبت داشته باشد.

نتایج سحر دولت احمدی نژادی

2005-09-06T17:09:00.000+04:30

ببینید این رئیس جدید سازمان ملی جوانان چه افاضاتی فرمودند

ایسنا : حجت‌الاسلام محمدجواد علي‌اكبري دنياي «وب‌سايت‌ها» را بسيار خطرناك و مخرب دانست و گفت: در حال حاضر در روزگاري هستيم كه به عصر زندگي مجازي معروف شده، لذا بايد مطالعه و تحقيق زيادي پيرامون اين نوع از زندگي صورت گيرد. از سوي ديگر بايد بدانيم كه تنها راه نجات بشريت نگاه عميق و همه جانبه در دين است چرا كه امروز بيشتر از روزهاي ديگر، دنيا نيازمند دين است.
مشاور رييس‌جمهوري با اشاره به استفاده دشمنان از دنياي مجازي براي برآورده كردن خواسته‌هاي پليد خود، شهوت و شهرت را دو حربه اساسي شياطين امروز دنيا دانست و بيان كرد: دشمنان فرهنگي بااستفاده از دنياي مجازي و وب‌سايت‌ها، انسان را از محيط واقعي و شخصي خود دور كرده و در محيط مجازي بر آنها سلطه مي‌يابند. بنابراين راه رهايي انسان از حربه‌هاي شيطان نگاه عميق و همه جانبه به خويشتن و جهان است.
رييس سازمان ملي جوانان حريم شكني، بي‌حيايي و ازبين رفتن عواطف را از ويژگي‌هاي حربه‌هاي شيطان خواند و ادامه داد: امروزه بسياري از افراد در دنيا در محيط مجازي قرار گرفته‌اند و اين روند هر روز درحال گسترش است، بنابراين انسان عصر مجازي موقعي كه با سطحي نگري به سراغ دين مي‌رود، دچار تحجر شده ومحصول آن جمود، تحجر و تفكر سنگواره‌اي است

سازمان ملی جوانان در دولت احمدی نژاد

2005-09-01T01:21:00.000+04:30

یکی از دستاورد‌های مهم خاتمی در دوره ریاست جمهوریش، راه اندازی نهاد‌های مدنی بود. مانند اصل شوا‌های قانون اساسی که در دوره خاتمی اجرا شد. و دیگری هم راه اندازی تشکل‌های غیر دولتی یا همان ngo ها. تشکل‌های غیر دولتی معمولا زیر نظر دو نهاد هستند. یکی وزارت کشور و دیگری سازمان ملی جوانان. رویکرد احمدی نژاد به این دو نشان دهنده بینش او نسبت به سازمان‌های غیر دولتی است. هر چند حامیانش ngo ها را غربی و عامل نفوذ دشمن می‌دانند اما پور محمدی وزیر کشور در یکی از مصاحبه‌هایش اشاره ای گذرا به تشکل‌های غیر دولتی داشت. هر چند محافظه کارانی همچون افروغ و نادران که از آبادگران مجلس هستند با او مخالفت کردند و به گفته خودشان از عرصه عمومی با وجود چنین وزیری با نگرش اطلاعاتی نگرانند.
اما در این بین بیشترین ارتباط غیر سیاسی را سازمان ملی جوانان با تشکل‌ها دارد. این سازمان در دفاتر استانی خود معمولا با استانداری‌ها ارتباطی نزدیک دارند و اختیار صدور مجوز را در این حوزه دارند. انتخاب احمدی نژاد در این سازمان باز هم یک روحانی بود. حجت الاسلام حاج علی اکبری نامی بود که از متن حکم انتصاب شنیده می شد. اما سوابق علی اکبری چیست؟

حجت الاسلام حاج علی اکبری این روز‌ها در راس سازمانی قرار گرفته است که پیش از او رحیم عبادی و میرباقری ریاستش را برعهده داشتند. رحیم عبادی معاون پرورشی وزارت آموزش و پرورش بود . ظاهرا احمدی نِاد که در بیشتر انتخاب‌های وزارتش ساختار شکنی کرده بود و از نیرو‌های بعضا بی‌تجربه یا کم تجربه استفاده کرده بود، این بار رضایت داد تا حداقل فردی را به این مسئولیت بگمارد که هم مطمئن باشد و هم با کار با جوانا آشنا. در عین حال دغدغه او را رفع سازد چون نه توانایی مبارزه مستقیم با تشکل‌های غیردولتی را دارد و نه می تواند آن‌ها را به حال خود رها کند.
رئیس جدید سازمان ملی جوانان هم از صادرات وزارت آموزش و پرورش است. جالب این جاست که آموزش ژرورش خود بزرگتری محل تولید مدیر در ایران است و بیشترین مامور را در وزارخانه‌خای دیگر دارد، اما احمدی نژاد در اولین انتخاب خود برای وزارت آموزش پرورش کسی را معرفی کرد که پانزده سال پیش از آموزشو پرورش بازنشسته شده بود و از آن به بعد در ارشاد و صدا و سیما خدمت کرده بود. و اما آقای علی اکبری. ایشان نماینده رهبری در اتحادیه انجمنهای اسلامی دانش آموزان بود. شاید او را در تلویزیون ایران هم دیده باشید. در ماه رمضان هنگام سحر بعد از اذان در صدا و سیما از شبکه اول سخنرانی می‌کردند. در زمان تهیه لیست وزرا از طرف احمدی نژاد، شایعه وزارت حاج علی‌اکبری شنیده می‌شد.به هر حال می توان خوشبین بود که حداقل رئیس جدید در امر جوانان چند سالی تجربه دارد.
شاید در این وانفسای انقلابی‌گری و بی‌تجربگی ، این بهترین انتخاب احمدی نژاد باشد. باید با صبر انتظار دید که آیا علی‌اکبری در سر سودای هیئتی کردن ngo ها را دارد یا خیر.

روز تولد

2005-08-29T21:04:00.000+04:30

امروز هفتم شهريور بيست و دو سال از روز تولدم مي گذرد. يعني من امروز و الآن كه برايتان مي نويسم يك سال بزرگتر شدم. زندگي ام امسال نمي دانم چه طور مي شود. اما مي دانم امسال مثل فلوچارتي است كه به دستور شرطي بله خير برسد. امسال يا سرباز وظيفه مي شوم يا ادامه تحصيل مي دهم. البته انشا الله . هر چه بزرگتر مي شويم به حساسيت زندگي هم اضافه مي شود.

کدام ده نمکی؟

2005-08-29T00:30:00.000+04:30

روزنامه خواندن ثابت‌ترین برنامه روزانه من و خیلی‌های دیگر است. من اما ترجیح می‌دهم روزنامه‌های جامع بخوانم که از هر دری سخنی گفته باشند. هم تخصصی باشند هم عام. چیزی مانند سهل و ممتنع. به همین خاطر کمتر روزنامه صرفا ورزشی می‌خوانم یا بهتر بگویم اصلا نمی‌خوانم.
اما امروز روزنامه ایران ورزشی خریدم . آن هم تقریبا اتفاقی. تیتر پایین نیمتای بالای صفحه اول توجه‌ام را جلب کرد." گفتگو با مسعود ده‌نمکی"
نام‌ها و اسامی افراد خاصیت‌های متفاوتی دارند. بعضی‌ها نامشان نشان‌دهنده خودشان است و تجسم منش منحصر به فردشان و در مقابل عده‌ای دیگر اسم و رسمشان یادآور چیزهای دیگری است. هر چند این وضعیت نامطلوبشان باشد، اما هر کجا بروند با همان تابلو شناخته می‌شوند. شاید یکی از این افراد مسعود ده‌نمکی باشد که نامش برای عده‌ای یادآور خشونت و بگیر و ببند است. یادآور نکاتی که خودتان بهتر می‌شناسید. شاید حتی ده‌نمکی را نشناسند اما او را نماد حزب‌اللهی ها و بسیجی‌های تند‌رو می‌دانند. هر چند این روز‌ها به همراه عده‌ای دیگر از محافظه کاران منتقد انصار حزب الله و بیانیه رادیکالشان است.
مصاحبه ده‌نمکی با ایران ورزشی را خواندم. تیترش این بود:"زانتیا به فوتبالیست می‌رسد، مرگ به تماشاگر". گفت‌و ‌گو حول فیلمی بود که ده‌نمکی در مورد فوتبال و حواشی آن ساخته است. این فیلم هم مانند فیلم قبلی‌اش فقر و فحشا، مستند است و نامش هم " کدام استقلال؟ کدام پیروزی؟". خودش می گوید امیدی به اکران آن ندارد و اگر با نمایش این فیلمش هم موافقت نکنند باز هم آن را برای هزار مدیر جمهوری اسلامی می‌فرستد. تا به ادعای خودش مانند فقر و فحشا بیست تا سی میلیون نسخه تکثیر شود.
جالب است مردی که طی یک دهه قبل با دوربین سر و کار نداشت و بیشتر اهل قلم و مطبوعه بود، سراغ فیلم ساختن برود. آقای بدون ذکر نام در آن گزارش که یکی از حلقه‌های ماجرای کوی دانشگاه بود، امروز فیلم می‌سازد. از تم اجتماعی قصد برداشت سیاسی دارد. کسی که اسمش برای عده ای متضمن خشونت است از خشونت فوتبالی و گلادیاتورهای عصر امروز فیلم می‌سازد. از جوان ها یبیگناهی که به عشق تیم ملی زیر دست و پا جان دادند. فیلم ده نمکی با نمایش به خاکسپاری آن ها شروع می شود.
کوتاه کنم این نوشته را. گمان می کنم مسعود از آن دست آدم هایی است که تلاش می‌کند هویت مستقل بیابد. می‌خواهد نامش تصویرگر خودش باشد نه جریان خشونت طلب. تولید‌کننده مستقل بودن را بر پیاده نظام بودن ترجیح می‌دهد. کما این که در این فیلم اخیرش هم دعوای متعصبانه بین هوادارن تیم‌های استقلال و پرسپولیس را بیهوده می‌داند چون مسئولان باشگاه با هم دیزی دو نفره می‌خورند. شاید در گذشته خودش با آن هوادار متعصب که رگ‌های گردنش در دفاع از تیم محبوبش متورم شده، اشتراک می بیند.
خوشحالم از اینکه ده‌نمکی به این سمت رو آورده. چیزی که نویسنده ایران ورزشی به زعم خود آن را استحاله می داند. قرار نیست همه چیز را خودمان ببینیم. دیگران هم از زاویه متفاوتی ممکن است بهتر ببینند یا حداقل نقاط پنهان را ببینند. البته انتقادات خودم را به فیلم قبلی‌اش دارم اما باید به او تبریک بگوییم که چنین روندی در پیش گرفته، حتی اگر این تحلیل ها هم نقش بر آب باشد.

پ.ن. : به عکس دقت کنید. بالای قفسه پشت سر ده‌نمکی را ببینید. یک کلاه خود تعزیه با پرهایش و یک جعبه مهمات جنگی که رویش یک آلبوم قرار دارد.

درس شیرین انشا

2005-08-27T01:05:00.000+04:30

دورانی که شاگرد کلاس‌های ابتدایی بودم و تازه با درس انشا سر و کار داشتم، معلممان که آن زمان همه درس‌ها از ریاضی بگیر تا دینی و پرورشی در انحصارش بود، انشا‌ها را به سه بخش تقسیم کرد به این صورت: اول مقدمه، بعد متن اصلی و در انتها نتیجه گیری. من و همکلاسی‌ها هم که آن زمان تازه کار بودیم، در همین چارچوب و شابلونی عمل می کردیم. خیلی‌ها هم انشایشان بنا بر تعریف بالا سه پاراگراف بیشتر نداشت که وسطی‌اش از همه بلند بود. یک سری کتاب‌هایی هم بود که در آن انشای آماده با موضوعات رایج مثل "تابستان خود را چگونه گذراندید" یا چیزهایی از این دست نوشته بودند بعضی هم از آنجا کش می رفتند.
اما آن زمان سخت ترین قسمت این انشاهای اپیزودی همان اولینش که مقدمه باشد، بود.همیشه این که چطور شروع بشود مهم بود و وقت‌گیر. یک سری مقدمه ها هم از توی همان کتاب‌های کذایی بود و مثل لباسی که به تن همه از چاق و لاغر بخورد، به درد هر جور انشایی می‌خورد. ما هم حفظ می کردیم و می‌نوشتیم. یکی‌اش یادم هست که اولش را می نویسم. به این صورت شروع می شد:"قلم را در دست می‌گیرم و سوار بر اسب تیز‌روی خیال، آن را بر صفحه سپید کاغذ به حرکت در می‌اورم و در دریای کلمات غرق می شوم." فکر می کنم همینطور بود. می بینید آنقدر خوب حفظش کردم که الآن بعد از دوازده سیزده سال یادم مانده. الآن فکر می کنم چه قدر مضحک بود این مقدمه. البته بعدها که یخ نوشتنمان آب شد دیگر این مقدمه ها به خاطره تبدیل شد.
اما کلاس انشا هم از آن کلاس‌ها بود. برای بعضی که انگار ساعت نزول ملک‌الموت بود. انشاها سر کلاس به فرمان معلم خوانده می‌شد. بعضی از نوشته‌ها پر از تکرار بود مثل کلمه "من" یا فعل " بود" که دست از سر کچل انشا‌ها بر نمی داشت. یک بار هم یکی از بچه‌ها که انشا ننوشته بود از روی کاغذ سفید دفترش چند دقیقه‌ای همه را سرکار گذاشته بود. اما حکایت نمره دادن انشاها جالب‌تر بود. البته معلم هایی که ما داشتیم خوب بودند و بعضی‌شان حتی سر کلاس درس به جای اینکه بچه هایی که تازه خواندن و نوشتن یاد گرفته اند، مطلب بنویسند، نوشته های دیگر نویسندگان معروف را که سهل‌الوصول بود را برایمان می‌خواند. برای خوب نوشتن خوب خواندن شرط است. زمان ما که بچه‌های کلاس سوم چهارم ابتدایی درسی به نام انشا داشتند که کیفیتش همان بود که شرح دادم. ولی در سطوح بالاتر به ترتیب کمتر می شود. راهنمایی و دبیرستان به درس نگارش تقلیل می یابد که همان اصول نوشتن است. ظاهرا برعکس بود آن زمان. الآن را خبر ندارم. داشتم از نمره دادن می گفتم. این مورد را خودم در امتحانات نهایی پنجم ابتدایی شاهد بودم. یکی از سیستم های پیشرفته تصحیح اوراق انشا، وجبی است. در این سیستم کمیت بر کیفیت می‌چربد و بسته به تعداد ورق‌هایی که شما سیاه می‌کنید و اندازه وجب معلمی که تصحیح می کند نمره می‌گیرید. در حوزه‌هایی تصحیح اوراق امتحانی داستان‌هایی از این دست زیادند. معلمانی که چند دسته ورق انشا را در کوتاه زمانی تصحیح می‌کنند، تا پول بیشری بگیرند. البته خواندن متون دیگران و نظر دادن درباره‌اش امری صلیقه ایست. عیبش گفتیم، هنرش نیز بگوییم. معلم خوب زیاد است که تشویقت می‌کند به نوشتن. این دیگر به وجدان بستگی دارد و عواملی دیگر که باشد برای بعد.
پ.ن.: وقتی می‌خواستم شروع کنم این نوشته را، گرفتار همان معضل تاریخی چه طور شروع کردن شدم اما به هر صورت شروع کردم. تصمیم داشتم از چیز دیگری بنویسم اما از اینجا سر در آوردم. مثل اینکه آن توسن خیال افسارش در دست ما نبود و زیادی در دریای کلمات مغروق شدم. اما برای نوشتم یک اصل مهم است و آن هم "سخت نگیر" یا به قول فرنگی‌ها "Take it easy".

الو؟ کجایی؟!

2005-08-20T10:31:00.000+04:30

- الو؟ سلام
- سلام . شما؟
- من خودتم. یعنی من تو‌ام. می‌فهمی؟
- نه. یعنی چی من تو هستم؟
- بابا جون یعنی من می‌خوام با خودت که خودم باشی خلوت کنم.
- اومدی خلوت کنی و درد دل کنی یا اینکه فلسفی صحبت کنی؟
- بالاخره می‌گذاری بگم یا نه؟
- خب بجنب زودتر که سرم شلوغه.
- همه چیز از همین سرشلوغ بودنته. می دونی تو این چند وقت چقدر کوتاهی کردی؟ چند نفر از دستت ناراحت شدند؟
- مثلا چی؟
- ببین تو مگه چند تا دوست و رفیق به قول معروف فابریک داری؟ می‌دونی الان چند وقته ازشون بی‌خبری و از یه تلفن خشک و خالی هم دریغ می‌کنی؟ تازه اونا هم که فقط تابستونا میان شهرشون و بقیه سال تو یه شهر دیگه مشغول درس خوندن هستن.
- خب چیکار کنم بابا به خدا سرم شلوغه. کلی پروژه رو سرم ریخته که باید انجامش بدم. وقت نمی کنم. از خروس خون تا بوق سگ مشغول نوشتنم دیگه.یه سرم تو کتاب و جزوه ست چشمم هم به ماشین حساب و هزار تا کار دیگه. می‌دونی چند وقته دلم لک زده یه کتاب درست و حسابی بخونم. با خیال راحت؟
- ببین تو الان که هنوز مسئولیت چندانی تو زندگیت نداری اینطوری باشی، پس فردا که تو کار و زندگی افتادی چیکار می کنی؟ حتما اون موقع مثل آدم آهنی فقط کار می‌کنی و می‌خوری و می‌خوابی؟ یک کمی هم به روابط اجتماعی و دوستانت برس.
- ببین من که گفتم سرم شلوغه. تو هی باز گیر بده.
- این که شد عذر بدتر از گناه. اصلا نگاه کن به همین وبلاگ که ده دوازده روزه به امان خدا ولش کردی. نه مطلبی می‌فرستی نه وبلاگی می‌خونی و نه حتی برای اون‌هایی که لطف می‌کنن کامنت می‌ذارن احترام قائل می‌شی و به وبلاگ‌هاشون سر می‌زنی؟ برای این دیگه چه دلیلی داری؟
- قبول آقا. من تسلیم. هرچی تو بگی. اینو که راست میگی. شرمنده همه اون هایی هستم که کامنت میذارند ولی باور کن تو این مدت اصلا به اینترنت وصل نشدم که بخوام کامنتی بذارم. ولی تو اولین فرصت جبران می‌کنم. تو شاهد باش. ماشاالله مثل عزرائیل ما رو می‌پایی. این چند روز پیک کاری که تموم شد حتما جبران می کنم. این وضعیت بی اینترنتی و بی خبری برای خودم خیلی سخته.
- حواست جمع باشه که قول دادی. من چهار چشمی مواظبتم. در ضمن اگه وقتت رو درست برنامه ریزی کنی به همه کارات می‌رسی و کلی هم وقت خالی پیدا می‌کنی.
- خب اگه کلاس اخلاقتون تموم شده من برم که خیلی از کارا رو زمین مونده.
- برو اما یادت باشه ها.
- باشه. خداحافظ

مسدود می باشد

2005-08-14T10:13:00.000+04:30

مشترک گرامی،
تمام مسیرها به سمت وبلاگ مورد نظر مسدود می باشد.
the roads are busy

دعوای روشنفکرانه

2005-08-08T11:52:00.000+04:30

ما در مقابل وقایع مختلف، حالات رنگارنگی به خود می‌گیریم. طبق قانون سوم نیوتن که در فیزیک است و می‌توان تعمیم‌اش داد، هر عملی عکس‌العملی دارد. هر دو این‌ها هم جالب و قابل تامل هستند.
برخورد مردم عادی شاید برای افرادی از جنس خودشان روزمره و متعادل تلقی شود ولی از نگاه یک ناظری که در فضا و محیط دیگری بزرگ شده و ریزه کاری‌ها و تفاوت ‌های زندگی‌اش را با آن‌ها می بیند، همین‌هاست که جالب می نماید. شاید این عاملی باشد که حس کنجکاوی شاهان و پادشاهان دیروز و امروز را برمی انگیزد تا به صورت ناشناس در جامعه حضور پیدا کنند و آن را بسنجند.
هر طبقه‌ای برخورد خاص خود را دارد. دو نفر که در یک سطح هستند بسته به این که از چه طبقه ای باشند برخوردشان متفاوت خواهد بود. ممکن است دست به یقه شوند یا این که بنشینند و گفت‌ و گو کنند. حتما دیده‌اید جایی در شهر که دعوایی رخ می دهد سریعا جمع می شوند. عده‌ای تماشا می‌کنند و بعضی‌ هم که جوانمردی‌شان گل می‌کند و می‌روند تا بلکه طرفین را جدا کنند. تماشاگران هم پیروزمندانه از این که چنین صحنه‌های اکشنی دیده‌اند مست و خرم نگاه می‌کنند.
اما دعوا‌های قشر فرهیخته هم حکایتی دارد. این‌ها که ادعای روشنفکری دارند باید هم جدلشان متفاوت از دیگران باشد. شاید هم در آخر گفتگو را بی حاصل بیابند و روشنفکری را بی‌خیال شوند و بخواهند مشت‌و‌مال را جایگزین گفتمان کنند. در مناظرات و مکاتبات جدلی این مردمان می توان متلک‌ها و طنز‌های زیبایی دید. هر چند شاید مرز ادب و احترام را زیرپا بگذارند و راه تخریب پیش بگیرند. البته می‌تواند جنبه آموزندگی داشته باشد و حقایقی را هم روشن کند. اما بیشتر مواقع یا این بحث‌ها فرسایشی شده و جز توهین از آن برداشت نمی‌شود یا این که بسیار تخصصی شده و غیر قابل فهم می شود.
نمونه های این مباحثات که رنگ ستیز می‌گیرند زیادند.به عنوان مثال، روزنامه شرق روز یکشنبه جوابیه دکتر حامد فولادوند به امید مهرگان چاپ شد.فولادوند در مقابل مهرگان از نیچه و ساختار فکری‌اش دفاع کرد یا بهتر بگویم جز چند سطر دفاع ، بقیه اش متلک‌های روشنفرانه بود. مثال‌های دیگری هم هستند مانند: مباحثات سروش-جهانبگلو ،‌ پیام یزدانجو-مهرگان ، کاشانی- باقی( در مورد 28 مرداد،مصدق و کاشانی) ، درخشان-شکراللهی و نمونه‌های دیگری که حتما سراغ دارید.
شاید اگر دعوایی کنار خیابان اتفاق بیافتد شما تغییری در سرعت حرکتتان ندهید و به راحتان ادامه دهید اما حتما عده‌ای هستند که به تماشای آن بنشینند. این دست درگیری‌های روشنفکرانه هم ناظران خاص خود را دارد.

فیلترینگ مضاعف

2005-08-06T20:33:00.000+04:30

اگر خواننده این وبلاگ باشید، حتما قالب آن برای شما آشناست. ستون سمت راست قالب وبلاگم، از بالا به ترتیب شامل عکس‌ها، لینک مطالب قبلی، لینک دوستان و یک سری لینک‌های دیگر است. عکس‌ها هم یکی ثابت است و یکی هم مناسبتی مثل تبلیغ وبلاگ خداحافظ خاتمی. عکس ثابت وبلاگم، مجسمه ای است با بک گراند سیاه. مجسمه ای که جنسش به چوب یا چیزی هم رنگ آن شبیه است و دستش را ستون سرش کرده. این عکس را بنا به دلایلی در قالب وبلاگ گذاشتم.
چند روزی بود که این تصاویر در وبلاگم دیده نمی شد و به جایش همان مربع سفید معروف که ضربدری قرمز رنگ در آن نشسته نمایش داده می شد. گفتم شاید از مزایای سرعت حلزونی اینترنت اینجا باشد. اما دیدم همچنان ادامه دارد. تا اینکه گفتم سری به سایت میزبان این عکس‌ها بزنم. عکس‌هایم را معمولا در sharemation آپلود می کنم. اما وقتی خواستم وارد سایت بشم دیدم سایت را فیلتر کرده اند. سایت شرمیشن که یک فضای رایگان و خصوصی آپلود فایل‌ها است(بر خلاف فلیکر که قابلیت عمومی شدن هم دارد.) فیلتر شد. نمی دانم چه منطقی می تواند این محدودیت را توجیه کند. نمی دان کجا خواندم که ممکن است بلاگ رولینگ هم فیلتر شود. حتما از بلاگ رولینگتان، صفحه ادیت لینک یک نسخه سیو کنید.الان دیدم که سایت مکرو ‌مدیا هم فیلتر شد.
از شش روز پیش بود که متوجه موج جدید فیلترینگ سایت‌ها شدم. بسیاری پروکسی ها و آنتی‌فیلتر‌ها هم از کار افتاده بودند. اما به هر حال با کمی تلاش می‌شد آن‌را دور زد و به ریش آن‌ها یعنی سانسور‌چی‌ها خندید. لذتی دارد با چند کلیک به ظاهر ساده نرم‌افزار‌هایی که قیمتشان قابل تصور نیستند را دور زد. اما جالب این بود که در تست‌هایی که از فیلتر‌شکن‌ها گرفتم متوجه شدم بعضی از سایت‌ها حتی با استفاده از این آنتی‌فیلتر‌ها هم غیر قابل دسترسی‌اند. مثل گویا نیوز. در یک زمان یک فیلتر شکن می تواند سایتی پورنو را باز کند اما با تایپ آدرس گویا‌نیوز با پیغام معروف "مشترک گرامی .... " مواجه می شدم.فکر می کنمک با یک سیستم فیلترینگ مضاعف مواجه هستیم.آدرس جدید گویا نیوز راه حل ساده تری بود. چند تا فیلتر شکن اینجا معرفی می‌کنم. شاید به دردتان بخورد. این فیلتر‌شکن ایرانی یک گروه در یاهو دارد که فیلتر‌‌شکن‌ها و پراکسی‌های مختلف را هر چند وقت یک بار آپدیت می‌کند و به میل شما می‌فرستد. پیشنهاد می‌کنم حتما عضو گروه بشید تا از مزایایش استفاده کنید.
ایمیل : jonamoos@yahoo.com
http://mamana.my13k.com
http://jonam02.itprx.com/

پ.ن.: لعنت به همه فیلتر کنندگان علیهم اجمعین. الان رفتم وبلاگ رو پینگ کنم دیدم بلاگ رولینگ هم فیلتر شده. نداستات هم قبلا فیلتر شده بود. نکنه چند روز دیگه بلاگر هم فیلتر بشه؟ یه فکری بکنیم برای این وضع.
ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

درباره پروژه‌های مهندسی عمران

2005-08-04T12:51:00.000+04:30

همانطور که قبلا وعده داده بودم، در این پست درباره پروژه های مهندسی عمران توضیح خواهم داد.
دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته‌ها و گرایش‌های مختلف، برای فارغ التحصیل شدن باید پروژه‌ای تحویل استاد بدهند. این واحد درسی ممکن است در رشته‌ها نام دیگری داشته باشند. در بعضی رشته ها این واحد درسی با کارآموزی یکی است. در مهندسی عمران پروژه واحدی مجزا از کارآموزی است.
کارآموزی که از نامش مشخص است جهت ارتباط علم با صنعت است. دانشجو آموخته های تئوریک خود را در این درس به صورت عملی می بیند. از ایرادات آن یکی دیر هنگام بودن ارائه این درس به لحاظ رعایت پیش‌نیاز‌ها است که علی الاصول در سال‌های پایانی تحصیل انتخاب می شود. کم بودن طول دوره کارآموزی هم آفت دیگر آن است. این دوره در صورت استفاده بهینه حداکثر شش ماه خواهد بود. مهم‌ترین ایرادش از نظر من عدم رعایت دقیق موازین و آئین نامه های اجرایی در امر ساخت و ساز است. اگر دانشجویی در پروژه‌های غیر‌دولتی و خصوصی دوره کارآموزی را بگذراند با انواع اقسام دوز و کلک‌های ساخت و ساز آشنا می شود. به جای این که ارتباط بین تئوری آموخته در دانشگاه و اجرا و به کار بستن آن را بیابد، متحیر می ماند و حتی شاید احساس غبن کند و به دروس بعدی که خواهد خواند بی توجه شود. این عدم رعایت آئین‌نامه ها هم ریشه های مختلفی داردد که موضوع این نوشته نیست. اگر بدآموزی نداشته باشد، در نوشته دیگری،حتما چند چشمه از شعبده بازی های جماعت پیمانکار تعریف می‌کنم.
یک دانشجوی مهندسی عمران، در طول دوره تحصیلش با درس های متفاوتی که بخشی از آن‌ها کار عملی یا پروژه نامیده می شود، مواجه خواهد شد. اصلی ترین پروژه‌ها که در یکی دو ترم پایانی باید برداشته شود و اجباری هم هستند شامل سه پروژه: سازه‌های بتنی، سازه‌های فولادی و راهسازی هستند. البته همانطور که گفتم پروژه های دیگری هم هستند که از اهمیت کمتری برخوردارند.
در مصاحبت با مردم عادی متوجه شدم بعضا این تصور را دارند که این پروژه ها اجرایی هستند، اما در واقع یک دانشجو یا تیمی از دانشجویان باید این پروژه ها را طوری تکمیل و محاسبه کنند که گویی قصد اجرای واقعی آن را دارند. اما این پروژه‌ها صرفا مجازی هستند و اجرا نخواهند شد، اما به لحاظ دقت و جدیت نباید چیزی از یک پروژه واقعی کم داشته باشند. این پروژه ها به صورت تیمی یا انفرادی اجرا می شوند.
پروژه های سازه های بتنی یا فولادی تقریبا مشابه هستند. در این پروژه ها دانشجویان باید با توجه با هماهنگی هایی که با استاد راهنما انجام می دهند و کاربری ساختمان مورد نظر( مسکونی-تجاری-اداری-بیمارستان و ...) پلان معماری ساختمان را به تایید استاد برسانند. این پلان معماری با نظر استاد در طبقات با توجه به تعداد اعضای تیم تایید می شود. پروژه سازه بتنی یعنی ساختمانی که اسکلت آن از بتن آرمه ساخته می شود و سازه فولادی هم یعنی سازه آن از فلز(فولاد) ساخته شده است. مراحل بعد از تایید پلان شامل بارگذاری، تحلیل دستی، تحلیل کامپیوتری، طراحی دستی و طراحی کامپیوتری است که تحلیل و طراحی کامپیوتری اسکلت سازه معمولا با نرم افزار(ETABS) انجام می‌شود. در طراحی این سازه ها از آئین نامه های آبا(آئین نامه بتن ایران)، ACI(American concrete institute)، 2800 و آئین نامه‌های دیگر استفاده می شود.
پروژه راه، شامل کلیه مراحل طراحی مسیر یک راه است. نخست باید یک نقشه توپوگرافی از سازمان نقشه‌برداری کشوری تهیه شود. ابتدا و انتهای مسیری که قرار است جاده بین آن دو نقطه طراحی شود توسط استاد راهنما معیین و به تایید استاد می رسد. مراحل آن شامل انتخاب مسیر، زدن پروفیل‌های طولی، انتخاب خط پروژه، رسم منحنی بروکنر جهت تعیین خاکبرداری و خاکریزی و قسمت های دیگری که باید انجام شود.
این سه درس هر کدام یک واحد ارزش دارند. اما مهمترین و کاربردی ترین دروس مهندسی عمران هستند. دانشجویان باید توجه ویژه‌ای به این سه واحد داشته باشند. هر چند گوشه و کنار دیده می شود که فارغ التحصیلان بیکار مهندسی عمران، در ازای وجهی تمام این پروژه‌ها را انجام می دهند.

خداحافظ خاتمی

2005-08-03T00:18:00.000+04:30

دستم را زیر چانه ام زده ام و خیره به نقطه ای نگاه می‌کنم. کنارم روزنامه ایران امروز، یازدهم مرداد افتاده. تیتر خداحافظ آقای رئیس جمهورش نگاه را می‌رباید. در این گرمای تابستانی پنکه هم که گویی از آن کلافه شده سرش را به این سو و آن سو می چرخاند. می چرخاند و من را با خودش به گذشته می برد.
سال هفتاد و شش . زمانی که هنوز نمی توانستم رای بدهم. اما برایش تبلیغ می کردم. یادش به خیر. معلم سر کلاس گفت: تبلیغ در مدرسه ممنوع است. اما من نشنیدم. لحظه لحظه اش از جلو چشمانم می‌گذرد.
هشت سال سرنوشت ساز از زندگیم در این دوران گذشت. قطعا این هشت سال چه با بودنش و چه با نبودش می‌گذشت اما کیفیتش مهم است. مثل طول و عرض زندگی.
بار دوم که برای ثبت نام رفته بود، سال هشتاد را می‌گویم، بهتر به یاد دارم. آنجا می گفت "استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم" و چشمان ترش را.
نا‌‌سپاسی است اگر قدر زحماتش ندانیم. همانطور که جفا است اگر نقدش نکنیم که این یکی از دستاوردهایش بود. اما این جا می خواهم با او خداحافظی کنم. با خاتمی رئیس جمهور.
نه می خواهم و نه می توانم مدحش بگویم و نه می توانم در این ساعات پایانی او را به باد انتقاد بگیرم که مانند این چند سال ساده ترین کار بود.
فقط می گویم: خداحافظ خاتمی، رئیس جمهور

جشن تولد یک سالگی

2005-07-30T22:50:00.000+04:30

امروز وبلاگ نویسی من یک ساله شد.
یعنی یک سال پیش تصمیم گرفتم تا وبلاگ بنویسم. مداوم هم بنویسم. دمدمی مزاج نباشم. تنبلی نکنم و در وبلاگ نویسی تعهد داشته باشم. یادم می آید زمانی را که طعم شیرینش در کامم بود. این که تو بنویسی و دیگران بخوانند و نظر بدهند. چه رویایی.دو موهبت داشت. یکی این که من می‌نوشتم، قلمم بیهوده نبود و می‌توانست مفید باشد. دوم این که برخلاف دفترچه یادداشت یا خاطرات، دیگران هم می‌خوانند. از آن به بعد وقتم را بیشتر برای این سرپناه جدید خرج می کردم. شاید چند باری دلسرد شدم، ولی باز از پا ننشستم. البته کار شاقی هم نکردم. دو موهبت دیگر این وبلاگ یادم آمد. با وبلاگ معرفت بیشتری به دست‌ آوردم. دیگران را بهتر شناختم و از آن مهمتر خودم را. خیلی از خودم خبر نداشتم. ولی با وبلاگ به نقاطی از توانایی های خودم پی بردم که شاید خیلی متوجه‌اش نبودم.
وبلاگ رسانه من است. من شهرستانی دور افتاده از مرکز. منی که به جبر طبیعت دستم از رسانه ای که من را فریاد بزند، کوتاه است. وبلاگ روزنامه من است. روزنامه ای که همه تحریریه و کارمندانش خودم هستم. روزنامه ای که هادی در آن می نویسد، هادی ویرایش می کند، هادی طراحی می کند. در این دوران که دهکده جهانی‌اش می نامند دنبال جای خودم می‌گشتم در این دهکده. اما کمتر می یافتم. دیکتاتوری رسانه ای من را تحویل نمی گرفت. اگر می خواهی نوشته‌ات را بخوانند باید حتما کسی بشوی. نمی توانی اول بنویسی بعد کسی بشوی. دست ما کوتاه و خرما بر نخیل. اما وبلاگ دستم گرفت.
نوشتم. دستم بگرفت و پا به پا برد مرا. اوایل خودم تنها بازدید کننده وبلاگم بودم. وسوسه شدم تا شمارنده را از قالب بردارم. اما برنداشتم. یک سال نوشتم. لینک دادم و گرفتم. چند نوشته‌ام در گویا منتشر شد. چند‌تایی هم در وبلاگ های دیگر. شمارنده مایوس کننده آن روز، امروز دلگرم کننده شد. روزی ده‌تا، بیست و این اواخر از چهل هم گذشت. دراین یکسال اول حدود هشت هزار بازدید‌کننده به کومه سرزدند.البته در مقابل بزرگان قوم عددی نیست. این نوشته هم، صد و سیزده‌امین پست این وبلاگ است.
یادم نرود. هی به خودم می گم تو برای خودت می نویسی. وبلاگ یعنی رسانه شخصی نه دولتی. هر چند به خاطرش شاید بازخواستت کنند. وبلاگ یعنی حریم من که مختارم دربارش هر تصمیمی بگیرم. هر چند مجهول بودن، مخفی نماند. اما نقاب زدن، آن هم از روی نفاق، خلعتی بود که برای من دوخته نشده بود.
وبلاگم بر من نور تاباند تا خودم را بشناسم. باعث شد تا دوستان جدید پیدا کنم. باعث شد تا نوع تازه‌ای از فعالیت اجتماعی را بدون احتساب مرز‌ها تجربه کنم.
به خاطر تمام این‌ها وبلاگم، کومه، را دوست دارم.

مادر

2005-07-26T19:10:00.000+04:30

عصر چهارم مرداد است و من در خانه، پشت کامپوتر نشسته ام و می خواهم برای وبلاگم چیزی بنویسم. این روزها روز مادر است. به خاطر ولادت حضرت فاطمه. دیگر این را همه می‌دانند. چند روزی است که صدا و سیما پشت سر هم این را تکرار می کند.دیگربا این کار مزه سورپرایز کردن را هم از بین بردند. ما یعنی من و دیگر بچه های خانه به فکریم تا چه چیزی بگیریم برای مادرمان. مثل یک ماشینی که در زمان مشخص، کار معینی انجام می‌دهد. مثل ساعتی که کوکش کردند تا هر سال روز مادر با سر و صدای زیاد و گرد و خاک به پا کردن زنگ بزند. داد بزنیم که مادر دوستت داریم. بلند‌تر داد بزنیم تا همه بشنوند. نمی‌دانم چرا این‌ها را می‌نویسم. شاید فکر می کنم فرزند خوبی برای مادرم و پدرم نبوده ام. اصلا چرا فکر کنم؟ مطمئنم که این طور نبوده است. گاهی سرکشی کردم، تند خویی کردم و چه بسا کارهایی کردم که خودم نسبت به آن‌ها بی توجه بودم ولی آن‌ها را ناراحت کردم. می‌دانم که آن‌ها این ‌جا را نمی‌خوانند و حتی نمی‌دانند ولی برای دل خودم معذرت می خواهم. ببخشید من را اگر فرزند خلفی نبودم.
مادرم روزت مبارک. یادم نبود که امروز روز تو است. اما تو فقط امروز مادری برایم نکردی . سال‌هاست که مادرم هستی. محرم رازم و پناه خستگی هایم و سنگ صبورم. هر روز مادرم هستی. یادم می آید کلاس چهارم ابتدایی که می خواست برای موضوع "از مادر خود تشکر کنید" انشا بنویسم. یک جمله اش یادم هست. آن روز نوشتم که "اگر به عنوان فرزند تمام تلاشم را بکنم تا خدمات مادر را سپاس گویم، هرگز نمی‌توانم آن لحظه، فقط آن لحظه ای که تو درد می‌کشی تا پا به دنیا بگذارم را جبران کنم." چه قدر معلم خوشش آمده بود.چند تا مهر صد آفرین در دفترم کنار نمره بیست زد. شما هم خوشحال شدید. من هم.
مادرم امیدوارم یادم بماند که هر روز روز تو است. روزت هم مبارک باشد.

سفری به درون سازمان ملل متحد

2005-07-24T07:37:00.000+04:30

خواندن وبلاگ‌ها یکی از سرگرمی‌هایی است که هم مفرح است و هم آموزنده. می‌توان با نوشته های وبلاگ‌نویسان به دنیایی دیگر رفت. همان که می گویند شنیدن کی بود مانند دیدن. بعضی از دوستان هم توانایی خوبی در توصیف دارند که خواننده می‌تواند آن موقعیت را مجسم کند. سفر کردن به جاهای مختلف دنیا از آرزو‌های من و خیلی های دیگر است. دیدن مردم متفاوت و فرهنگ‌های مختلف. وبلاگ سفری به درون سازمان ملل متحد که توسط امیر نوشته می شود بسیار جالب است. ظاهرا با سازمان ملل همکاری می کند و حسابی هم مارکوپولو شده. خواندن وبلاگش را شدیدا به شما توصیه می‌کنم.
این خاطره که در پایین آمده از وبلاگش برداشتم. من را یاد ماجرای سفر حداد عادل به بلژیک انداخت و آن ماجرای زن و شراب.

اوايل سال ۲۰۰۳ ميلادی با دعوت و هزينه سازمان ملل متحد در اجلاس جهانی وزرای مرتبط با بحث توسعه پايدار شرکت کرده بودم. من چندان حجم کاری نداشتم و برخی اوقات وقت داشتم که در جلسات چانه زنی دولتها به عنوان شنونده شرکت کنم. اين جلسات که پشت درهای بسته و بدون حضور خبرنگاران برگزار می شود از جذابترين بخشهای نشستهای بين المللی است وگرنه آنچه در جلسات علنی مطرح می شود معمولا اينقدر کم تاثير است که نمايندگان برخی از کشورها حتی شرکت هم نمی کنند.
به هر حال از اونجا که من تازه وارد بودم برای فهم بيشتر پروسه و گرفتن پاسخ برای سوالاتم همراه نماينده دولت ايران می نشستم که او هم لطف می کرد و سوالات من را بين مذاکرات جواب می داد. نتيجتا اينکه شايد اين تصور برای برخی از ديگر نمايندگان دولتها ايجاد ميشد که من مثلا تازه کاری از طرف وزارت خارجه ايران هستم مشغول آموزشهای اوليه مذاکرات و چانه زنيهای بين المللی.
نمايندگان آمريکا به رسم معمول خودشان در تعداد بالا (رييس هيات آلمان می گفت آمرکاييها حدود ۵۰ نفر هستند در حالی که هيات آلمان ۵ نفر است، هيات ايران هم ۳ نفر بود) و با تقسيم بندی کاری خوبی شرکت کرده بودند، رييس هياتشان هم خانمی بود محترم و حرفه ای. در پايان جلسه مشغول خداحافظی و تشکر از هيات ايرانی بودم که ديدم رييس هيات آمريکايی به طرف من می آيد. تعجب کردم چون هيچ توجيهی نداشت. ايشون يکراست آمد طرف من و مودبانه گفت از آشنايی با شما خوشحال شدم و دستش را دراز کرد که دست بدهيم.
احتمالا شنيده ايد که وزارت خارجه ايران سياستی دارد مبنی بر دست ندادن دیپلماتهايش با خانمها هر چند در جلسات بسيار رسمی. در صحبت با دیپلماتهای ايرانی داستانهای عجيبی می شود شنيد از اتفاقات ناشی از اين سياست در عرصه های بين المللی که برای بسياری از افراد دنيا عجيب است.
خب من که از طرف وزارت خارجه نبودم پس با ايشون دست دادم. هنوز شدت تعجب آن دیپلمات و تقريبا حمله ايشون برای ديدن کارت اسمم يادم هست. کارتی که همه در چنين اجلاسهايی دارند که نشاندهنده آن است که از طرف کجا افراد شرکت کرده اند. کارت من زير کتم رفته بود و معلوم نبود. ايشون با شدت عمل نامعمولی کارت من رو از زير کتم بيرون کشيد و وقتی ديد که از طرف دولت ايران نيستم، يک آهانی گفت و بدون هيچ حرف ديگری سرش را انداخت پايين و رفت. من و دیپلماتهای ايرانی و چند دیپلمات ديگر هم تا چند لحظه خشکمان زده بود که چه خبر است.
ايشون دليلی برای جلو آمدن و ابراز احترام به من نداشت. هنوز نمی دانم چه توجيهی عمل ايشون که رييس هيات ۵۰ نفره آمريکا بود داشت. تنها چيزی که به ذهنم رسيد اين بود که شايد خواسته به تصور خودش به يک دیپلمات تازه وارد دولت ايران که حق دست دادن ندارد نشان بدهد که اين سياست دولتش چقدر در نگاه بين المللی زشت است و احتمالا حالی هم بگيرد. به هر حال اگر اين بود هدف ايشون، فکر می کنم مقداری حالشون گرفته شد.

گرما و دود

2005-07-23T07:15:00.000+04:30

چند روزی به اجبار از وبلاگ نویسی به دور بودم. مشکلات کامپیوترم چنین پیش رفت که نتوانم مطلب دندان‌گیری بنویسم.
در این مدت دو بار هم در کافی‌نت نشستم و با تمام مشکلاتش مطلبی آماده کردم که درست سر بزنگاه برق رفت و مطلبی که به حافظه نسپرده بودم از بین رفت. دو بار پشت سر هم این موضوع تکرار شد. تا اینکه عطایش را به لقایش بخشیدم و به مطالب آماده تن دادم. این روزها به علت گرمای شدید مصرف برق بسیار زیاد شده است. بیشتر خانه ها هم از وسایل برودتی مانند کولر، چیلر و امثال آن استفاده می کنند که آن هم چند برابر به میزان معمول مصرف می افزاید. یک کولر کوچک دو کیلو‌وات برق مصرف می کند. لوازم برقی دیگر مانند لامپ مهتابی چهل وات، اتو دستی یک و نیم کیلو‌وات و تلویزیون دویست وات برق مصرف می کنند. حال زمانی که کولر استارت می زند، مصرف کولر هفت برابر افزایش پیدا می کند. این حجم وسیع کشش برق به سمت کولر، باعث چشمک زدن در لامپ‌ها و روشنایی می شود که حتما برخورد داشته اید.
بعضی هم از فرصت استفاده می کنند و به ییلاقات می روند که واقعا با صفا و دیدنی هستند.بهترین راه برای فرار از گرما و شلوغی شهر، پناه بردن به طبیعت است. آرامش و سکوتی که در آن‌جا وجود دارد شاید رویایی باشد برای بسیاری از ما که در گیر این چرخدنده‌های زندگی مانده‌ایم و در حال له شدنیم. این زندگی ماشینی و مثلا مدرن هر لحظه زنجیر‌هایش را چنان بر ما چون کمند افزایش می دهد که به سختی می توان به آن پشت کرد و فارغ از تمام دغدغه ها به خود فکر کرد. خودم بهترین نمونه آن هستم که با فراهم بودن همه امکانات برای رفتن به ییلاق و نفسی تازه کردن، حداکثر دو سه روز بتوانم آنجا دوام بیاورم. پنهان نمی کنم که یکی از همان زنجیر‌ها و قید و بندهایی که گفتم همین وبلاگ است.

* * *

یک توضیح
دوستان عزیز به ویژه روح‌بلاگر عزیز
امیر حسین از وبلاگ وب‌گشت پیشنهاد کرد تا به مناسبت پایان دوره ریاست جمهوری خاتمی یک پست از وبلاگ را با نام خداحافظ خاتمی منتشر کنیم با متن دلخواه. من البته از این طرح اطلاع نداشتم و بدون اطلاع از آن (تقدم یا تاخر را هم نمی دانم.) وبلاگ خداحافظ خاتمی را تاسیس کردم تا آرشیوی از نوشته‌های وبلاگ نویسان باشد. حالا هم این وبلاگ در اختیار شماست. همه دوستان عزیز که مطلبی با موضوع خداحافظ خاتمی می نویسند با ایمیل یا کامنت خبر بدهند تا مطلبشان در وبلاگ خداحافظ خاتمی منتشر بشود.

شعري براي زخم

2005-07-18T17:50:00.000+04:30

اين سرخ گونه
هرگز سخن از درد
نرانده ست
رون آتش مي زيد
و هراس را با او
یاراي برابري نيست
خاموش نشسته به انتظار
زخم را
و گلوله را پاس مي دارد
تا آن روز
كز جراحت سهمگين خويش
پرچمي برافرازد
اين سرخ گونه
خاموش نشسته به انتظار
تمامي تن من
سرزمين من است

خسرو گلسرخی

باز هم گنجی

2005-07-16T20:30:00.000+04:30

فعلا حال و حوصله ندارم. تا اطلاع ثانوی. کامپیوترم هم خراب شده و تو کافی نت هم نمی شه زیاد نوشت. این روزها ذهنم مشغوله همه اش گنجی و گنجی.دوستان لطف می کنند و می نویسند. من هم فعلا این جا لینک می گذارم. تا سر فرصت دل گویه هام رو بنویسم.
شادی شاعرانه- . الله ُ .. اکبر گنجی انسانی است واقعن آزاد و آزاده که بیش از آنکه اشک‌انگیز باشد، رشک‌برانگیز است .. خونی است در رگان ِ امید؛ جوشان و جاری .. هَم او که مرگ را سرودی کرده است ..
از مرگ ِ سقراطی می‌گوید اما او شیفته و آشفته‌ی ِ قیام ِ حسین هم هست .. عجیب نیست که اینروزها هستند کسانی که خاتمی را با امام حسن مقایسه می‌کنند که حکومت و وراثت در حکومت را دودستی تقدیم ِ معاویه کرد و معتقدند که گنجی همان برادر ِ خاتمی و زنده‌کننده‌ی ِ نام ِ شیعه در تاریخ خواهد بود* .. جنگی تمام عیار، کاملن حسی و آزاردهنده‌ی وجدان، حس و اندیشه‌ی همه‌ی رقیبان ِ نزدیک و دور، برای ِ هنوز و همیشه و هرگاه!
او اما فقط جان ِ خود را گذاشته است، نه جان ِ دیگران را و نه حتی یاران ِ هفتاد و چند نفره‌اش را.. هزاران بار تاکید کرده است به دوری گزیدن از تحجر و خشونت ِ مسلحانه .. آری او و آن جوان ِ پرورش‌یافته‌ای که عملیات ِ انتحاری می‌کند هر دو مسلمان‌َند، با یک حس ِ مرگ‌آگاهی ِ مشترک و با این تفاوت ِ بزرگ که گنجی سرشار از خودآگاهی و انسان‌دوستی است و آن جوان ِ آدمکُــش، اسیر ِ احساس‌‌ها، عقده‌ها، عشق‌ها و نفرت‌های ِ بالینی و تلقینی..
گنجی انسان‌دوست و انسان‌باور است .. ایمان بیاوریم که تا وقتی خود را باور نکنیم ، انسان را باور نخواهیم کرد .. تا وقتی به خویش و فردیت ِ انسانی ِ خویش عشق نورزیم، به هیچ عشقی دست نخواهیم یافت..
او به گونه‌ای عمل کرده‌است که رونق ِ بازار حرف را کساد کرده است، که دیگر حرف و سخنی از این بلندتر نمی‌توان گفت ..
او احساس‌های ِ خفته و ملول و مشوش ِ ما را گوشمالی می‌دهد و آزادمان می‌کند از ترس، خمودگی و حتی نفرت ..

نامه دوم گنجی از زندان
نامه روح بلاگر به خاتمی
کلیپ مرغ سحر

بريده هايي از پهلوان اكبر

2005-07-14T13:15:00.000+04:30

الپر:فكر مي‌كنم آخرين باري كه او را ديدم، ماهها پيش در مجلس چهلم حاج داوود كريمي بود. اين بار آخري كه آزاد شد، نتوانستم به ديدنش بروم. حتي روزي كه به روزنامه اقبال سر زد هم در دفتر روزنامه نبودم.
ديدن آخرين عكسهايش لرزه به دل آدم مي‌اندازد. بي‌اختيار آدم را به اعماق مذهبي درون مي‌برد. آيا خديي هست؟ آيا حساب و كتابي هست؟ آيا روز جزايي هست؟ آنهايي كه با يك انسان چنين مي‌كنند، آيا به روز جزا اعتقاد دارند؟ آنهايي كه دستي در قدرت دارند و از ديدن اين عكسها دم نمي‌زنند، آيا دادگاه عدل الهي را واقعا باور دارند؟
من كه باور نمي‌كنم. من، هر قدر هم نامسلمان باشم و از راه «راست» منحرف، عميقا ايمان دارم اين روايت را كه: من سمع رجلا ينادي يا للمسلمين و لم يجبه فليس بمسلم (هركس كه صداي كسي را بشنود كه فرياد مي‌زند اي مسلمانان و كمك مي‌خواهد و او را پاسخ نگويد، مسلمان نيست!)
ياد حرف آن ديوانه افتادم كه مي‌گفت: اگر دروغگويان جهان ذره‌اي به دروغ‌هاي خود باور داشتند، اينهمه فاجعه در عالم بشري رخ نمي‌داد.
:: كاش اين اخبار پراكنده دروغ باشد... كاش هنوز زنده باشد... نه، دروغ است اين حرفها، اين عكسها... پهلوان اكبر نمي‌ميرد!
روح بلاگر :به گزارش روزنامه روز؛ بنا به خبری که زندانيان اوين به خارج فرستاده اند، ديروز مسوولان زندان اوين کوشيدند به گنجی که بی حال بود غذا بخورانند ولی وی با برگرداندن سينی غذا و به هم ريختن اتاق و فريادهای پی در پی مانع از کار آن ها شد. گفته می شود در روز سی و پنجم احتمال رفتن گنجی در کما وجود دارد... آیا پهلوان اکبر می میرد؟
دیگه ندارم/ طاقت موندن/ من این شهر رو رها می کنم از درد زمونه/ دل موطن من مرده ز بیداد زمونه/ ایران/ایران/سرم روی تن من/ نباشه گر که بیگانه بشه هم وطن من
هیچ چیز برایم مهم تر از زنده ماندن اکبر نیست. هیچ کاری هم از دستم بر نمی آید. اجازه برپایی تجمع هم که به ما ندادند. خدایا چه کار کنم؟ شدیدا احساس درماندگی می کنم. اکبر بزرگ پرچمدار جمهوریت است و مرگ او شوک
بسیار شدیدی به ما وارد می کند.
نيک آهنگ کوثر :همین الآن که سر کار آمدم، عکس‌های اکبر رادیدم. اشکم در آمد و سریع خودم را در آشپزخانه که تصادفا آمواج دزدکی به داد لپ‌تاپ من می‌رسد رساندم. باز نگاه کردم. باز گریستم.
نمی‌دانم آخر و عاقبت اکبر چه می شود، ولی می‌دانم خیلی‌ها از وجودش استفاده کردند و الآن خاموش مانده اند...خدا پدر مال‌اندوزی و تیراژ و ...جماعت را بسوزاند!
آب باریکه: 2/ مساله گنجی
دوستانی که مرا می شناسند و برخی بزرگان که چندی پیش به دلیل برخی مواضع از انها انتقادات تندی کرده و گفته بودم که جواب گنجی را چه میدهید به خوب یبه علاقه من و ارادتم به گنجی اگاهند اما من روز گذشته جلوی دانشگاه نرفتم و به هر کس هم رسیدم گفتم که نرود زیرا حرکت گنجی پس ا زآزادی اولیه اش را غیر اصولی و به دور از خردمداری میدانستم. به نظر من حرکات اخیر اکبر گنجی تنها باعث بال رفتن هزینه اطرافیان وی شده است و سودی به حال اصلاح طلبی ایرانی ندارد. به نظر من سخنان گنجی د رمصاحبه مطبوعاتی وی تنها به تحریک بی دلیل و پر هزینه و بدون فایده ، منابع قضایی انجامید و نتیجه اش نا آرامی دیروز تهران و دستگیری بسیاری از فعالان سیاسی و جری شدن نیروی انتظامی در ضرب و جرح همشهریان و همچنین ریختن قبح فحاشی ناموسی ، زدن با باتوم و پرتاب کردن معترضان با مشت و لگد به درون جوی آب و... (اعم از زن و مرد) شد بدون انکه فایده ای داشته باشد.
3/ مساله قهرمانها
متاسفم که گنجی امروز قهرمان بسیاری از ما شده است و یک قهرمان دیگر به بدبختی های ما اضافه شد.
پرستو:خيلی عصبانی دارم می‌نويسم. چون امشب اين عکس‌ها جان را به لبم رسانده. جان اکبر گنجی در خطر است. اگر سايت ايرانيان برايتان فيلتر است، می‌توانيد در وبلاگ حنيف مزروعی هم عکس‌ها را ببينيد. چه کار می‌شود کرد؟ هان؟ چه کار؟ می‌خواهيم مسالمت‌آميز و به دور از هرگونه خشونت و درگيری اعلام کنيم انسانيم و گنجی هم مانند ما انسان است و ابراز عقيده حق ما و حق گنجی است. مرگ احتمالی گنجی در زندان يعنی از بين رفتن حق حيات او. يعنی پايمال شدن بند اول اعلاميه‌ی جهانی حقوق بشر.
با کدام رو می‌خواهيم پس‌فردا دفاع کنيم از رفتار حکومت با زندانيان سياسی؟ با کدام رو می‌خواهيم در مجامع بين‌المللی احترام به حقوق بشر را ادعا کنيم؟

خیال خام

2005-07-12T12:29:00.000+04:30

آقا چی فکر کردیم چی شد. از این که گفتم امتحان ها تموم شد پشیمونم. حیف امتحان نبود؟ قدرش رو ندونستیم به خدا. الآن سه چهار روزه تمام وقت رو پروژه متره که آسون ترینش هست مشغولم. کلی عدد و رقم ریخته رو سرم. اگر یه جا هم اشتباه بشه دیگه نمی شه تصحیحش کرد. حتما باید از اول شروع کنی به نوشتن.تو این پروژه کل هزینه های ساختمان از مصالح و هزینه های حمل و نقل گرفته تا پول چایی و عیدی کارگرها رو باید حساب کنیم. خلاصه خود قلط بود آن چه می پنداشتیم. سه تا پروژه دیگه هم هست که باید تا آخر تابستون تحویل بدیم.

نوشی عزیز دلتنگ بچه هاشه.

* * *

وبلاگ خداحافظ خاتمی منتظر نوشته های شما برای رئیس جمهوری است که باید تا چند روز دیگر برایش از فعل "بود" استفاده کنیم. ظاهرا امیر حسین هم طرحی شبیه به این داده بود که من هم حاضرم همکاری کنم. وبلاگ هم برای جمع آوری یک آرشیو کامل از خداحافظ خاتمی های ما حاضر است.
خداحافظ خاتمی
این هم لوگو. لطف کنید در وبلاگتون بذارید.

خداحافظ خاتمی

2005-07-07T11:54:00.000+04:30

خاتمی دارد می رود. کسی که هشت سال رئیس جمهورمان بود. هشت سال که برایمان تجربه ای متفاوت بود. مدحش را نمی گویم. ولی اخلاق حکم میکند که خدماتش را قدر بدانیم و کوتاهی هایش را هم …. نمی دانم با قصورش چه باید بکنیم. اما می دانم که او میرود و ما حتما حتما حسرت کسی مانند او را خواهیم خورد.
پیشنهاد می کنم برایش بنویسیم. از هر احساسی که نسبت به او داریم. اگر برایمان نامه ای برای فردا نوشت ما هم برایش نامه ای برای همیشه بنویسیم.
برای این طرح یک وبلاگ تاسیس کردم به نام خداحافظ خاتمی . اگر پیشنهادی دارید برایم بفرستید با میل یا کامنت. نامه هایتان را هم در این وبلاگ پست می کنیم تا آرشیو نوشتاری و آلبوم کلماتم در مورد خاتمی باشد.
Email:koomeh[at]gmail[dot]com
وبلاگ خداحافظ خاتمی www.byekhatami.blogspot.com

امتحان تمام شد

2005-07-07T11:52:00.000+04:30

بالاخره امتحان ها تمام شد. آخرین امتحان دوره کارشناسی را هم دادم. چهار سال قبل که این روزها درگیر کنکور کارشناسی بودم، به اتفاق تمام دوستان آنقدر درگیر کنکور بودیم که نفهمیدیم گذر از یک مرحله به مرحله دیگر را. آلآن اما این پشت سر گذاشتن مرحله ها را بهتر حس می کنم. امتحان آخر دوره کارشناسی را دادم. چهار سال با دوستانی جدید آشنا شدم که امیدوارم این دوستی هایمان ادامه داشته باشد. بدون اغراق این چهار سال تاثیر گذار و تعیین کننده در کل زندگی من بود. شاید به طور کمال و تمام از آن استفاده نکردم ولی الآن کاملا این تفاوت بنیادین را احساس می کنم. این هم از مزایای دانشگاه. می دانم دلم برای دانشگاه تنگ می شود، حتی اگر از نوع آزادش باشد. حتی اگر هر تلاشی بکنی و بخواهی حقت را بستانی به بن بست می رسی.

پ.ن. امیدوارم لطف استاد ها که دوری من رو نمی تونن تحمل کنند شامل حالم نشه.

آخرین امتحان ها

2005-07-03T11:38:00.000+04:30

الآن مشغول گذراندن آخرین امتحانات دوره کارشناسی هستم. البته امتحانات کتبی . چون بعد از این ها برای فارغ التحصیلی از رشته عمران نیاز به تحویل دادن سه پروژه هست.بعد هم بیرون رفتن از این دانشگاه آزاد کوفتی. الان حوصله توضیح دادن ندارم. امتحان ها سه شنبه تموم میشند. برای اولین بار در طول تاریخ سه امتحان تو یه روز دارم که دوتاشون تو یه ساعت هستند. مثل این که امتحان های آخر دردناکترین ها هستند.پس چند روزی وقت نمی کنم اینجا بنویسم.
حواسم پرته. نمی دونم تو این مملکت چه می گذره. بعد از اون انتخابات عجیب باید پرپر شدن یک آدم رو نظاره کنیم.اکبر تنهاست. دوستانش هم تماشا می کنند. یک کاری بکنید. یک کاری بکنیم.
الپر:اكبر گنجي داره مي‌ميره! آقاي خاتمي، اكبر داره مي‌ميره. آقاي هاشمي، آقاي كروبي، آقاي برادر، طرف داره مي‌ميره. آقاي مرتضوي، آقاي خامنه‌اي، آقاي احمدي نژاد، گنجي داره مي‌ميره. آقاي شاهرودي! تو و شماها كه اين حرفها رو به ماها ياد دادين، همه‌ش دروغ بود؟ همه‌ش مزخرف بود؟ مگه خودتون نگفتين: من سمع رجلا ينادي ياللمسلمين و لم يجبه فليس بمسلم... خالي بستين؟ دروغ بود داستان علي و خالخال پاي زن يهودي؟ دروغ بود داستان آزادگي حسين؟ دروغ بود داستان غرور سجاد و عزت نفس باقر؟ راستشو بگين، بذاريد لااقل بعد از اين سركار نمونيم. همه اين حرفها دروغ بود؟

آینده دنیای کامپیوتر و اینترنت به احتمال ۴۸٪ !!!

2005-06-30T15:49:00.000+04:30

این مطلب با یک ایمیل برای من فرستاده شد. فضای کومه با این مطلب و مطلب قبل طنز آمیز شده. نام نویسنده این نوشته را نمی دانم و در ایمیل هم نیامده بود. پس کپی رایت ندارد. شبیه به این مطلب در وبلاگ منتقد از صادق عزیز خواندم.(لینک)

آینده دنیای کامپیوتر و اینترنت به احتمال ۴۸٪ !!!

۱- سیستم‌عامل «windows 2000» به «شبابیک ۱۴۲۱» تغییر نام داده می‌شود (توضیح اینکه شبابیک به معنی پنجره‌ها و ۱۴۲۱ سال قمری معادل ۲۰۰۰ است)
۲- با نصب نرم‌افزارهای جدید کلیه رایانه‌ها در ساعات ملکوتی اذان برای ادای فریضه نماز به مدت ۳۰ دقیقه به طور خودکار shutdown می‌شوند و هرگونه تلاشی برای جلوگیری از خاموش شدن رایانه به انفجار آن و تخریب ساختمان‌های اطراف منجر خواهد شد.
۳- نصب پیامبر (messenger سابق) روی رایانه‌ها باید با اجازه وزارت ارشاد باشد.
۴- پیامبر شما علاوه بر send to all باید از گزینه send to all muslims نیز برخوردار باشد.
۵- اگر دو جنس مخالف قصد چت داشته باشند باید ابتدا صیغه جاری شود.
۶- اگر دو جنس حتی موافق هم باشند باز جاری کردن صیغه احتیاط واجب است چون امکان دارد طرف مقابل asl دروغکی داده باشد و خود را جنس موافق شما جا زده باشد.
۷- استفاده از بعضی smiley (شکلک)های یاهو گناه کبیره است و حکم آن مانند این است که انسان گوشت برادر خود را بخورد. احتیاط مستحب آن است که اصلاً از این شکلکها استفاده نشود.
۸- بجای گفتن hi باید از عبارتsoavrvb استفاده شود که همان مختصر شده عبارت salam_on_alaikom_va_rahmatollahe_va_barakato است.
۹- در بیان سرعت انتقال خطوط بجای بیت از «بِیت»، بجای کیلوبیت از «اهل بیت» و بجای مگابیت از «اهل بیت عصمت و طهارت» استفاده شود.
۱۰- در پسوردها حتماً باید از نام ائمه استفاده شود به اضافه سه کاراکتر اضافه (& ، # و @) برای جلوگیری از حدس زدن پسورد توسط بقیه. شایان ذکر است استفاده از کاراکتر $ تا زمان برقراری رابطه با آمریکا مجاز نمی‌باشد.
۱۱- برای ارتباط‌ات بین شبکه‌ای باید فقط از فیبر نوری استفاده شود چون نور واژه مقدسی است و بهیچ وجه نباید از ارتباطات بی‌سیم استفاده شود چون ناچار به استفاده از ماهواره می‌شوید.
۱۲- کلیه کافی‌نت‌ها موظف به تغییر نام خود به «چای‌شبکه» هستند.
۱۳- استفاده کنندگان از اینترنت فقط اجازه مشاهده سه سایت زیر را دارند، بقیه سایت‌ها باید قبل از تاسیس از مراجع ذیربط (بی‌ربط) مجوز داشته باشند.
www.chafie.org ، www.khaki.com و www.president.man(توضیح اینکه .man مخفف نام و نام خانوادگی یکی از شخصیت‌های محبوب مردم است که به تازگی دامنه‌های .ir به این دامنه تغییر یافته‌اند.)
(صدور مجوز برای هر سایت‌ با برقرار بودن شرایط ذیل حاصل می‌گردد)
۱۴- در هنگام مشاهده سایت‌، ابتدا باید یک flash نمایش داده شود که مضمون فلش یادآور روزهای جبهه و جنگ باشد.
۱۵- فونت لینک‌ها حتماً باید کوفی باشد.
۱۶- بجای استفاده از فونتهای «نازنین»، «میترا» و «سینا» باید از فونتهای «زینب» و «غلامحسین» استفاده شود.

ریشه یابی عمیق

2005-06-30T01:14:00.000+04:30

ایلنا: شكرالله عطارزاده، عضو فراكسيون اصولگرايان مجلس هفتم،گفت: تحقيقات يك نماينده زن مجلس هفتم نشان مي‌‏دهد علت حملات و تاخت و تازهاي خانم رايس به مقامات ايراني، به شكست وي در رابطه عشقي با يك جوان ايراني مربوط است.
به گزارش خبرنگار پارلماني"ايلنا"، نماينده بوشهر در جمع خبرنگاران پارلماني گفت: يكي از خانم هاي نماينده مجلس هفتم تحقيقاتي را در خصوص علت رفتارهاي نامناسب و موضع‌‏گيري‌‏هاي كاندوليزا رايس وزير خارجه آمريكا با مقامات مسوولين ايراني انجام داده كه طي آن مشخص شده است؛ خانم رايس در زمان دانشجويي خود در دانشگاه با يك جوان قزويني ارتباط عشقي داشت كه با ناكامي مواجه شده بود .
عطار زاده افزود: خانم رايس جواب دهد علت ناكامي در اين ارتباط چه بوده و چرا با مردم ايران لجبازي مي كند .
عضو فراكسيون اصول گرايان مجلس هفتم خاطرنشان كرد: اگر خانم رايس در اين قضيه به نوعي آسيب روحي ديده‌‏اند ما حاضريم در دادگاه صالحه، در مورد اين مسئله، رفع مشكل كنيم .
عطارزاده از افشاي نام نماينده زني كه چنين تحقيقي را انجام داده است خودداري كرد .
* * *
نمایندگان مجلس هفتم تنها یک بخش کوچک از تحقیقات علمی خود را نمایش دادند. این تحقیقات گسترده که شامل اصل حفاظت اطلاعات و طبقه بندی می شد همچنان ادامه دارد. یک منبع موثق بدون ذکر نام خود، دیگر موارد تحقیقاتی این نمایندگان را افشا کرد.
علت حمله آمریکا به عراق- جورج بوش در دوران تحصیلش همکلاسی داشته که از روی دستش تقلب می کرده و این نامرد بعد از امتحان همه جا جار زده که پسر فلانی از رو دست من تقلب کرده. این آدم بی ظرفیت عراقی بوده.
حمله امریکا به افغانستان- ژنرال پاول و رامسفلد در عنفوان جوانی عاشق خواهر زلمای خلیل زاد افغانی شدند. پاول تونست رامسفلد رو دک کنه و به راحتی به مقصودش برسه. این عقده ای شد برای رامسفلد. البته بعدا پاول به پاس زحماتی که زلمای کشیده بود اون رو به مقام سفیر امریکا در افغانستان و بعد در عراق رسوند.
ضمنا این مقام مسئول اظهار داشت که تحقیقات وسیعی در مورد اخوت های مشکوکی که بین برخی کشورها مانند اسرائیل و امریکا وجود دارد در حال انجام است و به سرنخ های مناسبی رسیده اند که در صورت تشخیص خلاف عفت عمومی نبودن آن را منتشر خواهند کرد.